ﺍﻛﻨﻮﻥ ﻛﻨﺎﺭﺗﻮﺃﻡ ﺍﻱ ﻳﺎﺳﺒﺎﻥ ﺯﻳﺒﺎﻳﻲ ﻣﻬﺘﺎﺏ؛ ﺑﻪ ﺳﺮﺁﺭ ﻃﺎﻗﺖ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﺍﻡ ﺭﺍ؛ ﺁﺗﺶ ﺑﺰﻥ ﮔﻴﺴﻮﻱ ﺑﻲ ﺗﺎﺏ ﻭﻗﺮﺍﺭﻡ ﺭﺍ ؛ ﺧﺎﻛﺴﺘﺮﻣﺮﺩﺍﺏ ﺭﺍﺑﺮﺑﺎﺩ ﺩﻩ؛ ﻭ ﻭﺣﺸﻲ ﻛﻦ ﺭﻭﺡ ﻏﻤﻨﺎﻙ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺭﺍ؛ ﺍﻳﻦ ﺻﺪﺍﻱ ﻟﺮﺯﺍﻥ ﻣﻨﺴﺖ ﻛﻪ ﺗﻮﺭﺍﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ؛ ﻛﻪ ﺑﻴﺰﺍﺭﻣﻴﻜﻨﺪ ﺍﻧﻌﻜﺎﺱ ﺻﺪﺍﺭﺍﺩﺭ ﻛﻮﻩ ؛ ﻭﻣﻴﺸﻜﻨﺪ ﻗﻨﺪﻳﻞ ﺍﺷﻚ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺭﺍ؛ ﺷﺐ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﺮﻡ ﺷﺮﺍﺏ ﺍﺯﺷﻤﻊ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﻣﻴﭽﻜﺪ ؛ ﺑﻨﻮﺷﺎﻥ ﻣﺮﺍ ﻭﺑﻴﻮﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﺑﺮﺧﻮﻳﺶ ﭼﻨﺎﻥ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻲ ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﻣﻦ ﺗﻮﺃﻡ ﺍﻱ ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮﺍﺯﺁﺏ ؛ ﻣﻦ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮﻳﻦ ﻣﻮﺝ ﺩﺭﻳﺎﻳﻢ... ﺑﻪ ﺳﺘﻮﻩ ﺁﻭﺭ ﺑﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﻮﺳﻪ ﻱ ﺷﻌﺮ ﻛﻪ ﺑﻠﻨﺪﻱ ﺍﻡ ﺍﺯﺗﻮﺳﺖ ﺍﻱ ﻳﺎﺳﺒﺎﻥ ﺯﻳﺒﺎﻳﻲ ﻣﻬﺘﺎﺏ...

تاریخ: جمعه 07 مهر 1391