وقـتـــی رفـتــم فـهــمــیــدم
چـقــدر دوسـتـشــان داشـتــم
آدمـهـــایــی کـــه کـنــــارم بــودنـــد!
بــا آن هـــا زنـــدگـــی مـــی کـــردم
ولــی زنــدگــیــــم نـبـــودنـــد . . .
وقـتـــی رفـتـــم فــهــمــیــــدم
مــن مـتــعــلـــق بــه کـسـانـــی هـسـتـــم
کـــه هــمـیــشــه فـکــــر کـــردم مــرا نـمــی فـهـمـــنــد
نـمــی فـهـمــیـــدنـــد، ولـــی دوســـتـم داشـــــتـنــد
وقـــتـی رفـتـــم فـهـمــیـــدم
ایـنـجــایــی کــه آمـــدم ؛
نـــه مـــــرا مــی فـهــمـــنــد
و نـــه دوســتــم دارنــــد!
حــالا فــقــط بـغـضــم مـــرا مـــی فـهـمـــد
هـمــان بـغـضـــی کــــه نــدانـســتــه دوسـتـــش داشــتـنـــد
وقـتـــی رفـتـــم فـهـمــیـــــدم
چـقـــدر دیـــر فـهـمـیــدم


تاریخ: چهارشنبه 11 اردیبهشت 1392
ارسال توسط pasargadn7
آخرین مطالب
