ﺭﻭﺯﻧﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺍﻣﯿﺪ ، ﮔﺮﻡ ﻭ ﮔﺮﺍﻣﯽ ﺭﻭﺷﻨﯽ ﺍﻓﮑﻨﺪﻩ ﺑﺎﺯ ﺑﺮ ﺩﻝ ﺳﺮﺩﻡ ﺩﺍﯾﻢ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻟﺬﺗﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺁﻣﺪ ﻣﺴﺘﻢ ﻭ ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺪ ﺑﻪ ﻧﺒﺮﺩﻡ ﺗﺎ ﺑﺮﺩﻡ ﮔﺎﻫﮕﺎﻩ ﻭﺳﻮﺳﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﯾﺶ ﮐﺎﯼﺩﻟﻪﺩﻝ!ﭼﺸﻢ ﺍﺯﯾﻦﮔﻨﺎﻩ ﻓﺮﻭ ﭘﻮﺵ ﯾﺎﺩ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺩﻟﭙﺬﯾﺮ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎﻧﮓﺑﺮﺁﺭﺩﮐﻪ:ﺁﯼﺷﯿﻄﺎﻥ! ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻭﺳﻮﺳﻪ ﯼ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺩﺭ ﺩﻟﻢ ﻧﮑﻨﺪ ﺭﺍﻩ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ ، ﺁﻧﮑﻪ ﺍﻭ ﮔﻨﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﮔﺮﮔﻢﻭﮔﺮﮒﮔﺮﺳﻨﻪﺍﻡﻣﻦﻭ ﮔﻮﯾﻢ ﻣﺮﮒ ﻣﮕﺮ ﺯﻫﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﻡ ﺑﭽﺸﺎﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﺷﺐ ﺁﻣﺪ ، ﺣﺮﻣﺴﺮﺍﯼ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺮﮒ ﻻﻟﻪ ﺭﺍﻩ ﻧﮑﺮﺩﯾﻢ ﻭﺍﯼﺩﻻ!ﺍﯾﻦﭼﻪﺑﯽﻓﺮﻭﻍﺷﺒﯽ ﺑﻮﺩ ﺣﯿﻒ،ﮔﺬﺷﺖﺍﻣﺸﺐﻭﮔﻨﺎﻩ ﻧﮑﺮﺩﯾﻢ ﺍﯼﻟﺐﮔﺮﻡﻣﻦ!ﺍﯼﺯﺗﻒﻋﻄﺶ ﺧﺸﮏ ﺑﺎﺵﮐﻪﺳﯿﺮﺕﮐﻨﻢﺯﺑﻮﺳﻪﯼ ﺷﺎﺩﺍﺏ ﺍﺯﻟﺐﻭﺩﻧﺪﺍﻥﻭﭼﻬﺮﻩﺍﯼﮐﻪﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺷﮏ ﺑﺮﺩ ﻻﻟﻪ ﻭ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻭ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺍﺧﺘﺮﮐﺎﻥ!ﺷﺐﺑﺨﯿﺮ،ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻡ ﺑﺎﺯ ﺑﺴﺘﺮﻡ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺧﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺧﺴﺘﻪﺍﻡ،ﺍﻣﺎﺧﻮﺷﻢﮐﻪﺭﻭﺡ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺷﺎﺩﺷﻮﺩ،ﺷﺎﺩ،ﺗﺎﺷﺐﺩﮔﺮﺍﺯ ﻣﻦ ﻣﺴﺖﺷﻌﻒﻣﯽﺭﻭﻡﺑﻪﺑﺴﺘﺮﻡ ﺍﻣﺸﺐ ﺑﺮﺩﻭﻟﺒﻢﺧﻨﺪﻩ،ﺗﺎﮐﻪﺧﻨﺪﻩﮐﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺑﺎﺯ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺗﻮ ﭼﻪ ﻗﺪﺭ ﺍﺳﺖ ﺑﺴﺘﺮﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻢ!ﺁﯼ...ﺑﺴﺘﺮ ﭘﯿﺮﻭﺯ
تاریخ: یکشنبه 21 آبان 1391
ارسال توسط pasargadn7
آخرین مطالب
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید