داستان کوتاه زیبا وخواندنی توهم برای خواندن این داستان زیبا بفرماید ادامه مطلب لطفا بعد از خواندن داستان و یا هر مطلب دیگری در این وبلاگ نظر فراموش نشه مرسی
ﺍﯾﻦﺩﺍﺳﺘﺎﻥﺭﻭﺩﻭﺳﺘﻢﺑﺮﺍﻡﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮﺩﻩﻭﻗﺴﻢﻣﯽﺧﻮﺭﺩﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﯿﻪ:ﺩﻭﺳﺘﻢﺗﻌﺮﯾﻒﻣﯽﮐﺮﺩﮐﻪﯾﮏ ﺷﺐﻣﻮﻗﻊﺑﺮﮔﺸﺘﻦﺍﺯﺩﻩﭘﺪﺭﯼﺗﻮ ﺷﻤﺎﻝﻃﺮﻑﺍﺭﺩﺑﯿﻞ،ﺟﺎﯼﺍﯾﻦﮐﻪﺍﺯ ﺟﺎﺩﻩﺍﺻﻠﯽﺑﯿﺎﺩ،ﯾﺎﺩﺑﺎﺑﺎﺵﺍﻓﺘﺎﺩﻩﮐﻪ ﻣﯽﮔﻔﺖ؛ﺟﺎﺩﻩﻗﺪﯾﻤﯽﺑﺎﺻﻔﺎﺗﺮﻩﻭ ﺍﺯ ﻭﺳﻂ ﺟﻨﮕﻞ ﺭﺩ ﻣﯿﺸﻪ! ﺍﯾﻦﻃﻮﺭﯼﺗﻌﺮﯾﻒﻣﯽﮐﻨﻪ:ﻣﻦﺍﺣﻤﻖ ﺣﺮﻑﺑﺎﺑﺎﻡﺭﻭﺑﺎﻭﺭﮐﺮﺩﻡﻭﭘﯿﭽﯿﺪﻡﺗﻮ ﺧﺎﮐﯽ،٢٠ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮﺍﺯﺟﺎﺩﻩﺩﻭﺭﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡﮐﻪﯾﻬﻮﻣﺎﺷﯿﻨﻢﺧﺎﻣﻮﺵﺷﺪﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﯼ ﮐﺮﺩﻡ ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻤﯿﺸﺪ. ﻭﺳﻂﺟﻨﮕﻞ،ﺩﺍﺭﻩﺷﺐﻣﯿﺸﻪ،ﻧﻢ ﺑﺎﺭﻭﻥﻫﻢﮔﺮﻓﺖ.ﺍﻭﻣﺪﻡﺑﯿﺮﻭﻥﯾﮑﻤﯽ ﺑﺎﻣﻮﺗﻮﺭﻭﺭﺭﻓﺘﻢﺩﯾﺪﻡﻧﻪﻣﯽﺑﯿﻨﻢ،ﻧﻪ ﺍﺯ ﻣﻮﺗﻮﺭ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺳﺮ ﺩﺭ ﻣﯽﺍﺭﻡ! ﺭﺍﻩﺍﻓﺘﺎﺩﻡﺗﻮﺩﻝﺟﻨﮕﻞ،ﺭﺍﺳﺖﺟﺎﺩﻩ ﺧﺎﮐﯽﺭﻭﮔﺮﻓﺘﻢﻭﻣﺴﯿﺮﻡﺭﻭﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻡ.ﺩﯾﮕﻪ ﺑﺎﺭﻭﻥ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺗﻨﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﯾﻪﺻﺪﺍﯾﯽﺑﺮﮔﺸﺘﻢ،ﺩﯾﺪﻡﯾﻪﻣﺎﺷﯿﻦ ﺧﯿﻠﯽﺁﺭﺍﻡﻭﺑﯽﺻﺪﺍﺑﻐﻞﺩﺳﺘﻢ ﻭﺍﯾﺴﺎﺩ.ﻣﻦﻫﻢﺑﯽﻣﻌﻄﻠﯽﭘﺮﯾﺪﻡ ﺗﻮﺵ. ﺍﯾﻦﻗﺪﺭﺧﯿﺲﺷﺪﻩﺑﻮﺩﻡﮐﻪﺑﻪﻓﮑﺮ ﺍﯾﻦﮐﻪﺗﻮﯼﻣﺎﺷﯿﻨﻮﻧﯿﮕﺎﮐﻨﻢﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩﻡ.ﻭﻗﺘﯽﺭﻭﯼﺻﻨﺪﻟﯽﻋﻘﺐﺟﺎ ﮔﺮﻓﺘﻢ،ﺳﺮﻡﺭﻭﺁﻭﺭﺩﻡﺑﺎﻻﻭﺍﺳﻪ ﺗﺸﮑﺮ،ﺩﯾﺪﻡﻫﯿﺸﮑﯽﭘﺸﺖﻓﺮﻣﻮﻥﻭ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺟﻠﻮ ﻧﯿﺴﺖ!!! ﺧﯿﻠﯽﺗﺮﺳﯿﺪﻡ.ﺩﺍﺷﺘﻢﺑﻪﺧﻮﺩﻡ ﻣﯽﺍﻭﻣﺪﻡﮐﻪﻣﺎﺷﯿﻦﯾﻬﻮﻫﻤﻮﻥﻃﻮﺭ ﺑﯽﺻﺪﺍﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ. ﻫﻨﻮﺯﺧﻮﺩﻡﺭﻭﺟﻔﺖﻭﺟﻮﺭﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡﮐﻪﺗﻮﯾﻪﻧﻮﺭﺭﻋﺪﻭﺑﺮﻕﺩﯾﺪﻡﯾﻪ ﭘﯿﭻ ﺟﻠﻮﻣﻮﻧﻪ! ﺗﻤﺎﻡﺗﻨﻢﯾﺦﮐﺮﺩﻩﺑﻮﺩ.ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﺣﺘﯽﺟﯿﻎﺑﮑﺸﻢ.ﻣﺎﺷﯿﻦﻫﻢﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﻣﯽﺭﻓﺖ ﻃﺮﻑ ﺩﺭﻩ. ﺗﻮ ﻟﺤﻈﻪﻫﺎﯼ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺍﯾﻦ ﻗﺪﺭﻧﺰﺩﯾﮏﺩﯾﺪﻡﮐﻪﺑﺎﺑﺎﺑﺰﺭﮒﺧﺪﺍ ﺑﯿﺎﻣﺮﺯﻡ ﺍﻭﻣﺪ ﺟﻠﻮ ﭼﺸﻤﻢ. ﺗﻮﻟﺤﻈﻪﻫﺎﯼﺁﺧﺮ،ﯾﻪﺩﺳﺖﺍﺯﺑﯿﺮﻭﻥ ﭘﻨﺠﺮﻩ،ﺍﻭﻣﺪﺗﻮﻭﻓﺮﻣﻮﻥﺭﻭﭼﺮﺧﻮﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﺎﺩﻩ. ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﻡﭼﻪﻣﺪﺕﮔﺬﺷﺖﺗﺎﺑﻪﺧﻮﺩﻡ ﺍﻭﻣﺪﻡ.ﻭﻟﯽﻫﺮﺩﻓﻌﻪﮐﻪﻣﺎﺷﯿﻦﺑﻪ ﺳﻤﺖﺩﺭﻩﯾﺎﮐﻮﻩﻣﯽﺭﻓﺖ،ﯾﻪﺩﺳﺖ ﻣﯽﺍﻭﻣﺪ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﻥ ﺭﻭ ﻣﯽﭘﯿﭽﻮﻧﺪ. ﺍﺯﺩﻭﺭﯾﻪﻧﻮﺭﯼﺭﻭﺩﯾﺪﻡﻭﺣﺘﯽﯾﮏ ﺛﺎﻧﯿﻪﻫﻢﺗﺮﺩﯾﺪﺑﻪﺧﻮﺩﻡﺭﺍﻩﻧﺪﺍﺩﻡ.ﺩﺭ ﺭﻭﺑﺎﺯﮐﺮﺩﻡﻭﺧﻮﺩﻡﺭﻭﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢ ﺑﯿﺮﻭﻥ.ﺍﯾﻦﻗﺪﺭﺗﻨﺪﻣﯽﺩﻭﯾﺪﻡﮐﻪﻫﻮﺍ ﮐﻢ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ. ﺩﻭﯾﺪﻡﺑﻪﺳﻤﺖﺁﺑﺎﺩﯼﮐﻪﻧﻮﺭﺍﺯﺵ ﻣﯽﺍﻭﻣﺪ.ﺭﻓﺘﻢﺗﻮﯼﻗﻬﻮﻩﺧﻮﻧﻪﻭﻭﻟﻮ ﺷﺪﻡﺭﻭﺯﻣﯿﻦ،ﺑﻌﺪﺍﺯﺍﯾﻦﮐﻪﺑﻪ ﻫﻮﺵ ﺍﻭﻣﺪﻡ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﺭﻭ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮﺩﻡ. ﻭﻗﺘﯽﺗﻤﻮﻡﺷﺪ،ﺗﺎﭼﻨﺪﺛﺎﻧﯿﻪﻫﻤﻪ ﺳﺎﮐﺖﺑﻮﺩﻧﺪ، ﯾﻬﻮ ﺩﺭﻗﻬﻮﻩ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺎﺯ ﺷﺪ ﻭﺩﻭﻧﻔﺮﺧﯿﺲﺍﻭﻣﺪﻥﺗﻮ،ﯾﮑﯿﺸﻮﻥ ﺩﺍﺩﺯﺩ:ﻣﻤﺪﻧﯿﮕﺎ!ﺍﯾﻦﻫﻤﻮﻥﺍﺣﻤﻘﯿﻪ ﮐﻪﻭﻗﺘﯽﻣﺎﺩﺍﺷﺘﯿﻢﻣﺎﺷﯿﻨﻮﻫﻞ ﻣﯽﺩﺍﺩﯾﻢ ﺳﻮﺍﺭ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.

تاریخ: سه‌شنبه 30 آبان 1391