ﻣﯽ ﺳﭙﺎﺭﯼ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﻟﺒﻬﺎﯾﯽ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﯽ ﻣﺮﺍ ﻟﺮﺯﺍﻧﺪ¤
ﺁﻩ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﭘﺮ ﺗﻤﻨﺎﯾﺖ
ﺭﯾﺸﻪ ﻫﺎﯼ ﺩﻝ ﻣﺮﺍ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ¤
ﻣﯽ ﺳﭙﺎﺭﯼ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺍﺷﮑﯽ ﮔﺮﻡ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﺗﺶ ﮐﺸﯿﺪ ﺟﺎﻧﻢ ﺭﺍ
¤
ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻣﻦ ﻓﺪﺍﯼ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ
ﺩﻝ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺷﻌﺮ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻢ ﺭﺍ¤
ﻣﯽ ﺳﭙﺎﺭﯼ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﮐﺴﯽ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﻻﻻﯾﯽ ﺍﺵ ﺍﻣﯿﺪﯼ ﻧﯿﺴﺖ¤
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺑﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﯾﻦ ﻋﺸﻘﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺎﺿﯽ ﺑﻌﯿﺪﯼ ﻧﯿﺴﺖ
¤
ﻣﯽ ﺳﭙﺎﺭﯼ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺁﻏﻮﺷﯽ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﯽ ﺗﺎﺑﻢ
¤
ﺑﺮﻭ ﺍﻣﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺑﺎ ﺧﯿﺎﻝ ﺗﻦ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺑﻢ
¤
ﻣﯽ ﺳﭙﺎﺭﯼ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﻟﺒﻬﺎﯾﺖ
ﮐﻪ ﺷﻮﻡ ﻏﺮﻕ ﺑﻮﺳﻪ ﺑﺎﺭﺍﻧﺖ¤
ﺑﻮﺳﻪﯼﺁﺧﺮ ﺗﻮ ﯾﻌﻨﯽ ﻣﺮﮒ
ﮐﻪ ﺩﻫﻢ ﺟﺎﻥ ﺑﻪ ﭘﯿﺶ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ¤
ﻣﯽ ﺳﭙﺎﺭﯼ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺩﺭﯾﺎﯾﯽ
ﮐﻪ ﺷﺪﻩ ﻏﺮﻕ ﻣﻮﺝ ﻭﻃﻮﻓﺎﻧﯽ ﺳﺖ
¤
ﺍﺯ ﺻﺪﺍﯼ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺑﻐﻀﺖ
ﺷﻌﺮﻫﺎﯾﻢ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎﺭﺍﻧﯽ ﺳﺖ¤
ﻣﯽ ﺳﭙﺎﺭﯼ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﺍﻣﺎ
ﺍﺯ ﺣﻀﻮﺭﻡ ﭼﺮﺍ ﮔﺮﯾﺰﺍﻧﯽ؟!؟
¤
ﺍﻭﻟﯿﻦ ﻋﺸﻖ ﻣﻦ ، ﺑﮕﻮ ﺁﯾﺎ
ﺁﺧﺮ ﻗﺼﻪ ﺭﺍ ﺗﻮ ﻣﯿﺪﺍﻧﯽ ؟
¤
ﻣﯽ ﺳﭙﺎﺭﯼ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﻣﻌﺒﻮﺩﯼ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﻣﺒﺘﻼﯾﻢ ﮐﺮﺩ¤
ﺧﻮﻥ ﺑﻬﺎﯼ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﺲ ﮔﯿﺮ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺠﺮ ﺗﻮ ﺁﺷﻨﺎﯾﻢ ﮐﺮﺩ...
تاریخ: جمعه 07 مهر 1391
ارسال توسط pasargadn7
آخرین مطالب
