آیید پنجره بگشایید ای من و دگر من ها : صد پرتو من در آب

مهتاب تابنده نگر بر لرزش برگ اندیشه من جاده ی مرگ !

 در باغ زمان تنها نشدیم ای سنگ و نگاه ای وهم و درخت آیا نشدیم ؟

 افسانه دمید ؟

نی این لکه ی رنگ

این دود سبک

پروانه نبود

من بودم و تو

افسانه نبود ما بود و شما..!

سهراب

شاعری شعری گفت
هبلی تازه به دنیا آمد ..

شاعري خنجر خورد
شعرش از گرده
به پيراهن ضارب پاشيد!

پي يك شاعر ديگر مي‌گشت!

.
.

شاعری وارد دانشکده شد!!

دمِ در ..
ذوق خود را به نگهبانی داد !


شاخه ای گل در دست
شاعری قامت بست ..
بعد با نام خدا
چند رکعت تن گل را بویید .

مردم كرد!

«از چه رو سير مقامات نكرد!»

به اسارت بردند!

گُرده‌اي جايزة زخم گرفت!

و زمين مي‌گرديد...

بچه های سایت شعر نو !!!     همه کامنت هاتون رو زیر شعر حسین 3داقتی عزیز خوندم .

از همتون ممنونم .. حرفی برای گفتن ندارم  جز سپاس.