داستان زیر بخشی از خاطرات یک روح آزرده ست که توست خانم نرگس احمدی نوشته شده پیشنهاد میکنم حتما بخونید خالی از لطف نیست برای خواندن به ادامه مطلب سفر کنید راستی منتظر نظرات شما دوستای گلم هستم از توجه تون ممنون
ﺭﻭﺯﻫﺎﻭﻫﻔﺘﻪﻫﺎﻣﺜﻞﯾﮏﺟﺴﺪ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺑﻮﺩﻡ.ﺭﻭﺡﻭﻓﮑﺮﻡﮐﻪﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦﻧﺒﻮﺩ،ﺟﺴﻤﻢﻫﻢﻫﺮﻟﺤﻈﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﺿﻌﯿﻔﺘﺮ ﻣﯿﺸﺪ.ﮔﺎﻩ ﺷﻌﻠﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺁﺗﺸﻔﺸﺎﻥﺩﺭﻭﻥ ﺳﯿﻨﻪﺍﻡ ﺭﺍ ﻣﯿﺸﮑﺎﻓﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻧﺎﯼ ﻓﻮﺭﺍﻥ ﻣﯿﮑﺮﺩ. ﻓﺮﯾﺎﺩﯼﺟﺎﻥﺧﺮﺍﺵﻭﺑﯿﺨﻮﺩﻭﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﻫﻖ ﻫﻘﯽ ﻧﻔﺲ ﮔﯿﺮ. ﯾﮑﯽﺩﻭﻣﺎﻩﺑﻪﺍﯾﻦﺣﺎﻝﮔﺬﺷﺖ.ﻧﻪ ﻣﻦ ﺩﺭﺍﯾﻦﺩﻧﯿﺎﺑﻮﺩﻡ،ﻭﻧﻪﮐﺴﯽﺍﺯﺣﺎﻝ ﻭ ﺭﻭﺯ ﻣﻦ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺳﺘﻬﺎ ﻭ ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ ﺑﯽ ﺣﺲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺩﯾﮕﺮﯾﻘﯿﻨﻢﺷﺪﻩﺑﻮﺩﮐﻪﺩﺍﺭﻡ ﻣﯿﻤﯿﺮﻡ. ﺍﯾﻦﻧﻮﻉﻣﺮﮒﺭﺍﺧﻮﺩﺍﻧﺘﺨﺎﺏﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ.ﺑﻪﺩﻧﺒﺎﻝﯾﮏﺷﮑﺴﺖﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ. ﻋﺰﻡ ﺭﺍﺳﺦ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﺩﻥ. ﯾﻌﻨﯽ ﺟﺰ ﻣﺮﮒ ﺭﺍﻩ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ! ﺣﺠﻢﺩﺭﺩﺑﯿﺶﺍﺯﻇﺮﻑﺟﺴﻢﻭﺭﻭﺡ ﻣﻦﺑﻮﺩ.ﺗﺎﺍﯾﻨﮑﻪﺁﺧﺮﯾﻦﺭﻭﺯﻫﺎﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﺴﺌﻠﻪﺍﯼﺷﺪﻡ:ﺑﺎﺁﻧﮑﻪﻣﯿﺪﺍﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎﺯﯼﺧﻮﺭﺩﻡﺍﻣﺎﺑﺎﻭﺭﻡﻧﻤﯿﺸﺪﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻢﺑﺪﻭﻥﺍﻭﺑﻪﺯﻧﺪﮔﯽﺍﺩﺍﻣﻪﺩﻫﻢ. ﻫﻤﯿﻨﻄﻮﺭﻫﻢﺷﺪﻭﺑﻪﺳﺮﻋﺖﺑﻪ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﻣﺮﮒ ﻣﯿﺮﻓﺘﻢ. ﺑﻌﺪﺍﺯﺣﺪﻭﺩﺩﻭﻣﺎﻩﮐﻪﺩﺭﺍﯾﻦﺣﺎﻟﺖ ﺑﺴﺮﻣﯿﺒﺮﺩﻡﻭﻟﺤﻈﻪﺑﻪﻟﺤﻈﻪ ﺿﻌﯿﻔﺘﺮﻣﯿﺸﺪﻡ،ﺗﺎﺟﺎﯾﯽﮐﻪﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺗﺎﺣﺪﺯﯾﺎﺩﯼﻗﺎﺩﺭﺑﻪﺩﯾﺪﻥﻧﺒﻮﺩ.ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ ﻗﺪﺭﺕﻧﮕﻬﺪﺍﺭﯼﺟﺴﻤﻢﺭﺍﺩﯾﮕﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪﻭﻣﺠﺒﻮﺭﺑﻮﺩﻡﺭﻭﯼﭼﻬﺎﺭ ﺩﺳﺖﻭﭘﺎﺧﻮﺩﻡﺭﺍﺑﮑﺸﺎﻧﻢﺑﻪﻃﺮﻑ ﺩﺳﺘﺸﻮﯾﯽ.ﺁﻧﻬﻢﻓﻘﻂﯾﮏﯾﺎﺩﻭﺑﺎﺭﺩﺭ ﺑﯿﺴﺖﻭﭼﻬﺎﺭﺳﺎﻋﺖ.ﺑﺎﻗﯽﺳﺎﻋﺎﺕ ﺭﻭﯼﺗﺨﺘﻢﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺑﻮﺩﻡ.ﺭﻭﺯﻫﺎﯼﺁﺧﺮ ﺣﺘﯽﺁﺏﻫﻢﻧﻤﯿﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢﺑﺨﻮﺭﻡ.ﺍﯾﻦ ﯾﮑﯽﺭﺍﻧﻤﯿﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢﻧﻪﺍﯾﻨﮑﻪ ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﺳﺘﻢ! ﺧﻮﺷﺤﺎﻝﺑﻮﺩﺍﺯﺍﯾﻨﮑﻪﺍﺯﺷﺮﺍﯾﻨﻬﻤﻪ ﺩﺭﺩ ﺭﺍﺣﺖ ﻣﯿﺸﻮﻡ. ﺍﻣﺎﺩﺭﺁﺧﺮﯾﻦﺳﺎﻋﺎﺕﻣﺘﻮﺟﻪﺷﺪﻡﮐﻪ ﻃﺮﻑﺑﻔﻬﻤﯽﻧﻔﻬﻤﯽﺍﺣﺴﺎﺱﻏﺮﻭﺭ ﻣﯿﮑﻨﺪﺍﺯﺍﯾﻨﮑﻪﯾﮑﯽﺩﯾﮕﺮﺑﻪﮐﺸﺘﻪ ﻣﺮﺩﻩﻫﺎﺵﺍﺿﺎﻓﻪﻣﯿﺸﺪ....ﺑﺎﺣﯿﺮﺕ ﺗﻤﺎﻡﻣﻄﻠﺐﺭﺍﺩﺭﯾﺎﻓﺘﻢ!ﺑﺎﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﯿﺸﻨﺎﺧﺘﻤﺶﺍﻣﺎﺑﺎﻭﺭﺵﺳﺨﺖ ﺑﻮﺩ........................ ﺗﻌﺠﺐﻧﮑﻨﯿﺪﺍﯾﻦﺭﺍﺳﺖﺑﻮﺩ.ﺣﺲ ﺑﯿﻤﺎﺭﺵ ﺭﺍ ﺍﺭﺿﺎﺀ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﻣﺮﮔﻢ. ﻭﻗﺘﯽﺩﯾﺪﻡﻟﺬﺕﻣﯿﺒﺮﺩﺗﺎﺯﻩﺑﺨﻮﺩ ﺁﻣﺪﻡ...............ﮔﻮﯾﯽﺩﺭﯾﭽﮥﺗﻔﮑﺮﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻡﺑﺎﺯﺷﺪﻭﻓﮑﺮﻡﺑﻪﮐﺎﺭﺍﻓﺘﺎﺩ. ﻓﮑﺮﯼﮐﻪﺗﺎﺁﻥﺭﻭﺯﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻩﺑﻮﺩ.... ﻣﻄﻠﻘﺎًﺧﻮﺍﺏﺑﻮﺩﺑﺎﺗﮑﺎﻧﯽﺑﺨﻮﺩﺁﻣﺪ... ﺑﻠﻪ ﺗﺼﻤﯿﻢﮔﺮﻓﺘﻢﺑﺰﻧﺪﮔﯽﺑﺮﮔﺮﺩﻡﻭﺑﺎ ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻢ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ: »ﻣﻦ ﺷﮑﺴﺘﻨﯽ ﻧﯿﺴﺘﻢ!« ﻭﮐﻢﮐﻢﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢﺗﺄﺛﯿﺮﺩﺭﺩﺭﺍﺑﺮﺭﻭﺡ ﻭﺫﻫﻨﻢﮐﻢﺭﻧﮕﺘﺮﮐﻨﻢﻭﺑﻌﺪﺍﺯ ﯾﮑﺴﺎﻝﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢﺑﺎﺯ ﺑﺨﻨﺪﻡﻭ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺑﺎﺷﻢﺍﺯﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﺍﺭﻡﺑﺮﺍﯼﺧﻮﺩﻡ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺲ ﺩﯾﮕﺮﯼ. ﺍﻣﺎﻣﺼﯿﺒﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻨﺠﺎﺧﺘﻢ ﻧﺸﺪ.ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻪﺑﻌﺪﺍﻋﺘﻤﺎﺩﻡﺭﺍﻧﺴﺒﺖﺑﻪﺻﺪﺍﻗﺖ ﻣﺮﺩﺍﻥﺍﺯﺩﺳﺖﺩﺍﺩﻡ.ﺍﻟﺒﺘﻪﻧﻪﺑﻄﻮﺭ ﻋﺎﻡﺑﻠﮑﻪﺍﺯﺷﻨﯿﺪﻥﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﻧﺴﺒﺖﺑﻪﻋﺸﻘﺸﺎﻥﻭﺍﻗﻌﺎًﭼﻨﺪﺷﻢ ﻣﯿﺸﻮﺩ. ﻭﺍﯾﻦﺷﺪﮐﻪﻓﻬﻤﯿﺪﻡ:(ﺷﮑﺴﺘﻢ،ﺍﻣﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭﺑﯽﺻﺪﺍﮐﻪﺧﻮﺩﻡﻫﻢﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪﻡ ﮐﯽ ﻭ ﭼﻄﻮﺭ!!!)
ﺭﻭﺯﻫﺎﻭﻫﻔﺘﻪﻫﺎﻣﺜﻞﯾﮏﺟﺴﺪ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺑﻮﺩﻡ.ﺭﻭﺡﻭﻓﮑﺮﻡﮐﻪﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦﻧﺒﻮﺩ،ﺟﺴﻤﻢﻫﻢﻫﺮﻟﺤﻈﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﺿﻌﯿﻔﺘﺮ ﻣﯿﺸﺪ.ﮔﺎﻩ ﺷﻌﻠﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺁﺗﺸﻔﺸﺎﻥﺩﺭﻭﻥ ﺳﯿﻨﻪﺍﻡ ﺭﺍ ﻣﯿﺸﮑﺎﻓﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻧﺎﯼ ﻓﻮﺭﺍﻥ ﻣﯿﮑﺮﺩ. ﻓﺮﯾﺎﺩﯼﺟﺎﻥﺧﺮﺍﺵﻭﺑﯿﺨﻮﺩﻭﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﻫﻖ ﻫﻘﯽ ﻧﻔﺲ ﮔﯿﺮ. ﯾﮑﯽﺩﻭﻣﺎﻩﺑﻪﺍﯾﻦﺣﺎﻝﮔﺬﺷﺖ.ﻧﻪ ﻣﻦ ﺩﺭﺍﯾﻦﺩﻧﯿﺎﺑﻮﺩﻡ،ﻭﻧﻪﮐﺴﯽﺍﺯﺣﺎﻝ ﻭ ﺭﻭﺯ ﻣﻦ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺳﺘﻬﺎ ﻭ ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ ﺑﯽ ﺣﺲ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺩﯾﮕﺮﯾﻘﯿﻨﻢﺷﺪﻩﺑﻮﺩﮐﻪﺩﺍﺭﻡ ﻣﯿﻤﯿﺮﻡ. ﺍﯾﻦﻧﻮﻉﻣﺮﮒﺭﺍﺧﻮﺩﺍﻧﺘﺨﺎﺏﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ.ﺑﻪﺩﻧﺒﺎﻝﯾﮏﺷﮑﺴﺖﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ. ﻋﺰﻡ ﺭﺍﺳﺦ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﺩﻥ. ﯾﻌﻨﯽ ﺟﺰ ﻣﺮﮒ ﺭﺍﻩ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ! ﺣﺠﻢﺩﺭﺩﺑﯿﺶﺍﺯﻇﺮﻑﺟﺴﻢﻭﺭﻭﺡ ﻣﻦﺑﻮﺩ.ﺗﺎﺍﯾﻨﮑﻪﺁﺧﺮﯾﻦﺭﻭﺯﻫﺎﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﺴﺌﻠﻪﺍﯼﺷﺪﻡ:ﺑﺎﺁﻧﮑﻪﻣﯿﺪﺍﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎﺯﯼﺧﻮﺭﺩﻡﺍﻣﺎﺑﺎﻭﺭﻡﻧﻤﯿﺸﺪﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻢﺑﺪﻭﻥﺍﻭﺑﻪﺯﻧﺪﮔﯽﺍﺩﺍﻣﻪﺩﻫﻢ. ﻫﻤﯿﻨﻄﻮﺭﻫﻢﺷﺪﻭﺑﻪﺳﺮﻋﺖﺑﻪ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﻣﺮﮒ ﻣﯿﺮﻓﺘﻢ. ﺑﻌﺪﺍﺯﺣﺪﻭﺩﺩﻭﻣﺎﻩﮐﻪﺩﺭﺍﯾﻦﺣﺎﻟﺖ ﺑﺴﺮﻣﯿﺒﺮﺩﻡﻭﻟﺤﻈﻪﺑﻪﻟﺤﻈﻪ ﺿﻌﯿﻔﺘﺮﻣﯿﺸﺪﻡ،ﺗﺎﺟﺎﯾﯽﮐﻪﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺗﺎﺣﺪﺯﯾﺎﺩﯼﻗﺎﺩﺭﺑﻪﺩﯾﺪﻥﻧﺒﻮﺩ.ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ ﻗﺪﺭﺕﻧﮕﻬﺪﺍﺭﯼﺟﺴﻤﻢﺭﺍﺩﯾﮕﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪﻭﻣﺠﺒﻮﺭﺑﻮﺩﻡﺭﻭﯼﭼﻬﺎﺭ ﺩﺳﺖﻭﭘﺎﺧﻮﺩﻡﺭﺍﺑﮑﺸﺎﻧﻢﺑﻪﻃﺮﻑ ﺩﺳﺘﺸﻮﯾﯽ.ﺁﻧﻬﻢﻓﻘﻂﯾﮏﯾﺎﺩﻭﺑﺎﺭﺩﺭ ﺑﯿﺴﺖﻭﭼﻬﺎﺭﺳﺎﻋﺖ.ﺑﺎﻗﯽﺳﺎﻋﺎﺕ ﺭﻭﯼﺗﺨﺘﻢﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺑﻮﺩﻡ.ﺭﻭﺯﻫﺎﯼﺁﺧﺮ ﺣﺘﯽﺁﺏﻫﻢﻧﻤﯿﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢﺑﺨﻮﺭﻡ.ﺍﯾﻦ ﯾﮑﯽﺭﺍﻧﻤﯿﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢﻧﻪﺍﯾﻨﮑﻪ ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﺳﺘﻢ! ﺧﻮﺷﺤﺎﻝﺑﻮﺩﺍﺯﺍﯾﻨﮑﻪﺍﺯﺷﺮﺍﯾﻨﻬﻤﻪ ﺩﺭﺩ ﺭﺍﺣﺖ ﻣﯿﺸﻮﻡ. ﺍﻣﺎﺩﺭﺁﺧﺮﯾﻦﺳﺎﻋﺎﺕﻣﺘﻮﺟﻪﺷﺪﻡﮐﻪ ﻃﺮﻑﺑﻔﻬﻤﯽﻧﻔﻬﻤﯽﺍﺣﺴﺎﺱﻏﺮﻭﺭ ﻣﯿﮑﻨﺪﺍﺯﺍﯾﻨﮑﻪﯾﮑﯽﺩﯾﮕﺮﺑﻪﮐﺸﺘﻪ ﻣﺮﺩﻩﻫﺎﺵﺍﺿﺎﻓﻪﻣﯿﺸﺪ....ﺑﺎﺣﯿﺮﺕ ﺗﻤﺎﻡﻣﻄﻠﺐﺭﺍﺩﺭﯾﺎﻓﺘﻢ!ﺑﺎﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﯿﺸﻨﺎﺧﺘﻤﺶﺍﻣﺎﺑﺎﻭﺭﺵﺳﺨﺖ ﺑﻮﺩ........................ ﺗﻌﺠﺐﻧﮑﻨﯿﺪﺍﯾﻦﺭﺍﺳﺖﺑﻮﺩ.ﺣﺲ ﺑﯿﻤﺎﺭﺵ ﺭﺍ ﺍﺭﺿﺎﺀ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﻣﺮﮔﻢ. ﻭﻗﺘﯽﺩﯾﺪﻡﻟﺬﺕﻣﯿﺒﺮﺩﺗﺎﺯﻩﺑﺨﻮﺩ ﺁﻣﺪﻡ...............ﮔﻮﯾﯽﺩﺭﯾﭽﮥﺗﻔﮑﺮﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻡﺑﺎﺯﺷﺪﻭﻓﮑﺮﻡﺑﻪﮐﺎﺭﺍﻓﺘﺎﺩ. ﻓﮑﺮﯼﮐﻪﺗﺎﺁﻥﺭﻭﺯﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻩﺑﻮﺩ.... ﻣﻄﻠﻘﺎًﺧﻮﺍﺏﺑﻮﺩﺑﺎﺗﮑﺎﻧﯽﺑﺨﻮﺩﺁﻣﺪ... ﺑﻠﻪ ﺗﺼﻤﯿﻢﮔﺮﻓﺘﻢﺑﺰﻧﺪﮔﯽﺑﺮﮔﺮﺩﻡﻭﺑﺎ ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻢ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ: »ﻣﻦ ﺷﮑﺴﺘﻨﯽ ﻧﯿﺴﺘﻢ!« ﻭﮐﻢﮐﻢﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢﺗﺄﺛﯿﺮﺩﺭﺩﺭﺍﺑﺮﺭﻭﺡ ﻭﺫﻫﻨﻢﮐﻢﺭﻧﮕﺘﺮﮐﻨﻢﻭﺑﻌﺪﺍﺯ ﯾﮑﺴﺎﻝﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢﺑﺎﺯ ﺑﺨﻨﺪﻡﻭ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺑﺎﺷﻢﺍﺯﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﺍﺭﻡﺑﺮﺍﯼﺧﻮﺩﻡ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺲ ﺩﯾﮕﺮﯼ. ﺍﻣﺎﻣﺼﯿﺒﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻨﺠﺎﺧﺘﻢ ﻧﺸﺪ.ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻪﺑﻌﺪﺍﻋﺘﻤﺎﺩﻡﺭﺍﻧﺴﺒﺖﺑﻪﺻﺪﺍﻗﺖ ﻣﺮﺩﺍﻥﺍﺯﺩﺳﺖﺩﺍﺩﻡ.ﺍﻟﺒﺘﻪﻧﻪﺑﻄﻮﺭ ﻋﺎﻡﺑﻠﮑﻪﺍﺯﺷﻨﯿﺪﻥﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﻧﺴﺒﺖﺑﻪﻋﺸﻘﺸﺎﻥﻭﺍﻗﻌﺎًﭼﻨﺪﺷﻢ ﻣﯿﺸﻮﺩ. ﻭﺍﯾﻦﺷﺪﮐﻪﻓﻬﻤﯿﺪﻡ:(ﺷﮑﺴﺘﻢ،ﺍﻣﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭﺑﯽﺻﺪﺍﮐﻪﺧﻮﺩﻡﻫﻢﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪﻡ ﮐﯽ ﻭ ﭼﻄﻮﺭ!!!)
تاریخ: پنجشنبه 25 آبان 1391
ارسال توسط pasargadn7
آخرین مطالب
