ﺍﻛﻨﻮﻥ ﻛﻨﺎﺭﺗﻮﺃﻡ
ﺍﻱ ﻳﺎﺳﺒﺎﻥ ﺯﻳﺒﺎﻳﻲ ﻣﻬﺘﺎﺏ؛
ﺑﻪ ﺳﺮﺁﺭ ﻃﺎﻗﺖ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﺍﻡ ﺭﺍ؛
ﺁﺗﺶ ﺑﺰﻥ ﮔﻴﺴﻮﻱ ﺑﻲ ﺗﺎﺏ ﻭﻗﺮﺍﺭﻡ ﺭﺍ
؛
ﺧﺎﻛﺴﺘﺮﻣﺮﺩﺍﺏ ﺭﺍﺑﺮﺑﺎﺩ ﺩﻩ؛
ﻭ
ﻭﺣﺸﻲ ﻛﻦ ﺭﻭﺡ ﻏﻤﻨﺎﻙ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺭﺍ؛
ﺍﻳﻦ
ﺻﺪﺍﻱ ﻟﺮﺯﺍﻥ ﻣﻨﺴﺖ ﻛﻪ ﺗﻮﺭﺍﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
؛
ﻛﻪ ﺑﻴﺰﺍﺭﻣﻴﻜﻨﺪ ﺍﻧﻌﻜﺎﺱ ﺻﺪﺍﺭﺍﺩﺭ ﻛﻮﻩ
؛
ﻭﻣﻴﺸﻜﻨﺪ ﻗﻨﺪﻳﻞ ﺍﺷﻚ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺭﺍ؛
ﺷﺐ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺷﺮﻡ ﺷﺮﺍﺏ ﺍﺯﺷﻤﻊ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﻣﻴﭽﻜﺪ
؛
ﺑﻨﻮﺷﺎﻥ ﻣﺮﺍ ﻭﺑﻴﻮﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﺑﺮﺧﻮﻳﺶ
ﭼﻨﺎﻥ ﻛﻪ
ﮔﻮﻳﻲ ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﻣﻦ ﺗﻮﺃﻡ ﺍﻱ ﺭﻭﺷﻦ
ﺗﺮﺍﺯﺁﺏ
؛
ﻣﻦ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮﻳﻦ ﻣﻮﺝ ﺩﺭﻳﺎﻳﻢ...
ﺑﻪ ﺳﺘﻮﻩ ﺁﻭﺭ
ﺑﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﻮﺳﻪ ﻱ ﺷﻌﺮ
ﻛﻪ ﺑﻠﻨﺪﻱ ﺍﻡ ﺍﺯﺗﻮﺳﺖ
ﺍﻱ ﻳﺎﺳﺒﺎﻥ ﺯﻳﺒﺎﻳﻲ ﻣﻬﺘﺎﺏ...
تاریخ: جمعه 07 مهر 1391
ارسال توسط pasargadn7
آخرین مطالب
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید