ﺭﯾﺨﺘﻪ ﺳﺮﺥ ﻏﺮﻭﺏ
ﺟﺎﺑﺠﺎ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺳﻨﮓ.
ﮐﻮﻩ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺍﺳﺖ.
ﻣﯽ ﺧﺮﻭﺷﺪ ﺭﻭﺩ.
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﻦ ﺩﺷﺖ
ﺧﺮﻣﻨﯽ ﺭﻧﮓ ﮐﺒﻮﺩ.
ﺳﺎﯾﻪ ﺁﻣﯿﺨﺘﻪ ﺑﺎ ﺳﺎﯾﻪ.
ﺳﻨﮓ ﺑﺎ ﺳﻨﮓ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﭘﯿﻮﻧﺪ.
ﺭﻭﺯ ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ ﺑﻪ ﺭﻩ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺩ.
ﺟﻠﻮﻩ ﮔﺮ ﺁﻣﺪﻩ ﺩﺭ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ
ﻧﻘﺶ ﺍﻧﺪﻭﻩ. ﮏﯾ ﯽﭘ
ﺟﻐﺪ ﺑﺮ ﮐﻨﮕﺮﻩ ﮬﺎ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﻻﺷﺨﻮﺭﮬﺎ، ﺳﻨﮕﯿﻦ،
ﺍﺯ ﮬﻮﺍ، ﺗﮏ ﺗﮏ ، ﺁﯾﻨﺪ ﻓﺮﻭﺩ:
ﻻﺷﻪ ﺍﯼ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﺩﺷﺖ
ﮐﻨﺪﻩ ﻣﻨﻘﺎﺭ ﺯ ﺟﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ،
ﺯﯾﺮ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﺍﻭ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﻭ ﮔﻮﺩ ﮐﺒﻮﺩ.
ﺗﯿﺮﮔﯽ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ.
ﺩﺷﺖ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﺩ ﺁﺭﺍﻡ.
ﻗﺼﻪ ﺭﻧﮕﯽ ﺭﻭﺯ
ﻣﯽ ﺭﻭﺩ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻡ.
ﺷﺎﺧﻪ ﮬﺎ ﭘﮋﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺳﻨﮓ ﮬﺎ ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺭﻭﺩ ﻣﯽ ﻧﺎﻟﺪ.
ﺟﻐﺪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﻏﻢ ﺑﯿﺎﻭﯾﺨﺘﻪ ﺑﺎ ﺭﻧﮓ ﻏﺮﻭﺏ.
ﻣﯽ ﺗﺮﺍﻭﺩ ﺯ ﻟﺒﻢ ﻗﺼﻪ ﺳﺮﺩ:
ﺩﻟﻢ ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺗﻨﮓ ﻏﺮﻭﺏ.
تاریخ: پنجشنبه 02 شهریور 1391
ارسال توسط pasargadn7
آخرین مطالب
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید