ﻭﻗﺘﯽﮐﻪﻗﻠﺒﻢ،ﻫﻤﯿﻦﻗﻠﺒﯽﮐﻪﺍﯾﻨﮏ
ﻋﺎﺷﻖﺍﺳﺖ،ﺩﺭﮔﻮﺷﻪﺍﯼﺗﻨﻬﺎﺑﻮﺩﻭ
ﺧﺴﺘﻪ
ﻭﻗﺘﯽﮐﻪﺍﯾﻦﺍﺣﺴﺎﺱ،ﻫﻤﯿﻦ
ﺍﺣﺴﺎﺱﺁﺷﻨﺎ،ﭘﺮﺍﺯﻏﻢﺑﻮﺩﻭﺩﺭﻫﻢ
ﺷﮑﺴﺘﻪ
ﻧﻪﺳﺘﺎﺭﻩﺍﯼﺑﻮﺩﺩﺭﺁﺳﻤﺎﻥﺗﺎﺭﯾﮑﻢﻭ
ﻧﻪ ﻫﻤﺪﻟﯽ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺗﯿﺮﻩ ﻭ ﺗﺎﺭﻡ
ﻭﻗﺘﯽﮐﻪﭘﺮﻧﺪﻩﯼﺗﻨﻬﺎﺑﺮﺭﻭﯼﺷﺎﺧﻪ
ﯼﺧﺸﮑﯿﺪﻩ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﻣﯿﺨﻮﺍﻧﺪ ﺷﻌﺮ ﻏﻢ ﺭﺍ
ﻭﻗﺘﯽﮐﻪﭼﺸﻤﻬﺎﯼﭘﺮﺍﺯﺍﺷﮑﻢﻋﺬﺍﺏ
ﻣﯿﺪﺍﺩ ﻗﻠﺐ ﺗﻨﻬﺎﯾﻢ ﺭﺍ
ﺍﻣﯿﺪﯼﻧﺪﺍﺷﺘﻢﺑﻪﺯﻧﺪﮔﯽ،ﺗﺼﻮﯾﺮ
ﺗﻨﻬﺎﯾﯽﺭﺍﻣﯿﺪﯾﺪﻡﺑﺎﺣﺎﻟﯽﭘﺮﺍﺯ
ﺁﺷﻔﺘﮕﯽ
ﺣﺎﻻ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﯽ ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻧﯽ ﭘﺮ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﻗﻠﺒﻢﻣﺜﻞﮔﺬﺷﺘﻪﺗﻨﻬﺎﻧﯿﺴﺖ،ﻧﻔﺲ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺣﺎﻻ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﯽ ﻭ ﺩﻝ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻦ
ﺗﻮﺩﺭﺁﻥﻃﻮﻓﺎﻥﭘﺮﺍﺯﺩﺭﺩﺷﺪﯼﮏﯾ
ﻗﺎﯾﻖ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ
ﺣﺘﯽﮏﯾﻟﺤﻈﻪﻓﮑﺮ ﻧﺒﻮﺩﻧﺖﻣﺮﺍ ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﯿﺪﻫﺪ
ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﻫﻢﺭﻭﺯﯼﺑﯽﺗﻮﺑﺎﺷﻢ،ﺗﻮ
ﻧﺒﺎﺷﯽ ﻭ ﻣﻦ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺷﻢ
ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﻫﻢ، ﻧﻤﯿﺘﻮﺍﻧﻢ، ﻣﺤﺎﻝﺍﺳﺖ ﺑﯽ
ﺗﻮ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻢ
ﺍﯾﻦﻗﻠﺐﻋﺎﺷﻘﻢ،ﻫﻤﯿﻦﻗﻠﺒﯽﮐﻪ
ﺍﯾﻨﮏ ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺪ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺗﭙﺪ،
ﺑﻪﻣﻦﻧﻮﯾﺪﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺷﯿﺮﯾﻦﺑﺎﺗﻮ ﺑﻮﺩﻥ
ﺭﺍ ﻣﯿﺪﻫﺪ
ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺪ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﻡ
ﻣﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺁﺭﺯﻭﯾﻢ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﻡ
ﺧﻮﺩﻡﺭﺍﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﺗﻮﺑﺮﺭﻭﯼﻗﺎﺏ ﺳﻔﯿﺪ
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺍﻡ...
تاریخ: سهشنبه 14 شهریور 1391
ارسال توسط pasargadn7
آخرین مطالب
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید