همه ﻣﯽ ﭘﺮﺳﻨﺪ ﭼﯿﺴﺖ ﺩﺭ ﺯﻣﺰﻣﻪﯼﻣﺒﻬﻢ ﺁﺏ؟ ﭼﯿﺴﺖ ﺩﺭ ﻫﻤﻬﻤﻪﯼﺩﻟﮑﺶ ﺑﺮﮒ ؟ ﭼﯿﺴﺖ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﯼ ﺁﻥ ﺍﺑﺮ ﺳﭙﯿﺪ ﺭﻭﯼ ﺍﯾﻦ ﺁﺑﯽ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﮊﺭﻓﺎﯼ ﺧﯿﺎﻟﭽﯿﺴﺖ ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﺒﻮﺗﺮ ﻫﺎ ؟ ﭼﯿﺴﺖ ﺩﺭ ﮐﻮﺷﺶ ﺑﯽ ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻮﺝ ؟ ﭼﯿﺴﺖ ﺩﺭ ﺧﻨﺪﻩﯼﺟﺎﻡ ؟ ﮐﻪ ﺗﻮ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺎﺕ ﻭ ﻣﺒﻬﻮﺕ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﯽ ﻧﮕﺮﯼ!؟ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﺑﺮ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺁﺏ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺑﺮﮒ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺁﺑﯽ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﻠﻨﺪ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺧﻠﻮﺕ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﺒﻮﺗﺮ ﻫﺎ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺁﺗﺶ ﺳﻮﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﻟﻐﺰﯾﺪﻩ ﺑﻪ ﺟﺎﻡ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﻧﻤﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﻢ ﻣﻦ ، ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺭﺍ ، ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺳﺤﺮ ﺭﻗﺺ ﻋﻄﺮ ﮔﻞ ﯾﺦ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﺎﺩ ﻧﻔﺲ ﭘﺎﮎ ﺷﻘﺎﯾﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻪﯼﮐﻮﻩ ﺻﺤﺒﺖ ﭼﻠﭽﻠﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺻﺒﺢ ﻧﺒﺾ ﭘﺎﯾﻨﺪﻩﯼﻫﺴﺘﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﻨﺪﻡ ﺯﺍﺭ ﮔﺮﺩﺵ ﺭﻧﮓ ﻭ ﻃﺮﺍﻭﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﻮﻧﻪﯼ ﮔﻞ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻨﻮﻡ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﻧﻤﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﻢ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﻤﺎﯼ ﺳﺮﺍﭘﺎ ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺗﮏ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﻢ ﻫﻤﻪ ﻭﻗﺖ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﻢ ﺗﻮ ﺑﺪﺍﻥ ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ، ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮ ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮ ﺑﯿﺎ ﺗﻮ ﺑﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮ ﺑﻤﺎﻥ ﺟﺎﯼ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺑﻪ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﺷﺐ ﻫﺎ ﺗﻮ ﺑﺘﺎﺏ ﻣﻦ ﻓﺪﺍﯼ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﻫﻤﻪ ﮔﻠﻬﺎ ﺗﻮ ﺑﺨﻨﺪ ﺍﯾﻨﮏ ﺍﯾﻦ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﭘﺎﯼ ﺗﻮ ﺩﺭﺍﻓﺘﺎﺩﻡ ﺑﺎﺯ ﺭﯾﺴﻤﺎﻧﯽ ﮐﻦ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻮﯼ ﺩﺭﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﮕﯿﺮ ﺗﻮ ﺑﺒﻨﺪ ﺗﻮ ﺑﺨﻮﺍﻩ ﭘﺎﺳﺦ ﭼﻠﭽﻠﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﻮ ﺑﮕﻮ ﻗﺼﻪﯼﺍﺑﺮ ﻭ ﻫﻮﺍ ﺭﺍ ، ﺗﻮ ﺑﺨﻮﺍﻥ ﺗﻮ ﺑﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﻦ ، ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮ ﺑﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻝ ِﺳﺎﻏﺮ ﻫﺴﺘﯽ ﺗﻮ ﺑﺠﻮﺵ ﻣﻦ ﻫﻤﯿﻦ یک ﻧﻔﺲ ﺍﺯ ﺟﺮﻋﻪﯼﺟﺎﻧﻢ ﺑﺎﻗﯽ ﺳﺖ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﺟﺮﻋﻪﯼﺍﯾﻦ ﺟﺎﻡ ﺗﻬﯽ ﺭﺍ ﺗﻮ ﺑﻨﻮﺵ

تاریخ: چهارشنبه 01 شهریور 1391