ﻧﻤﯽ ﺫﺍﺭﻡ ﺗﻮ ﺭﻭ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﮕﯿﺮﻥ ﺣﺘﯽ ﺗﻮ ﻋﺎﻟﻢ ﻋﮑﺲ ﻭ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﺭﻭﯼ ﭘﯿﺸﻮﻧﯽ ﺳﺮ ﻧﻮﺷﺘﺘﻪ ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﻓﻘﻂ ﻣﺎﻝ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﺎﺷﯽ ﻧﻤﯽ ﺫﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﻭ ﺑﺪﺯﺩﻧﺖ ﺟﺎﯼ ﺗﻮ ﻓﻘﻂ ﺭﻭﯼ ﭼﺸﻤﺎﯼ ﻣﻨﻪ ﺗﻮﯼ ﻓﺎﻝ ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﺍﺳﻢ ﺗﻮ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﭼﺸﺎﺵ ﻣﺚ ﺗﻮ ﺭﻭﺷﻨﻪ ﻧﻤﯽ ﺫﺍﺭﻡ ﺍﯾﻨﻬﻤﻪ ﺧﺎﻃﺮﻣﻮﻥ ﭘﻨﻬﻮﻧﯽ ﮐﻨﺞ ﯾﻪ ﺧﻮﺭﺟﯿﻦ ﺑﻤﻮﻧﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﻃﺎﻟﻊ ﺗﻮ ﺳﻔﺮ ﺑﺸﻪ ﻭﺍﺳﻪ ﻣﻦ ﯾﻪ ﺩﺭﺩ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﻤﻮﻧﻪ ﻧﻤﯽ ﺫﺍﺭﻡ ﺍﻭﻧﺎ ﮐﻪ ﮐﻢ ﻋﺎﺷﻘﻦ ﻣﻦ ﻭ ﺍﺯ ﺧﯿﺎﻝ ﺗﻮ ﺟﺪﺍﻡ ﮐﻨﻦ ﻧﻤﯽ ﺫﺍﺭﻡ ﺗﻮ ﺑﺮﯼ ﮐﻪ ﺁﺩﻣﺎ ﻫﻤﺸﻮﻥ ﺑﺎ ﺳﺮﺯﻧﺶ ، ﻧﮕﺎﻡ ﮐﻨﻦ ﻧﻤﯽ ﺫﺍﺭﻡ ﺗﻮﯼ ﺧﻠﻮﺗﺖ ﮐﺴﯽ ﺑﯿﺎﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺷﺎﺩﯼ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺩﺱ ﺑﺪﻩ ﺍﻭﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﻟﺬﺕ ﺍﯾﻦ ﺩﺱ ﺩﺍﺩﻧﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻭ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﯼ ﺗﻮ ﭘﺲ ﺑﺪﻩ ﻧﻤﯽ ﺫﺍﺭﻡ ﮐﺴﯽ ﺟﺰ ﺧﻮﺩﻡ ﯾﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻭ ﺑﺎ ﺭﻭﯾﺎﻫﺎﺕ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﯿﺎﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺗﻮ ﺣﻖ ﺩﺍﺭﻩ ﺗﻮﯼ ﻫﺮ ﭘﺲ ﮐﻮﭼﻪ ﺍﯼ ﺑﻬﺎﺭ ﺑﯿﺎﺩ ﻧﻤﯽ ﺫﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﻧﻮﺍﺯﺵ ﮐﺴﯽ ﺷﺐ ﻧﺎﺯ ﻣﮋﻩ ﻫﺎﺗﻮ ﺧﻮﺍﺏ ﮐﻨﻪ ﻧﻤﯽ ﺫﺍﺭﻡ ﺧﻮﻧﻪ ﯼ ﺁﺭﺯﻣﻮ ﮐﺴﯽ ﺑﺎ ﺍﻭﻣﺪﻧﺶ ، ﺧﺮﺍﺏ ﮐﻨﻪ ﻧﻤﯽ ﺫﺍﺭﻡ ﯾﻪ ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﺵ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺩﻝ ﺑﯽ ﺭﯾﺎﺕ ﺑﺸﻪ ﻣﻦﻣﯽﺧﻮﺍﻡﺧﻮﺩﻡﭘﺴﺮﺗﺸﺖ ﮐﻨﻢ ﻧﻤﯽ ﺫﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﺧﺪﺍﺕ ﺑﺸﻪ ﻧﻤﯽ ﺫﺍﺭﻡ ﺑﻪ ﺑﻬﻮﻧﻪ ﯼ ﮐﺴﯽ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻣﻨﻮ ﯾﺎﺩﺕ ﺑﺮﻩ ﺗﻮ ﯾﻪ ﻋﻤﺮﻩ ، ﺩﯾﮕﻪ ، ﺯﯾﺒﺎﯼ ﻣﻨﯽ ﺑﺎ ﯾﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻭ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻧﻤﯽ ﺫﺍﺭﻡ ﺗﻮ ﺭﻭ ﺻﯿﺪﺕ ﺑﮑﻨﻦ ﻧﻤﯽ ﺫﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺍﺯ ﭘﯿﺸﻢ ﺑﺮﯼ ﻭﻟﯽ ﺗﻮﯼ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻢ ، ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﻣﻮﻧﯽ ﭘﯿﺸﻢ ، ﻣﺴﺎﻓﺮﯼ ﻧﻤﯽ ﺫﺍﺭﻡ ﺟﺎﯼ ﻣﻦ ﮐﺴﯽ ﺷﺒﺎ ﺑﺎﻻﯼ ﺳﺮﺕ ﻻﻻﯾﯽ ﺑﺨﻮﻧﻪ ﻧﻤﯽ ﺫﺍﺭﻡ ﺩﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﺎﻝ ﻣﻨﻪ ﭘﯿﺶ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺑﻤﻮﻧﻪ ﺍ ﯾﻦ ﻧﺬﺍﺷﺘﻦ ﭼﻪ ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺑﻪ ، ﺋﻠﯽ ﺁﺧﻪ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭﯼ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺗﺼﻤﯿﻤﺎ ﺭﻭ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﻮ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯼ ﻣﻦ ﭼﻪ ﺟﻮﺭﯼ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﮐﻪ ﻧﺬﺍﺭﻡ ﺗﺎﺯﮔﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻣﯽ ﮔﯽ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺩﯾﮕﻪ ﻭﻗﺖ ﺭﻓﺘﻨﻪ ﺯﯾﺒﺎ ﺟﻮﻥ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﯼ ﺍﺯ ﭘﯿﺸﻢ ﺑﺮﯼ ؟ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺍﻥ ﻗﺪﺭ ﻓﻘﻂ ﺳﻬﻢ ﻣﻨﻪ ؟ ﻧﻤﯽﺧﻮﺍﯼﺟﻮﺍﺏﺑﺪﯼﻣﻦﻣﯽ ﺩﻭﻧﻢ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺯﯾﺒﺎ ﯾﻪ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﺩﻩ ﻧﯿﺴﺖ ﻣﺮﯾﻤﺖ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﻭ ﻟﯿﺎﻗﺘﺶ ﻭﺍﺳﻪ ﯼ ﯾﻪ ﻣﮋﺗﻢ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﯿﺴﺖ ﺗﺮﺱ ﺭﻓﺘﻨﺖ ﺩﯾﻮﻭﻧﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﻭﻟﯽ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﻮﻭﻧﻪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻩ ﺍﯼ ﻧﯿﺴﺖ ﺯﯾﺒﺎﭼﺶﺑﻪﺭﺍﺕﻣﯽﻣﻮﻧﻢ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﻨﻬﺎﺩﻝﺧﻮﺷﯿﻢﺍﯾﻨﻪ،ﭼﺎﺭﻩﺍﯼ ﻧﯿﺴﺖ

تاریخ: سه‌شنبه 23 آبان 1391

ﺗﻮﺭﺍﺳﺎﺧﺘﻢﺑﺎﺍﻭﻥﺑﺮﻓﺎ،ﺁﺩﻡ ﺑﺮﻓﯽ ¤ﺗﻮ ﺍﻭﻥ ﺷﺐ ﺍﻭﻣﺪﯼ ﺩﻧﯿﺎ ، ﺁﺩﻡ ﺑﺮﻓﯽ¤ ﺷﺒﯽﮐﻪﻋﻤﺮﺵﺍﺯﻫﺮﺷﺐﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮ ﺑﻮﺩ¤ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺷﺐ ﻣﺎ ﻣﯽ ﮔﯿﻢ ، ﯾﻠﺪﺍ ، ﺁﺩﻡ ﺑﺮﻓﯽ¤ ﯾﻪﺟﻮﺭﺍﯾﯽﻣﻦﻭﺗﻮﻋﯿﻦﻫﻢ ﻫﺴﺘﯿﻢ¤ ﺗﻮﺍﻡ ﺗﻨﻬﺎ ، ﻣﻨﻢ ﺗﻨﻬﺎ ، ﺁﺩﻡ ﺑﺮﻓﯽ¤ ﻣﻦﻋﺎﺷﻖﺑﻮﺩﻡﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻢﭘﻨﺎﻫﻢ ﺷﯽ¤ ﺗﻮﺍﻡ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻮﺩﯼ ﺍﻣﺎ ، ﺁﺩﻡ ﺑﺮﻓﯽ¤ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﭘﯽ ﺍﻭﻧﻦ ﮐﻪ ﮐﻢ ﺩﺍﺭﻥ¤ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﯼ ﻋﺎﺷﻖ ﮔﺮﻣﺎ ، ﺁﺩﻡ ﺑﺮﻓﯽ¤ ﻣﻨﻢﺍﺯﻋﺸﻘﻢﻭﺍﺳﻤﺶﻭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻢ¤ ﻧﻮﺷﺘﻢ ﺑﺎ ﺩﺳﺎﻡ ﺯﯾﺒﺎ ، ﺁﺩﻡ ﺑﺮﻓﯽ¤ ﺗﻮﺧﻨﺪﯾﺪﯼﻭﮔﻔﺘﯽ،ﻗﻠﺒﺖﺍﺯﯾﺦ ﻧﯿﺴﺖ¤ ﺗﻮﻋﺎﺷﻖﺑﻮﺩﯼﻋﯿﻦﻣﺎ،ﺁﺩﻡ ﺑﺮﻓﯽ¤ ﺗﻮﮔﻔﺘﯽﮐﻪﺑﺮﺍﺵﻣﯽﻣﯿﺮﯼﻭ ﻣﺮﺩﯼ¤ ﺁﺭﻩ ﻣﺮﺩﯼ ﻫﻤﻮﻥ ﻓﺮﺩﺍ ، ﺁﺩﻡ ﺑﺮﻓﯽ¤ ﺩﯾﮕﻪﯾﺦﺳﻤﺒﻞﻗﻠﺒﺎﯼﺳﻨﮕﯽ ﻧﯿﺴﺖ¤ ﺳﻔﯿﺪﯼﺩﺍﺷﺘﯽﻭﺳﺮﻣﺎ،ﺁﺩﻡ ﺑﺮﻓﯽ¤ ﺗﻮﺁﻓﺘﺎﺏﻭﻣﯽﺧﻮﺍﺳﺘﯽﺗﺎﺩﺭﺍﻭﻣﺪ ﺍﻭﻥ¤ ﻭﺍﺳﺶ ﻣﺮﺩﯼ ، ﭼﻪ ﻗﺪﺭ ﺯﯾﺒﺎ ، ﺁﺩﻡ ﺑﺮﻓﯽ¤ ﻧﻤﯽﺳﺎﺧﺘﻢﺗﻮﺭﻭﺍﯼﮐﺎﺵﻭﺍﺳﻪ ﺑﺎﺯﯼ¤ ﺗﻮ ﯾﻪ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﺍﯼ ﺣﺎﻻ ، ﺁﺩﻡ ﺑﺮﻓﯽ¤ ﭼﻪﺁﺭﻭﻡﺁﺏﺷﺪﯼ،ﺑﯽﺳﺮﻭ ﺻﺪﺍ ﺭﻓﺘﯽ¤ ﺑﺪﻭﻥ ﭘﭻ ﭘﭻ ﻭ ﻏﻮﻏﺎ ، ﺁﺩﻡ ﺑﺮﻓﯽ¤ ﮐﺴﯽ ﺭﺍﺯ ﺗﻮ ﺭﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻪ¤ ﭼﻪﻗﺪﺭﻋﺎﺷﻖ،ﭼﻪﻗﺪﺭﺭﺳﻮﺍ، ﺁﺩﻡ ﺑﺮﻓﯽ¤ ﻣﻦ ﺍﻣﺎ ﺑﺎ ﺍﺟﺎﺯﺕ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﻢ ¤ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﻭﺣﺖ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻪ ﺩﺭﯾﺎ ، ﺁﺩﻡ ﺑﺮﻓﯽ¤ ﺗﻮﺭﻭﺣﺖﻫﺮﺳﺤﺮﺧﻮﺭﺷﯿﺪﻭ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻪ¤ ﻣﯽﺑﯿﻨﯿﺶﺍﺯﻫﻤﻮﻥﺑﺎﻻ،ﺁﺩﻡ ﺑﺮﻓﯽ¤ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪﮐﻪﻭﺍﺳﻪﺑﺎﺯﯼﺗﻮﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻢ¤ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﺎ ﺷﺐ ﯾﻠﺪﺍ ، ﺁﺩﻡ ﺑﺮﻓﯽ

تاریخ: سه‌شنبه 23 آبان 1391

ﺧﻔﺘﮕﺎﻥﻧﻘﺶﻗﺎﻟﯽ،ﺩﻭﺵﺑﺎﻣﻦ ﺧﻠﻮﺗﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺭﻧﮕﺸﺎﻥﭘﺮﻭﺍﺯﮐﺮﺩﻩﺑﺎﮔﺬﺷﺖ ﺳﺎﻟﯿﺎﻥ ﺩﻭﺭ ﻭﻧﮕﺎﻩ ﺍﯾﻦ ﯾﮑﯿﺸﺎﻥﺍﺯ ﻧﮕﺎﻩ ﺁﻥ ﺩﮔﺮ ﻣﻬﺠﻮﺭ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻭ ﺩﺭﺩﯼ ﮐﻬﻦ ، ﺗﺠﺪﯾﺪ ﻋﻬﺪ ﺻﺤﺒﺘﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻣﻦﺑﻪﺭﻧﮓﺭﻓﺘﻪﺷﺎﻥ،ﻭﺯﺗﺎﺭﻭ ﭘﻮﺩ ﻣﺮﺩﻩ ﺷﺎﻥ ﺑﯿﻤﺎﺭ ﻭﻧﻘﻮﺵﺩﺭﻫﻢﻭﺍﻓﺴﺮﺩﻩﺷﺎﻥ، ﻏﻤﺒﺎﺭ ﺧﯿﺮﻩﻣﺎﻧﺪﻡﺳﺨﺖﻭﻟﺨﺘﯽﺣﯿﺮﺗﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﺩﯾﺪﻡﺍﯾﺸﺎﻥﻫﻢﺯﺣﺎﻝﻭﺣﯿﺮﺕ ﻣﻦ ﺣﯿﺮﺗﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻣﻦﻧﻤﯽﮔﻔﺘﻢﮐﺠﺎﯾﻨﺪﺁﻥﻫﻤﻪ ﺑﺎﻓﻨﺪﻩ ﯼ ﺭﻧﺠﻮﺭ ﺭﻭﺯ ﺭﺍ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﭘﺎﺱ ﺍﺯ ﺷﺐ ﺑﻪ ﺧﻠﻂ ﺳﯿﻨﻪ ﺍﯼ ﺩﺭﻣﺰﺑﻞﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺑﻨﺎﻡﺳﮑﻪﺍﯼ ﻣﺰﺩﻭﺭ ﯾﺎ ﮐﺠﺎﯾﻨﺪ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﺭﯾﺴﻨﺪﻩ ﻭ ﭼﻮﭘﺎﻥ ﻭ ﮔﻠﻪ ﯼ ﺧﻮﺵ ﭼﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﺷﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﻦ ﯾﺎ ﮐﺠﺎ ﮔﻠﻬﺎ ﻭ ﺭﯾﺤﺎﻧﻬﺎﯼ ﺭﻧﮓ ﺍﻓﮑﻦ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺭﻓﺘﻢ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺩﻭﺭ ﺑﻪﻫﻤﯿﻦﻧﺰﺩﯾﮑﻬﺎﺍﻧﺪﯾﺸﻪﻣﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﻫﻤﯿﻦ ﺷﺶ ﺳﺎﻝ ﻭ ﺍﻧﺪﯼ ﭘﯿﺶ ﮐﻪ ﭘﺪﺭﻡ ﺁﺯﺍﺩﺍﺯﺗﺸﻮﯾﺶﺑﺮﺍﯾﻦﺧﻔﺘﮕﺎﻥ ﻣﯽ ﻫﺸﺖ ﮔﺎﻡ ﺧﻮﯾﺶ ﯾﺎﺩﺍﺯ ﺍﻭﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪﺍﯾﻨﮏ ﺳﺮ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺯﯾﺮ ﺑﺎﻝ ﺧﺎﮎ ﻭ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ ﭘﺮﺩﻩﺑﺴﺘﻪﺑﺮﺣﺪﯾﺜﺶﻋﻨﮑﺒﻮﺕ ﭘﯿﺮ ﻭ ﺑﯽ ﺭﺣﻢ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﯽ ﻻﺟﺮﻡﺯﯼ ﺷﻬﺮ ﺑﻨﺪ ﺭﺍﺯﻫﺎﯼ ﺗﯿﺮﻩ ﯼ ﻫﺴﺘﯽ ﺷﻄﯽﺍﺯﺩﺷﻨﺎﻡﻭﻧﻔﺮﯾﻦﺭﺍﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎ ﻗﻄﺮﻩ ﺍﺷﮏ ﻋﺒﺮﺗﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﺩﯾﺪﻡ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﻧﯿﺰ ﺳﻮﯼ ﻥ ﮔﻔﺘﯽ ﻧﮕﺎﻩ ﻋﺒﺮﺗﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮔﻔﺘﻢ:ﺍﯼﮔﻠﻬﺎﻭﺭﯾﺤﺎﻧﻬﺎﯼﺭﻭﯾﺎﺕ ﺑﺮﻣﺰﺍﺭ ﺍﻭ ﺍﯼ ﺑﯽ ﺁﺯﺭﻣﺎﻥ ﺯﯾﺒﺎ ﺭﻭ ﺍﯼﺩﻫﺎﻧﻬﺎﯼﻣﮑﻨﺪﻩﯼﻫﺴﺘﯽﺑﯽ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻭ ﺭﻧﮓﻭﻧﯿﺮﻧﮓﺷﻤﺎﺁﯾﺎﮐﺪﺍﻣﯿﻦ ﺭﻧﮕﺴﺎﺯﯼ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﺁﯾﺪ ﺑﯿﻨﺪﺵ ﭼﺸﻢ ﻭ ﭘﺴﻨﺪﺩ ﺩﻝ ﭼﻮﻥﺑﻪﺳﯿﺮﻣﺮﻏﺰﺍﺭﯼ،ﺑﻮﺩﻩ ﺭﻭﺯﯼ ﮔﻮﺭﺯﺍﺭ ، ﺁﯾﺪ ؟ ﺧﻮﺍﻧﺪﻡ ﺍﯾﻦ ﭘﯿﻐﺎﻡ ﻭ ﺧﻨﺪﯾﺪﻡ ﻭ، ﺑﻪ ﺩﻝ ،ﺯ ﺍﻧﺒﻮﻩ ﭘﯿﻐﺎﻡ ﺁﻭﺭﺍﻥ ﻫﻢ ﻏﯿﺒﺘﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﺧﻔﺘﮕﺎﻥ ﻧﻘﺶ ﻗﺎﻟﯽ ﻫﻤﻨﻮﺍ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻣﯽﺷﻨﯿﺪﻡﮐﺰﺧﺪﺍﻫﻢﻏﯿﺒﺘﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ

تاریخ: سه‌شنبه 23 آبان 1391

ﭘﺎﯾﯿﺰﺟﺎﻥ!ﭼﻪﺷﻮﻡ،ﭼﻪ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﮎ ﺁﻧﮏ ، ﺑﺮ ﺁﻥ ﭼﻨﺎﺭ ﺟﻮﺍﻥ ، ﺁﻧﮏ ﺧﺎﻟﯽ ﻓﺘﺎﺩﻩ ﻻﻧﻪ ﯼ ﺁﻥ ﻟﮏ ﻟﮏ ﺍﻭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺭﻓﺖ ﻏﻠﻐﻞ ﻏﻠﯿﺎﻧﺶ ﭘﻮﺷﯿﺪﻩ ، ﭘﺎﮎ ، ﭘﯿﮑﺮ ﻋﺮﯾﺎﻧﺶ ﺳﺮ ﺯﯼ ﺳﭙﻬﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﻏﻤﮕﯿﻨﺶ ﺗﻦ ﺑﺎ ﻭﻗﺎﺭ ﺷﺴﺘﻦ ﺷﯿﺮﯾﻨﺶ ﭘﺎﯾﯿﺰﺟﺎﻥ!ﭼﻪﺷﻮﻡ،ﭼﻪ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﮎ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻣﺮﻏﮑﺎﻥ ﻃﻼﯾﯽ ﺑﺎﻝ ﺍﺯ ﺳﺮﺩﯼ ﻭ ﺳﮑﻮﺕ ﺳﯿﻪ ﺧﺴﺘﻨﺪ ﻭﺯ ﺑﯿﺪ ﻭ ﮐﺎﺝ ﻭ ﺳﺮﻭ ﻧﻈﺮ ﺑﺴﺘﻨﺪ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﺳﻮﯼ ﻧﺨﻞ ، ﺳﻮﯼ ﮔﺮﻣﯽ ﻭ ﺁﻥ ﻧﻐﻤﻪ ﻫﺎﯼ ﭘﺎﮎ ﻭ ﺑﻠﻮﺭﯾﻦ ﺭﻓﺖ ﭘﺎﯾﯿﺰ ﺟﺎﻥ!ﭼﻪ ﺷﻮﻡ ، ﭼﻪ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﮎ ﺍﯾﻨﮏ ، ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﮐﻨﺎﺭﻩ ﯼ ﺩﺷﺖ ، ﺍﯾﻨﮏ ﺍﯾﻦ ﮐﻮﺭﻩ ﺭﺍﻩ ﺳﺎﮐﺖ ﺑﯽ ﺭﻫﺮﻭ ﺁﻧﮏ ، ﺑﺮ ﺁﻥ ﮐﻤﺮﮐﺶ ﮐﻮﻩ ، ﺁﻧﮏ ﺁﻥ ﮐﻮﭼﻪ ﺑﺎﻍ ﺧﻠﻮﺕ ﻭ ﺧﺎﻣﻮﺷﺖ ﺍﺯ ﯾﺎﺩ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﺖ ﭘﺎﯾﯿﺰ ﺟﺎﻥ!ﭼﻪ ﺳﺮﺩ ، ﭼﻪ ﺩﺭﺩ ﺁﻟﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﻣﻦ ﺗﻮ ﻧﯿﺰ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﻧﺪﺳﺘﯽ ﺍﯼ ﻓﺼﻞ ﻓﺼﻠﻬﺎﯼ ﻧﮕﺎﺭﯾﻨﻢ ﺳﺮﺩ ﺳﮑﻮﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﺮﺍﯾﯿﻢ ﭘﺎﯾﯿﺰﻡ!ﺍﯼ ﻗﻨﺎﺭﯼ ﻏﻤﮕﯿﻨﻢ

تاریخ: دوشنبه 22 آبان 1391

ﺩﯾﮕﺮ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﯾﺮﯼ ﻭ ﺩﻭﺭﯼ ﺳﺖ ﮐﺎﯾﻦ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﻣﺮﺩ ﺍﯾﻦ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﮕﺮﺩ ﺩﺭﭘﺲﺯﺍﻧﻮﯼﺣﯿﺮﺕﻣﺎﻧﺪﻩ، ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺍﺳﺖ ﺳﺨﺖ ﺑﯿﺰﺍﺭ ﺍﺯ ﺩﻝ ﻭ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ ﺟﻤﻠﻪ ﺗﻦ ، ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺩﺭﯾﺎ ، ﭼﺸﻢ ﭘﺎﯼﺗﺎﺳﺮ،ﭼﻮﻥﺻﺪﻑ،ﮔﻮﺵ ﺍﺳﺖ ﻟﯿﮏ ﺩﺭ ﮊﺭﻓﺎﯼ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥﺑﯽﺧﺘﯿﺎﺭﺍﺯﺧﻮﯾﺶﻣﯽ ﭘﺮﺳﺪ ﮐﺂﻥ ﭼﻪ ﺣﺎﻟﯽ ﺑﻮﺩ ؟ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﯽ ﺩﯾﺪﯾﻢ ﻭ ﻣﯽ ﺩﯾﺪﻧﺪ ﺑﻮﺩ ﺧﻮﺍﺑﯽ ، ﯾﺎ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﺑﻮﺩ ؟ ﺧﺎﻣﺶ ، ﺍﯼ ﺁﻭﺍﺯ ﺧﻮﺍﻥ!ﺧﺎﻣﺶ ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻣﯿﻦ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﯽ ؟ ﻭﺯ ﮐﺪﺍﻣﯿﻦ ﺷﻮﺭ ﯾﺎ ﺑﯿﺪﺍﺩ ؟ ﺑﺎﮐﺪﺍﻣﯿﻦﺩﻟﻨﺸﯿﻦﮔﻠﺒﺎﻧﮓ،ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺍﯾﻦﺷﮑﺴﺘﻪﺧﺎﻃﺮﭘﮋﻣﺮﺩﻩﺭﺍﺍﺯ ﻏﻢ ﮐﻨﯽ ﺁﺯﺍﺩ ؟ ﭼﺮﮐﻤﺮﺩﻩﺻﺨﺮﻩ ﺍﯼﺩﺭ ﺳﯿﻨﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻭ ﮐﻪ ﻧﺸﻮﯾﺪ ﻫﻤﺖ ﻫﯿﭻ ﺍﺑﺮ ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻧﺶ ﭘﻬﻨﻪ ﻭﺭ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﺍﻭ ﺧﺸﮑﯿﺪ ﮐﯽ ﮐﻨﺪ ﺳﯿﺮﺍﺏ ﺟﻮﺩ ﺟﻮﯾﺒﺎﺭﺍﻧﺶ ؟ ﺑﺎ ﺑﻬﺸﺘﯽ ﻣﺮﺩﻩ ﺩﺭ ﺩﻝ ،ﮐﻮ ﺳﺮ ﺳﯿﺮ ﺑﻬﺎﺭﺍﻧﺶ ؟ ﺧﻨﺪﻩ؟ﺍﻣﺎﺧﻨﺪﻩﺍﺵﺧﻤﯿﺎﺯﻩﺭﺍ ﻣﺎﻧﺪ ﻋﻘﺪﻩ ﺍﺵ ﭘﯿﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﭘﺎﺭﯾﻨﻪ ﻟﯿﮏ ﺩﺭﺩﺵ ﺩﺭﺩ ﺯﺧﻢ ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺍ ﻣﺎﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﻭﺭﯼ ﻭ ﺩﯾﺮﯼ ﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﺯ ﺩﻧﺪﺍﻧﻬﺎﺵ ﻋﺎﺟﮕﻮﻥ ﺳﺘﻮﺍﺭ ﺯﻧﺠﯿﺮﯼ ﺳﺖ ﻟﯿﮑﻦﺍﺯﺍﻗﺼﺎﯼﺗﺎﺭﯾﮏﺳﮑﻮﺗﺶ، ﺗﻠﺦ ﺑﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ، ﯾﺎ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ، ﮔﺎﻩ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﯾﺸﺘﻦ ﭘﺮﺳﺪ ﺭﺍﺳﺘﯽ ﺭﺍ ﺁﻥ ﭼﻪ ﺣﺎﻟﯽ ﺑﻮﺩ ؟ ﺩﻭﺵ ﯾﺎ ﺩﯼ ، ﭘﺎﺭ ﯾﺎ ﭘﯿﺮﺍﺭ ﭼﻪ ﺷﺒﯽ ، ﺭﻭﺯﯼ ، ﭼﻪ ﺳﺎﻟﯽ ﺑﻮﺩ ؟ ﺭﺍﺳﺖ ﺑﻮﺩ ﺁﻥ ﺭﺳﺘﻢ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﯾﺎ ﮐﻪ ﺳﺎﯾﻪ ﯼ ﺩﻭﮎ ﺯﺍﻟﯽ ﺑﻮﺩ ؟

تاریخ: دوشنبه 22 آبان 1391

ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﭼﺸﻢ ، ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻝ ﺩﻟﻢ ﺩﯾﺪ ﻭ ﭼﺸﻤﻢ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ ﺁﻥﻗﺪﺭﮐﻪﺯﯾﺒﺎﯾﯽﺭﻧﮕﺎﺭﻧﮓ ﺍﺳﺖ ،ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻧﯿﺴﺖ ﺯﯾﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺯﯾﺒﺎﺳﺖ ،ﺯﯾﺎﺳﺖ ،ﺯﯾﺒﺎﺳﺖ ﻭ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻧﯿﺴﺖ ﻭ ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻝ ، ﻫﻤﯿﻦ ﭼﺸﻢ ﭼﺸﻤﻢ ﺩﯾﺪ ، ﺩﻟﻢ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ ﺁﻥﻗﺪﮐﻪﺯﺷﺘﯽﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺍﺳﺖ ،ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻧﯿﺴﺖ ﺯﯾﺮﺍﻫﻤﻪﭼﯿﺰﺯﺷﺖﺍﺳﺖ،ﺯﺷﺖ ﺍﺳﺖ ، ﺯﺷﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻧﯿﺴﺖ ﺯﯾﺒﺎ ﻭ ﺯﺷﺖ ، ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻭ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻭﻫﯿﭻ ، ﻫﯿﭻ ، ﻫﯿﭻ ، ﺍﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﭼﺸﻢ ﻫﺎ ﻭ ﺩﻟﻢ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﻦ ﯾﮏ ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪﺁﻥﺷﺎﯾﺪﺍﺯﻫﻤﻪﺁﺭﺯﻭﻫﺎﯾﻢ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﻭ ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻟﻮ ﭼﺸﻤﻢ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﻦ ﯾﮏ ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪﺁﻥﺷﺎﯾﺪﺍﺯﻫﻤﻪﺁﺭﺯﻭﻫﺎﯾﻢ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻤﻪ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﺑﺰﺭﮔﻨﺪ ، ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻤﻪ ﮐﻮﭼﮏ ﻭ ﻣﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﯾﮏ ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺍﺭﻡ ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻝ ﻭ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﻢ ﻫﻤﯿﺸﻪ

تاریخ: دوشنبه 22 آبان 1391

ﺳﮑﻮﺕﺻﺪﺍﯼﮔﺎﻣﻬﺎﯾﻢﺭﺍﺑﺎﺯﭘﺲ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﺑﺎ ﺷﺐ ﺧﻠﻮﺕ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﺭﻭﻡ ﮔﻠﻪﺍﯼ ﮐﻮﭼﮏﺍﺯ ﺳﮕﻬﺎﺑﺮ ﻻﺷﻪ ﯼ ﺳﯿﺎﻩ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻣﯽ ﺩﻭﻧﺪ ﺧﻠﻮﺕ ﺷﺐ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻭﺳﮑﻮﺕﻧﺠﻮﺍﯼﮔﺎﻣﻬﺎﺷﺎﻥﺭﺍﻣﯽ ﺷﻮﯾﺪ ﻣﻦﺍﻭﺭﺍﺑﻪﺟﺎﯼﻫﻤﻪﺑﺮﻣﯽ ﮔﺰﯾﻨﻢ ﻭﺍﻭﻣﯽﺩﺍﻧﺪﮐﻪﻣﻦﺭﺍﺳﺖﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ ﺍﻭ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﻣﻦ ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺰﯾﻨﺪ ﻭﻣﻦﻣﯽﺩﺍﻧﻢﮐﻪﻫﻤﻪﺩﺭﻭﻍﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﭼﻪﻣﯽﺗﺮﺳﺪﺍﺯﺭﺍﺳﺘﯽﻭﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ ، ﺳﻨﮕﺪﻝ ﺑﺮ ﮔﺰﯾﻨﻨﺪﻩ ﯼ ﺩﺭﻭﻏﻬﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﮔﺎﻣﻬﺎﯼ ﺳﮑﻮﺕ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻨﻮﻡ ﺧﻠﻮﺗﻬﺎﺍﺯ ﺑﺎ ﻫﻤﯽﺳﮕﻬﺎ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻍ ﻭ ﺩﺭﻧﺪﮔﯽ ﺑﻬﺘﺮﻧﺪ ﺳﮑﻮﺕ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮﺩ ﺩﯾﺸﺐ ﺳﮑﻮﺕ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻡ ﺁﻣﺪ ﺳﮑﻮﺕ ﺳﺮﺯﻧﺸﻢ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺳﮑﻮﺕ ﺳﺎﮐﺖ ﻣﺎﻧﺪ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﺍﺷﮏ ﭘﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ

تاریخ: دوشنبه 22 آبان 1391

ﺩﺭ ﺁﺳﺘﺎﻥ ﻏﺮﻭﺏ ﺑﺮ ﺁﺑﮕﻮﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﯼ ﮔﺮﺍﯾﻨﺪﻩ ﻫﺰﺍﺭ ﺯﻭﺭﻕ ﺳﯿﺮ ﻭ ﺳﯿﺎﻩ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺩ ﻧﻪ ﺁﻓﺘﺎﺏ ، ﻧﻪ ﻣﺎﻩ ﺑﺮ ﺁﺑﺪﺍﻥ ﺳﭙﯿﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺯﻭﺭﻕ ﺁﻭﺍﺯ ﺧﻮﺍﻥ ﺳﯿﺮ ﻭ ﺳﯿﺎﻩ ﯾﮑﯽﺑﺒﯿﻦﮐﻪﭼﻪﺳﺎﻥﺭﻧﮕﻬﺎﺑﺪﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺳﭙﻬﺮﺗﯿﺮﻩﺿﻤﯿﺮﻭﺳﺘﺎﺭﻩﯼ ﺭﻭﺷﻦ ﺟﺰﯾﺮﻩﻫﺎﯼﺑﻠﻮﺭﯾﻦﺑﻪﻗﯿﺮﮔﻮﻥ ﺩﺭﯾﺎ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻧﻈﺎﺭﻩ ﺷﺪﻧﺪ ﭼﻮﺭﻗﻌﻪﻫﺎﯼﺳﯿﻪﺑﺮﺳﭙﯿﺪ ﭘﯿﺮﺍﻫﻦ ﻫﺰﺍﺭ ﻫﻤﺮﻩ ﮔﺸﺖ ﻭ ﮔﺬﺍﺭ ﯾﮑﺮﻭﺯﻩ ﻫﺰﺍﺭﻣﺨﻠﺐﻭﻣﻨﻘﺎﺭﺩﺳﺖﺷﺴﺘﻪ ﺯ ﮐﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭﻫﻤﺴﻔﺮﻭﻫﻤﺼﺪﺍﯼﺗﻨﮓ ﺟﺒﯿﻦ ﻫﺰﺍﺭ ﮊﺍﻏﺮ ﭘﺮ ﮔﻨﺪ ﻭ ﻻﺷﻪ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﺭ ﺑﺮ ﺁﺑﮕﻮﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﯼ ﮔﺮﺍﯾﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﺎﻡ ﮔﺬﺍﺭﯾﻢ ، ﻭ ﺑﺮ ﺷﺐ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﺩﺭﺁﻥﺯﻣﺎﻥﮐﻪﻧﻪﻣﻬﺮﺍﺳﺖﺑﺮ ﺳﭙﻬﺮ ، ﻧﻪ ﻣﺎﻩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ،ﺩﯾﺪﻡ ﺑﺮ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺳﭙﯿﺪ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺳﯿﺎﻩ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺳﯿﺎﻩ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﻭ ﭘﺮ ﮔﻮﯼ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺳﭙﯿﺪ ﺗﭙﻨﺪﻩ ﻭ ﮐﻮﺗﺎﻩ

تاریخ: دوشنبه 22 آبان 1391

رستگاری:::::::::::: ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﻭﺭ ﺭﺳﺘﮕﺎﺭﯼ ﻧﻤﺎﺯ ﺻﺒﺮ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﻢ ﺑﺮ ﺳﺠﺎﺩﻩ ﯼ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻭ ﺗﻤﻨﺎﯼ ﺁﻓﺘﺎﺑﮕﺮﺩﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺑﺎﻓﻢ ﺑﺮ ﮔﯿﺴﻮﯼ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺒﻬﺎ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﻡ ﻣﺴﯿﺢ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﮐﻮﻟﻪ ﺑﺎﺭ ﺁﺩﻣﯿﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻻﻟﻪ ﻫﺎ ﻭ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﭘﺮ ﮐﻨﺪ ********************************************** روزنه ها::::::/ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺭﻭﺯﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﺳﺒﺰ ﺭﺟﻌﺘﻨﺪ ﺩﺭﺭﻫﺎﺷﺪﮔﯽﻟﺤﻈﻪﻫﺎﯼﭘﺮ ﻫﻮﺱ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺟﻮﯼ ﺁﺏ ﻭﺳﻮﺳﻪ ﺍﺕ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﮐﻨﺪﻥ ﺟﻮﺭﺍﺏ ﯾﺎ ﮐﻪ ﺧﺎﮎ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪﺕ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﯼ ********************************************** شاهدان ایام::::::::::/ ﺑﺎﺩ ﺩﺭ ﻧﯽ ﻟﺒﮏ ﭘﺎﯾﯿﺰ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺁﺧﺮ ﺁﺫﺭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺣﺰﻥ ﺯﺭﺩﯼ ﻣﯽ ﺩﻣﺪ ﻭ ﺁﯾﻨﻪ ﻫﺎﯼ ﮐﻬﻨﺴﺎﻝ ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺍﯾﺎﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﺳﮑﻮﺕ ﺳﺮﺩ ﺧﻮﯾﺶ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺍﺯ ﺑﺮﮒ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻦ ﭘﻮﺵ ﺳﻔﯿﺪ ﺑﺮﻑ ﻭﻋﺪﻩ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ

تاریخ: دوشنبه 22 آبان 1391

کاجهادر بکر اند:::: ﻧﯿﻤﮑﺖ ﮐﻬﻨﻪ ﺑﺎﻍ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺩﻭﺭﺵ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺑﺎﺭﺵ ﺯﻣﺴﺘﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﺫﻫﻦ ﭘﺎﮎ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺧﺎﻃﺮﻩﺷﻌﺮﻫﺎﯾﯽﺭﺍﮐﻪﻫﺮﮔﺰ ﻧﺴﺮﻭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺁﻭﺍﺯﻫﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﯼ ¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤ کودکی ها:::::: ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﺭﻓﺖ ﺑﺎ ﮐﯿﻒ ﻭ ﺑﺎ ﮐﻼﻫﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻫﻮﺍ ﺑﻮﺩ ﭼﯿﺰﯼ ﺩﺯﺩﯾﺪﯼ ؟ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﭘﺮﺳﯿﺪ ﺩﻋﻮﺍ ﮐﺮﺩﯼ ﺑﺎﺯ؟ ﭘﺪﺭﺵ ﮔﻔﺖ ﻭﺑﺮﺍﺩﺭﺵﮐﯿﻔﺶﺭﺍﺯﯾﺮﻭﺭﻭﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ ﭼﯿﺰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﺩﺭﺑﺰﺭﮔﺶ ﺩﯾﺪ ﮔﻞﺳﺮﺧﯽﺭﺍﺩﺭﺩﺳﺖﻓﺸﺮﺩﻩ ﮐﺘﺎﺏ ﻫﻨﺪﺳﻪ ﺍﺵ ﻭ ﺧﻨﺪﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩ

تاریخ: دوشنبه 22 آبان 1391