ﺻﺪﺍﯼﺗﺎﺭﺵﺩﻟﻨﺸﯿﻦﺑﻮﺩﻭﺁﻭﺍﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽﺭﺍﺩﺭﮔﻮﺵﻣﯽﻧﻮﺍﺧﺖ.ﻭﻗﺘﯽ ﻣﻀﺮﺍﺏﺭﺍﻣﯿﺎﻥ ﭘﻨﺠﻪﻫﺎﯼ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺵ ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ،ﻟﺤﻈﺎﺗﯽﭼﺸﻤﺎﻧﺶﺭﺍ ﻓﺮﻭ ﻣﯽﺑﺴﺖ ﻭ ﺍﻧﮕﺎﺭﺩﺭ ﺩﻧﯿﺎﯾﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﻏﺮﻕ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﻌﺪﺗﺎﺭﺭﺍﭼﻨﺎﻥﺑﻪﻗﻠﺒﺶﻣﯽ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪﮐﻪﮔﻮﯾﯽﻋﺰﯾﺰﺗﺮﯾﻦﻣﻮﺟﻮﺩﻭ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪﺍﺵﺭﺍﺩﺭﺁﻏﻮﺵﮔﺮﻓﺘﻪ. ﺳﭙﺲﺑﯽﺍﺧﺘﯿﺎﺭﻣﯽﺷﺪﻭﻓﺎﺭﻍﺍﺯ ﻫﻤﻪﯼﺩﻧﯿﺎ،ﻧﺎﻟﻪﯼﺗﺎﺭﺵﺭﺍﺑﻠﻨﺪﻣﯽ ﮐﺮﺩ.ﺩﺭﺁﻥﻟﺤﻈﺎﺕﭼﻨﺎﻥﺗﻘﺪﺳﯽ ﺩﺍﺷﺖﮐﻪﻭﺻﻒﻧﺎﭘﺬﯾﺮﺍﺳﺖﻭﻧﻪﺗﻨﻬﺎ ﻣﻦ،ﮐﻪﻫﺮﺑﯿﻨﻨﺪﻩﺍﯼﺭﺍﻣﺤﻮﻫﻨﺮﻭ ﻋﺸﻖﻭ ﻣﻌﺸﻮﻗﺶ ﻣﯽ ﺳﺎﺧﺖ. ﺍﯾﻨﮕﻮﻧﻪﺑﻮﺩ ﮐﻪﺑﺎ ﺍﻭ ﺁﺷﻨﺎﺷﺪﻡ ﺩﺭ ﯾﮑﯽ ﺍﺯﻣﻬﻤﺎﻧﯿﻬﺎﯼﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﯽﻭﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪﺍﻭ –ﮐﻪﺍﺯﺣﺎﻻﺑﻪﺑﻌﺪﺑﺎﻧﺎﻡﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﺻﺪﺍﯾﺶﻣﯽﮐﻨﻢ-ﻫﻢﺟﺰﻭﻣﻬﻤﺎﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩ.(((((بقیه داستان در ادامه مطلب))))
ﺻﺪﺍﯼﺗﺎﺭﺵﺩﻟﻨﺸﯿﻦﺑﻮﺩﻭﺁﻭﺍﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽﺭﺍﺩﺭﮔﻮﺵﻣﯽﻧﻮﺍﺧﺖ.ﻭﻗﺘﯽ ﻣﻀﺮﺍﺏﺭﺍﻣﯿﺎﻥ ﭘﻨﺠﻪﻫﺎﯼ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺵ ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ،ﻟﺤﻈﺎﺗﯽﭼﺸﻤﺎﻧﺶﺭﺍ ﻓﺮﻭ ﻣﯽﺑﺴﺖ ﻭ ﺍﻧﮕﺎﺭﺩﺭ ﺩﻧﯿﺎﯾﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﻏﺮﻕ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﻌﺪﺗﺎﺭﺭﺍﭼﻨﺎﻥﺑﻪﻗﻠﺒﺶﻣﯽ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪﮐﻪﮔﻮﯾﯽﻋﺰﯾﺰﺗﺮﯾﻦﻣﻮﺟﻮﺩﻭ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪﺍﺵﺭﺍﺩﺭﺁﻏﻮﺵﮔﺮﻓﺘﻪ. ﺳﭙﺲﺑﯽﺍﺧﺘﯿﺎﺭﻣﯽﺷﺪﻭﻓﺎﺭﻍﺍﺯ ﻫﻤﻪﯼﺩﻧﯿﺎ،ﻧﺎﻟﻪﯼﺗﺎﺭﺵﺭﺍﺑﻠﻨﺪﻣﯽ ﮐﺮﺩ.ﺩﺭﺁﻥﻟﺤﻈﺎﺕﭼﻨﺎﻥﺗﻘﺪﺳﯽ ﺩﺍﺷﺖﮐﻪﻭﺻﻒﻧﺎﭘﺬﯾﺮﺍﺳﺖﻭﻧﻪﺗﻨﻬﺎ ﻣﻦ،ﮐﻪﻫﺮﺑﯿﻨﻨﺪﻩﺍﯼﺭﺍﻣﺤﻮﻫﻨﺮﻭ ﻋﺸﻖﻭ ﻣﻌﺸﻮﻗﺶ ﻣﯽ ﺳﺎﺧﺖ. ﺍﯾﻨﮕﻮﻧﻪﺑﻮﺩ ﮐﻪﺑﺎ ﺍﻭ ﺁﺷﻨﺎﺷﺪﻡ ﺩﺭ ﯾﮑﯽ ﺍﺯﻣﻬﻤﺎﻧﯿﻬﺎﯼﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﯽﻭﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪﺍﻭ –ﮐﻪﺍﺯﺣﺎﻻﺑﻪﺑﻌﺪﺑﺎﻧﺎﻡﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﺻﺪﺍﯾﺶﻣﯽﮐﻨﻢ-ﻫﻢﺟﺰﻭﻣﻬﻤﺎﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩ.ﺩﻭﺳﺖﺑﺮﺍﺩﺭﭘﺮﻭﯾﻦﮐﻪ ﻫﻤﮑﻼﺳﯿﻢﺑﻮﺩﻣﺤﺴﻮﺏﻣﯽﺷﺪ.ﺑﯽ ﺻﺪﺍ ﻭ ﺑﯽ ﺍﺩﻋﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺠﻠﺲ ﺷﺪ.ﮔﻮﺷﻪ ﺍﯼﻧﺸﺴﺖﻭﺑﯽﺁﻧﮑﻪﺳﺮﺑﻠﻨﺪﮐﻨﺪ،ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻓﺮﻭﺭﻓﺖ.ﻣﻬﻤﺎﻧﯽﺷﺮﻭﻉﺷﺪ. ﺟﺸﻦﺳﺎﻟﮕﺮﺩﭘﻨﺠﺎﻫﻤﯿﻦﺳﺎﻝﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﭘﺪﺭﺑﺰﺭﮒﻭﻣﺎﺩﺭﺑﺰﺭﮒﭘﺮﻭﯾﻦﺑﻮﺩ.ﺍﺯ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﯾﻦﻧﻮﻩﺗﺎﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯾﻦﭘﺴﺮ ﺷﺮﮐﺖﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭﺍﯾﻦﻣﯿﺎﻥﺗﻌﺪﺍﺩﯼ ﺩﻭﺳﺖ–ﻣﺎﻧﻨﺪﻣﻦ–ﻧﯿﺰﺟﺰﻭ ﻣﺪﻋﻮﯾﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻭﺍﺧﺮﺷﺐ،ﻭﭘﺲﺍﺯﺷﺎﻡﺑﻮﺩﮐﻪ ﺍﺻﺮﺍﺭﻓﺮﺷﺎﺩ–ﺑﺮﺍﺩﺭﭘﺮﻭﯾﻦ–ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻨﮑﻪﺩﺳﺖﺑﻪﺗﺎﺭﺑﺒﺮﺩﺷﺮﻭﻉﺷﺪ. ﺍﺻﻼًﻧﻤﯽﭘﺬﯾﺮﻓﺖ،ﻭﮐﺎﻣﻼًﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮﺩﮐﻪﺗﻌﺎﺭﻑﻧﻤﯽﮐﻨﺪ.ﺍﻣﺎﻭﻗﺘﯽ ﻓﺮﺷﺎﺩﺍﻭﺭﺍﯾﮏ“ﺍﺳﺘﺎﺩ”ﺗﻤﺎﻡﻋﯿﺎﺭ ﻣﻌﺮﻓﯽﮐﺮﺩ، ﭘﺪﺭﺑﺰﺭﮒ ﭘﺮﻭﯾﻦ ﮐﻪ ﺣﺪﻭﺩ ۸۰ﺳﺎﻝﺳﻦﺩﺍﺷﺖﺭﻭﺑﻪﺍﻭﮐﺮﺩﻭ ﮔﻔﺖ: -ﺧﺐ ﭘﺴﺮ ﺟﻮﻥ، ﯾﻌﻨﯽ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﯼ ﺭﻭﯼ ﻣﻦﻣﻮ ﺳﻔﯿﺪ ﺭﻭﻫﻢ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﯿﻨﺪﺍﺯﯼ؟ ﻭ ﺍﯾﻨﻄﻮﺭﺷﺪﮐﻪ“ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ”ﻣﻀﺮﺍﺏ ﺑﺪﺳﺖﮔﺮﻓﺖﺗﺎﺍﻭﻟﯿﻦﺯﺧﻤﻪﺭﺍﺑﺮﺩﻝ ﻣﻦ ﺑﻨﻮﺍﺯﺩ. ﺍﺯﻫﻤﺎﻥﻟﺤﻈﻪ ﯼﺍﻭﻝﺍﺣﺴﺎﺱ ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪﺑﻪﺍﻭﻋﻼﻗﻤﻨﺪﻡ.ﺍﻣﺎﺍﺯﺁﻧﺠﺎﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪﺩﺧﺘﺮﯼﻟﻮﺱﻭﻧﻨﺮﺑﻮﺩﻡﻭ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻪﺯﺍﻧﻮﺩﺭﺁﻭﺭﻡ،ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﻭﻟﻤﺎﻥﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪﯾﮏﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺧﺼﻤﺎﻧﻪﺷﺪ.ﻗﻀﯿﻪ ﺍﯾﻨﻄﻮﺭﯼ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ ﮐﻪ… ﺍﻭﺍﺯﻣﻬﻤﺎﻧﻬﺎﭘﺮﺳﯿﺪﮐﻪﭼﻪﺁﻫﻨﮕﯽ ﺑﺰﻧﺪ،ﻫﻨﻮﺯﻫﯿﭻﮐﺲﺍﻇﻬﺎﺭﻧﻈﺮﯼ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻢ: -ﺍﮔﻪ ﻣﯿﺸﻪ ﺁﻫﻨﮓ“ﯾﺎﺩﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ” …ﺭﻭ ﺑﻨﻮﺍﺯﯾﻦ. ﺍﻣﺎﺍﻭ ﺑﺠﺎﯼﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ ﻣﻦ،ﺑﺎ ﺑﯽ ﺗﻔﺎﻭﺗﯽ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: -ﺧﺐ،ﯾﮑﯽﺍﺯﺑﺰﺭﮔﺘﺮﺍﺑﮕﻪﮐﻪﭼﻪ ﺁﻫﻨﮕﯽ ﺑﺰﻧﻢ. ﺷﺎﯾﺪﺍﻭﺍﺯﺍﯾﻦﺣﺮﻓﺶﻣﻘﺼﻮﺩﯼ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﺍﻣﺎﺑﺮﺍﯼﻣﻦﮐﻪﺧﻮﺩﻡﺭﺍ ﻣﻐﺮﻭﺭﺗﺮﯾﻦﺩﺧﺘﺮﺩﻭﺭﺍﻥﻣﯽﺩﺍﻧﺴﺘﻢ، ﺍﯾﻦﯾﮏﺗﺤﻘﯿﺮﻭﺍﺿﺢﺑﻮﺩ.ﺑﻪﻫﻤﯿﻦ ﺧﺎﻃﺮﻭﻗﺘﯽﺑﻪﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩﺑﻘﯿﻪﻣﻬﻤﺎﻧﻬﺎ، ﺍﻭﺷﺮﻭﻉﮐﺮﺩﺑﻪﻧﻮﺍﺧﺘﻦﯾﮏﺁﻫﻨﮓ ﺷﺎﺩ،ﻣﻦﻫﻢﺩﺭﺟﻬﺖﻣﻘﺎﺑﻠﻪﺑﻪﻣﺜﻞ، ﺁﺭﺍﻡﺷﺮﻭﻉﮐﺮﺩﻡﺑﻪﺩﺳﺖﺯﺩﻥ. ﻧﺎﮔﻬﺎﻥﺗﺎﺭﺵﺭﺍﺯﻣﯿﻦﮔﺬﺍﺷﺖﻭﺑﺎ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﺍﯼ ﮐﺎﻣﻼً ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﮔﻔﺖ: -ﺁﻫﺎﯼﺩﺧﺘﺮﺧﺎﻧﻢ ﻟﻮﺱﻭ ﻧﻨﺮ،ﺍﯾﻦ ﺍﺩﺍ ﻭﺍﻃﻮﺍﺭﻫﺎﻣﺎﻝﮐﺎﻓﻪﻫﺎﯼﻻﻟﻪﺯﺍﺭﺑﻮﺩ ﮐﻪﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪﻣﻦﻫﯿﭻﻭﻗﺖﭘﺎﯾﻢﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺎﺯ ﻧﺸﺪ! ﺑﺎﮔﻔﺘﻦﺍﯾﻦﺣﺮﻑ،ﺍﻧﮕﺎﺭﮔﺮﺩﻣﺮﮒﺑﺮ ﺳﺮﻣﺠﻠﺲ ﭘﺎﺷﯿﺪﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺎﻥ، ﺁﻥ ﮐﻪﻣﺮﺩﻩﯼﻭﺍﻗﻌﯽﻣﺤﺴﻮﺏﻣﯽﺷﺪ، ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ! ﺁﻥﺭﻭﺯﻣﺠﻠﺲﺗﻤﺎﻡﺷﺪ،ﺍﻣﺎ…ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪﻋﻠﺘﺶﺭﺍﺑﺪﺍﻧﻢ،ﺷﯿﻔﺘﻪﯼ ﺷﺨﺼﯿﺖ”ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ”ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ. ﻫﻨﻮﺯﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪﺍﺯ ﺁﻥﺭﻭﺯ ﻧﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪﺍﺣﺴﺎﺱﮐﺮﺩﻡﺧﯿﻠﯽﺑﻪﺍﻭﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻡ.ﺑﻪﻫﻤﯿﻦﺧﺎﻃﺮﻫﺮﻃﻮﺭﮐﻪ ﺑﻮﺩ،ﺩﺭﻣﻮﺭﺩﺍﻭﮐﻨﮑﺎﺵﮐﺮﺩﻡﻭ ﻓﻬﻤﯿﺪﻡﮐﻪﯾﮏﺁﻣﻮﺯﺷﮕﺎﻩﮐﻮﭼﮏ ﺗﻌﻠﯿﻢ ﺗﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ

تاریخ: پنج‌شنبه 07 دی 1391