ﻧﻘﺎﺵ ﺍﺯﻝ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻬﺮ ﺗﻮ ﮔﻮﯾﺪ¤ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻗﻠﻢ، ﺗﺎ ﮔﻞ ﺍﻧﺪﺍﻡ ﺗﻮ ﭼﯿﻨﺪ¤ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﮐﺸﯿﺪ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﻪ ﻗﻠﻢ ﺳﺎﺧﺖ¤ ﻋﺎﺟﺰ ﻗﻠﻢ ﺍﺯ ﻣﻬﺮ ﺗﻮ، ﺩﺭ ﺩﺭﮎ ﺗﻮ ﺷﺪ ﺭﺩ ¤ ﮔﺸﺘﻨﺪ ﻫﻤﻪ ﺧﺎﮎ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺎ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯾﺖ ¤ ﭘﯿﺪﺍ ﺷﻮﺩ ﺁﻥ ﭼﯿﺰ ﮐﻪ ﻋﮑﺴﺖ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺯﺩ¤ ﺩﺭﻣﺎﻧﺪ ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻘﺎﺵ ¤ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﺵ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻃﺮﺡ ﺗﻮ ﺑﺮﯾﺰﺩ ¤ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺑﻪ ﻋﺸﻘﺶ ﺗﻦ ﺗﻮ ﺩﺍﺩ ﺑﺴﯽ ﺁﺏ ¤ ﮐﺰ ﺭﺷﮏ ﺗﻮ ﻫﺮ ﺟﻦ ﻭ ﭘﺮﯼ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮔﺮﯾﺰﺩ¤ ﺍﯼ ﺯﺍﺩﻩﯼﺗﮏ ﻋﺸﻖ، ﺗﻮ ﻫﺴﺘﯽ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﯽ ¤ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺗﻮ ﺑﺒﯿﻦ ﺍﺯ ﺗﺐ ﻋﺸﻘﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺧﯿﺰﺩ! »ﺑﻬﻨﺎﺯ ﻣﻮﺳﻮﯾﺎﻥ«