اﻣﯿﺪﻫﺎﯼ ﺗﮑﺮﺍﺭﯼ، ﺑﯿﻬﻮﺩﻩ،
ﺁﺭﯼ!
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻡ ﻋﺒﺚ ﻭ ﭘﻮﭺ ﮔﺬﺷﺖ
ﻣﻨﻢ ﻭ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ
ﻭ ﺧﺪﺍﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻗﺼﻪ ﺳﺮﺁﻏﺎﺯﻡ ﺷﺪ
ﺳﮑﻮﺕ ﻫﺎﯼ ﺯﻧﺪﺍﻧﯽ
ﺩﻟﺨﻮﺷﯽ ﻫﺎ ﺁﻧﯽ
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﺗﮑﯿﻪ ﻧﻤﻮﺩ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﻓﺎﺭﻍ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﺨﻤﺴﻪ ﺑﻮﺩ
ﺑﯽ ﺳﺒﺐ
ﺩﺭ ﮔﺬﺭ ﺍﺳﺖ ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺒﻢ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﭼﺮﺍ؟!
ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻗﺼﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ ﺯﺩﻡ
ﺟﺎﯾﺖ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺧﺎﻟﯽ...
تاریخ: پنجشنبه 06 مهر 1391
ارسال توسط pasargadn7
آخرین مطالب
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید