ﺷﺐ ﺳﺮﺩﯼ ﺍﺳﺖ ، ﻭ ﻣﻦ ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ.
ﺭﺍﻩ ﺩﻭﺭﯼ ﺍﺳﺖ ، ﻭ ﭘﺎﯾﯽ ﺧﺴﺘﻪ.
ﺗﯿﺮﮔﯽ ﮬﺴﺖ ﻭ ﭼﺮﺍﻏﯽ ﻣﺮﺩﻩ.
ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ، ﺗﻨﮭﺎ، ﺍﺯ ﺟﺎﺩﻩ ﻋﺒﻮﺭ:
ﺩﻭﺭ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﺯ ﻣﻦ ﺁﺩﻡ ﮬﺎ.
ﺳﺎﯾﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺳﺮ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺖ ،
ﻏﻤﯽ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﻣﺮﺍ ﺑﺮ ﻏﻢ ﮬﺎ.
ﻓﮑﺮ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﻭ ﺍﯾﻦ ﻭﯾﺮﺍﻧﯽ
ﺑﯽ ﺧﺒﺮ ﺁﻣﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺩﻝ ﻣﻦ
ﻗﺼﻪ ﮬﺎ ﺳﺎﺯ ﮐﻨﺪ ﭘﻨﮭﺎﻧﯽ.
ﻧﯿﺴﺖ ﺭﻧﮕﯽ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﺍﻧﺪﮐﯽ ﺻﺒﺮ ، ﺳﺤﺮ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺍﺳﺖ:
ﮬﺮﺩﻡ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﺮﺁﺭﻡ ﺍﺯ ﺩﻝ:
ﻭﺍﯼ ، ﺍﯾﻦ ﺷﺐ ﭼﻘﺪﺭ ﺗﺎﺭﯾﮏ ﺍﺳﺖ!
ﺧﻨﺪﻩ ﺍﯼ ﮐﻮ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﻝ ﺍﻧﮕﯿﺰﻡ؟
ﻗﻄﺮﻩ ﺍﯼ ﮐﻮ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺭﯾﺎ ﺭﯾﺰﻡ؟
ﺻﺨﺮﻩ ﺍﯼ ﮐﻮ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﺁﻭﯾﺰﻡ؟
ﻣﺜﻞ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺐ ﻧﻤﻨﺎﮎ ﺍﺳﺖ.
ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﮬﻢ ﻏﻢ ﮬﺴﺖ ﺑﻪ ﺩﻝ،
ﻏﻢ ﻣﻦ ، ﻟﯿﮏ، ﻏﻤﯽ ﻏﻤﻨﺎﮎ ﺍﺳﺖ.
تاریخ: پنجشنبه 02 شهریور 1391
ارسال توسط pasargadn7
آخرین مطالب
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید