احساسم را به دار اویختم
منطقم را به گلوله بستم
لعنت به هر دو , که عمری بازی ام دادند
دیگر بس است
می خواهم
کمی
به چشمانم اعتماد کنم............!

تاریخ: دوشنبه 20 شهریور 1391

ﻣﯿﻨﻮﯾﺴﻢﺷﻌﺮﯼﺩﺭﻭﺻﻒﺗﻮ، ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪﻫﺎﯾﻢﺭﺍﻣﯿﻨﻮﯾﺴﻢﺑﻪﻋﺸﻖ ﺗﻮ ، ﺍﯾﻦﻫﻢﺣﺮﻑﺁﺧﺮﻡﺑﻪﺗﻮ:ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﻬﺎﯼ ﺗﻮ. ¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤ ﻣﻦﮐﻪﺣﺲﻣﯿﮑﻨﻢﺗﻮﻧﯿﺰﺩﻟﺘﻨﮓ ﻣﻨﯽ ، ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺑﺪﺟﻮﺭ ﺩﺭﮔﯿﺮ ﺩﻝ ﻣﻨﯽ. ﻣﻦﮐﻪﺣﺲﻣﯿﮑﻨﻢ ﮐﺎﺭﺗﻮﻧﯿﺰ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﻭ ﺍﺷﮏ ﺭﯾﺨﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﺍﺭﺯﺵﻣﻦﭘﯿﺶﺗﻮﻗﺪﺭﺗﻤﺎﻡﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ. ¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤ ﺩﺭﻫﺎﯼ ﻗﻠﺒﻢ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﻫﻤﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﻡ ﻫﻨﻮﺯﺩﺭﺷﻮﺭﻭﺷﻮﻕﺍﯾﻦﻋﺸﻖﺑﻪ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺍﻡ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺍﻡ ﻧﻪﻣﻌﻨﯽﺗﻨﻬﺎﯾﯽﺭﺍﻣﯿﺪﺍﻧﻢﻭﻧﻪﺣﺲ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﻡ ¤¤¤¤ ¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤ بقیه در ادامه مطلب لطفا نظر فراموش نشه مرسی

ادامه مطلب...

تاریخ: یکشنبه 19 شهریور 1391

ﺣﺮﻑ ﻫﺎ ﺩﺍﺭﻡ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺍﯼ ﻣﺮﻏﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﯽ ﻧﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯾﺖ ﻣﯽ ﮔﺸﺎﯾﯽ ﭼﻪ ﺗﺮﺍ ﺩﺭﺩﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﺰ ﻧﻬﺎﻥ ﺧﻠﻮﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﺯﻧﯽ ﺁﻭﺍ ﻭ ﻧﺸﺎﻁ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﻒ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺭﺑﺎﯾﯽ؟ ﺩﺭ ﮐﺠﺎﻫﺴﺘﯽ ﻧﻬﺎﻥ ﺍﯼ ﻣﺮﻍ ﺯﯾﺮ ﺗﻮﺭ ﺳﺒﺰﻩ ﻫﺎﯼ ﺗﺮ ﯾﺎ ﺩﺭﻭﻥ ﺷﺎﺥ ﻫﺎﯼ ﺷﻮﻕ ؟ ﻣﯽ ﭘﺮﯼ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﭼﺸﻢ ﺳﺒﺰﮏﯾﻣﺮﺩﺍﺏ ﯾﺎ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﯽ ﮐﻨﺎﺭ ﭼﺸﻤﻪ ﺍﺩﺭﺍﮎ ﺑﺎﻝ ﻭ ﭘﺮ ؟ ﻫﺮ ﮐﺠﺎ ﻫﺴﺘﯽ ﺑﮕﻮ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺭﻭﯼ ﺟﺎﺩﻩ ﻧﻘﺶ ﭘﺎﯾﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻦ ﺁﻓﺘﺎﺑﯽ ﺷﻮ ﺭﻋﺪ ﺩﯾﮕﺮ ﭘﺎﻧﻤﯽ ﮐﻮﺑﺪ ﺑﻪ ﺑﺎﻡ ﺍﺑﺮ ﻣﺎﺭ ﺑﺮﻕ ﺍﺯ ﻻﻧﻪ ﺍﺵ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﻧﻤﯽ ﺁﯾﺪ ﻭ ﻧﻤﯽ ﻏﻠﺘﺪ ﺩﮔﺮ ﺯﻧﺠﯿﺮ ﻃﻮﻓﺎﻥ ﺑﺮ ﺗﻦ ﺻﺤﺮﺍ ﺭﻭﺯ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺍﺳﺖ ﺁﺭﺍﻡ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﭼﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﭘﺮﻭﺍ ؟ (سهراب سپهری)

تاریخ: یکشنبه 19 شهریور 1391

ﻣﯽ ﺧﺮﻭﺷﺪ ﺩﺭﯾﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻪ ﺳﺎﺣﻞ ﭘﯿﺪﺍ ﻟﮑﻪ ﺍﯼ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻪ ﺩﺭﯾﺎ ﺗﺎﺭﯾﮏ ﮐﻪ ﺷﻮﺩ ﻗﺎﯾﻖ ﺍﮔﺮ ﺁﯾﺪ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺮ ﺳﺎﺣﻞ ﻗﺎﯾﻘﯽ ﺭﯾﺨﺘﻪ ﺷﺐ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺍﻭ ﭘﯿﮑﺮﺵ ﺭﺍ ﺯ ﺭﻫﯽ ﻧﺎﺭﻭﺷﻦ ﺑﺮﺩﻩ ﺩﺭﺗﻠﺨﯽ ﺍﺩﺭﺍﮎ ﻓﺮﻭ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺁﯾﺪ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺁﺏ ﺍﻓﮑﻨﺪﺵ ﻭ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻭﻗﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﻮﻫﻪﯼﺁﺏ ﺣﺮﻑ ﺑﺎ ﮔﻮﺵ ﻧﻬﺎﻥ ﻣﯽ ﺯﻧﺪﺵ ﻣﻮﺟﯽ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﻓﺮﺍ ﻣﯽ ﺭﺳﺪ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﮐﻪ ﮔﻮﯾﺪ ﺑﺎ ﻣﺎ ﻗﺼﻪﮏﯾﺷﺐ ﻃﻮﻓﺎﻧﯽ ﺭﺍ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺁﻥ ﺷﺐ ﻣﺎﻫﯽ ﮔﯿﺮ ﺗﺎ ﺑﮕﯿﺮﺩ ﺍﺯ ﺁﺏ ﺁﻧﭽﻪ ﭘﯿﻮﻧﺪﯼ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ ﺻﺒﺢ ﺁﻥ ﺷﺐ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺭﯾﺎ ﻣﻮﺟﯽ ﺗﻦ ﻧﻤﯽ ﮐﻮﻓﺖ ﺑﻪ ﻣﻮﺟﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﭼﺸﻢ ﻣﺎﻫﯽ ﮔﯿﺮﺍﻥ ﺩﯾﺪ ﻗﺎﯾﻘﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﻩ ﺁﺏ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺮ ﻟﺐ ﺍﺯ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﺗﻠﺦ ﺷﺐ ﭘﯿﺶ ﺧﺒﺮ ﭘﺲ ﮐﺸﺎﻧﺪﻧﺪ ﺳﻮﯼ ﺳﺎﺣﻞ ﺧﻮﺍﺏ ﺁﻟﻮﺩﺵ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﯼ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﺩﺭ ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻏﻤﻨﺎﮎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻭ ﺑﻪ ﻧﺰﺩﯾﮑﯽ ﺍﻭ ﻣﯽ ﺧﺮﻭﺷﺪ ﺩﺭﯾﺎ ﻭﺯ ﺭﻩ ﺩﻭﺭ ﻓﺮﺍ ﻣﯿﺮﺳﺪ ﺁﻥ ﻣﻮﺝ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺷﺒﯽ ﻃﻮﻓﺎﻧﯽ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﯽ ﻧﻪ ﺩﺭﺍﺯ (سهراب سپهری)

تاریخ: یکشنبه 19 شهریور 1391

ﻣﺮﺍ ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﻫﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﯿﺪﺍﻧﻢ ﺣﺘﯽﺍﮔﺮﻣﺮﺍﺑﺒﯿﻨﯽﻫﻢﻧﻤﯿﺸﻨﺎﺳﯽ ﻣﺮﺍ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﯿﺪﺍﻧﻢ ﺍﯾﻨﮏﻫﻤﺎﻥﻧﺎﻣﻪﺍﯼﮐﻪﺑﺮﺍﯾﻢﻧﻮﺷﺘﯽ ﺭﺍ ﻣﯿﺨﻮﺍﻧﻢ ﭼﻪﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪﻧﻮﺷﺘﻪﺍﯼﻫﻤﯿﺸﻪﺑﺎﺗﻮ ﻣﯿﻤﺎﻧﻢ ﮏﯾﻗﻄﺮﻩ ﺍﺷﮏ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﻧﺎﻣﻪ ﻣﯿﺮﯾﺰﺩ، ﭼﻨﺪﻟﺤﻈﻪ ﻣﯿﮕﺬﺭﺩ ﻭﻧﺎﻣﻪ ﺧﯿﺲ ﺧﯿﺲ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﺑﺪﺟﻮﺭﺩﻟﻢ ﺭﺍ ﺷﮑﺴﺘﯽ ، ﻣﺪﺗﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺳﺮﺩ ﺳﺮﺩ ﻫﺴﺘﯽ ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﻢﺩﯾﮕﺮﭼﻪﺑﮕﻮﯾﻢ،ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﺖ ﮐﻨﻢ ﯾﺎ ﺩﺭ ﻏﻢ ﻧﺒﻮﺩﻧﺖ ﺑﺴﻮﺯﻡ ﺷﺒﻬﺎﺭﺍﺗﺎﺳﺤﺮﺑﯿﺪﺍﺭﺑﻤﺎﻧﻢ،ﯾﺎﺷﻌﺮ ﻏﻤﮕﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﺳﺮﻭﺩﻩ ﺍﻡﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﭼﻨﺪﻣﯿﻦ ﺑﺎﺭ ﺑﺨﻮﺍﻧﻢ. ﺩﻟﺖ ﺍﺯ ﺳﻨﮓ ﺷﺪﻩ ﺑﯽ ﻭﻓﺎ ، ﭼﮕﻮﻧﻪﺩﻟﺖﺁﻣﺪﺑﺎﺯﯼﮐﻨﯽﺑﺎﺍﯾﻦﺩﻝ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺍﻧﻤﯿﺨﻮﺍﻫﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﯿﺪﺍﻧﻢ ، ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺩﺭﺁﻏﻮﺵﮐﺴﯽﺩﯾﮕﺮﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻩﺍﯼ ﻣﯿﺪﺍﻧﻢ ﻋﻄﺮﻭﺑﻮﯼﺗﻮﭘﯿﭽﯿﺪﻩﻓﻀﺎﯼﻏﻤﮕﯿﻦ ﻗﻠﺒﻢ ﺭﺍ ، ﭼﯿﺰﯼﻧﮕﻮﺩﯾﮕﺮﻧﻤﯿﺨﻮﺍﻫﻢﺑﺸﻨﻮﻡ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﺭﻓﺘﻨﺖ ﺭﺍ... ﻣﻘﺼﺮﻗﻠﺐ ﻣﻦﺑﻮﺩ ﮐﻪﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪ، ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﻮﺩﻧﺖ ﺑﺪﺟﻮﺭ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯﮐﻪﺁﻣﺪﻩﻧﻪﺗﻮﺭﺍﻣﯿﺒﯿﻨﻢﻭﻧﻪ ﻋﺸﻘﯽ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺭﺍ ، ﺗﻨﻬﺎﻣﯿﺸﻨﻮﻡﺻﺪﺍﯼﻫﻖﻫﻖﮔﺮﯾﻪ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺑﯽﺧﯿﺎﻝﺩﯾﮕﺮﻧﻪﻣﻦﻧﻪﺗﻮ،ﺑﺒﯿﻦﮏﯾ ﻗﻠﺐﺳﺎﺩﻩﺍﺯﺁﻧﺠﺎﻋﺒﻮﺭﻣﯿﮑﻨﺪﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﺮﻭ ﺑﺪﺟﻮﺭﺩﻟﻢﺭﺍﺷﮑﺴﺘﯽﺑﯽﻭﻓﺎ، ﺣﺮﻓﻬﺎﯼﺗﻮﮐﺠﺎﻭﺗﻨﻬﺎﯾﯽﻏﻤﮕﯿﻦﻣﻦ ﮐﺠﺎ ﺍﺯﻫﻤﺎﻥﺍﻭﻝﻫﻢﻧﺒﺎﯾﺪﺑﻪﺗﻮﺩﻝﻣﯽ ﺑﺴﺘﻢ ، ﻣﯿﭙﺬﯾﺮﻡ ﺳﺎﺩﮔﯽ ﺩﻟﻢ ﺭﺍ...

تاریخ: یکشنبه 19 شهریور 1391

یک ﺩﻟﯿﻞﺑﺮﺍﯼﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪﻧﻢ،یک ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻧﻢ ، ﺗﻮﯾﯽ ﺁﻥ ﺩﻟﯿﻞ ﻭ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ؛ یک ﻫﻮﺍﯼﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪﺑﺮﺍﯼﺑﺎﺗﻮﺑﻮﺩﻥ، ﻫﻤﯿﻦ ﻫﻮﺍﯼ ﺑﺎﺭﺍﻧﯽ ، ﺩﺳﺘﺖﺩﺭﻭﻥﺩﺳﺘﻬﺎﯼﻣﻦ،ﺍﯾﻦﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﺭﻭﯾﺎﯾﯽ ؛ ﺍﯾﻦﻧﻔﺴﯽﮐﻪﺩﺭﺳﯿﻨﻪﺍﻡﺍﺳﺖ،ﺍﯾﻦ ﻗﻠﺒﯽﮐﻪﺑﺎﺗﻮﺑﻪﺁﺭﺯﻭﻫﺎﯾﺶﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﯾﻦﻭﺟﻮﺩﯼﮐﻪ ﻣﺤﺘﺎﺝﻭﺟﻮﺩ ﺗﻮﺍﺳﺖ ، ﺍﯾﻦﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻫﻤﻪﺩﺭﻋﺸﻖﺗﻮﺟﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ؛ ﺑﺒﯿﻦﻋﺸﻖﺗﻮﭼﻘﺪﺭﻣﻘﺪﺱﺍﺳﺖﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﻡ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺟﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ؛ ﺑﺒﯿﻦﭼﻘﺪﺭﺩﻭﺳﺘﺖﺩﺍﺭﻡﮐﻪ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽﺭﺍﺍﺯﻟﺤﻈﻪﺍﯼﮐﻪﺁﻣﺪﯼ ﺩﯾﺪﻡ ، ﺣﺲ ﮐﺮﺩﻡﻭ ﺑﺎﻭﺭﺵ ﮐﺮﺩﻡ! ﺑﺎﻭﺭﮐﺮﺩﻡﮐﻪﺣﻀﻮﺭﺗﻮﺩﺭﺯﻧﺪﮔﯽﺍﻡ یک ﺣﺎﺩﺛﻪ ﻧﺒﻮﺩ؛ ﺭﻭﺯﯼﺗﻮﻣﯽﺁﻣﺪﯼ،ﺑﺎﺍﯾﻨﮑﻪﻣﻦﺣﺘﯽ ﻓﮑﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﻤﯿﮑﺮﺩﻡ ﺭﻭﺯﯼﮐﻪﺁﻣﺪﯼﭼﻪﺭﻭﺯﺩﻟﻨﺸﯿﻨﯽ ﺑﻮﺩ؛ ﺭﻭﺯﯼﮐﻪﺑﻬﻢﻣﯿﺮﺳﯿﻢﭼﻪﺭﻭﺯ ﻣﻘﺪﺳﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭﺭﻭﺯﯼﮐﻪﺍﺯﻋﺸﻖﻫﻢﻣﯿﻤﯿﺮﻡﭼﻪ ﺭﻭﺯ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺍﯾﺴﺖ ﺑﻪﻋﺸﻖ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ،ﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻫﻢ ﻣﺮﺩﻥ؛ ﺍﯾﻨﮏﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪﻫﻤﺪﯾﮕﺮﺭﺍ ﻣﯿﭙﺮﺳﺘﯿﻢ ﺗﺎﺑﻪﺩﻧﯿﺎﺑﮕﻮﯾﯿﻢ ﺍﯾﻦﻣﺎﻫﺴﺘﯿﻢﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻤﯿﻢ! ﺩﻟﯿﻠﯽﻧﻤﯿﺒﯿﻨﻢﺑﺮﺍﯼﺯﻧﺪﻩﻣﺎﻧﺪﻥﺍﮔﺮﺗﻮ ﻧﺒﺎﺷﯽ،ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﻫﻢﺣﺘﯽ یک ﻟﺤﻈﻪ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﺎﻧﺪﻥ ﺑﺎﺷﯿﻢ! ﻣﯿﮕﺬﺭﺩﺭﻭﺯﯼﺍﯾﻦﺷﺒﻬﺎﯼﺩﻟﺘﻨﮕﯽ، ﻣﯿﮕﺬﺭﺩ ﺭﻭﺯﯼ ﺍﯾﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻭ ﺩﻭﺭﯼ؛ ﻣﯿﮕﺬﺭﺩ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺑﯽ ﻗﺮﺍﺭﯼ ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ، ﻣﯿﺮﺳﺪﻫﻤﺎﻥﺭﻭﺯﯼﮐﻪﺑﻪﺧﺎﻃﺮﺵ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﯾﻢ ﻓﺼﻠﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﯽ ﺑﻬﺎﺭ ، ﻭﺍﺯﺗﺮﺱﺍﯾﻨﮑﻪﺑﻬﻢﻧﺮﺳﯿﻢﺷﺐﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺭﺍ ﺍﺷﮏ ﻣﯿﺮﯾﺨﺘﯿﻢ؛ ﻋﺰﯾﺰﻡﺑﯿﺎﺩﺭﺁﻏﻮﺷﻢ،ﺗﻮﻣﺎﻝﻣﻨﯽ، ﺁﺭﺍﻡﺑﺎﺵﮐﻪﺗﻮﺗﺎﺁﺧﺮﺩﻧﯿﺎ،ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻣﻨﯽ؛ ﺑﺎﺭﻫﺎﮔﻔﺘﻪﺍﻡ ﻭﺧﻮﺩﺕ ﻫﻢﻣﯿﺪﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﻨﯽ ، ﭘﺲﺍﯾﻦﻫﻢﺑﺪﺍﻥﺗﻮﺁﺧﺮﯾﻦﮐﺴﯽ ﺧﻮﺍﻫﯽﺑﻮﺩﮐﻪﻗﺒﻞﺍﺯﻣﺮﺩﻧﻢﺍﻭ ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻢ ﺩﯾﺪ!

تاریخ: یکشنبه 19 شهریور 1391

ﺑﻪ ﻫﻮﺍﯼ ﻗﻠﺐ ﻣﻦ ﺁﻣﺪﯼ ﻭ ﮔﻔﺘﯽ ﻋﺎﺷﻘﯽ ،ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻨﮏ ﻫﻮﺍﯼ ﻗﻠﺒﻢ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﯼ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﻮﺩﻧﻢ ﺁﻣﺪﯼ ﻭ ﮔﻔﺘﯽ ﻋﺎﺷﻘﻢ ﻫﺴﺘﯽ ، ﮔﻔﺘﯽ ﻣﺜﻞ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺑﯽ ﻭﻓﺎ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﻭ ﺗﺎ ﺁﺧﺮﺵ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﯽ ﺍﯾﻨﮏ ﻧﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ ﻧﻪ ﻋﺸﻘﯽ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﯾﻨﮏ ﻧﻪ ﻭﻓﺎ ﺭﺍ ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ ﻭ ﻧﻪ ﻣﺤﺒﺘﯽ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺣﺎﻻ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ ﻭ ﭼﺸﻤﻬﺎﯼ ﺧﯿﺴﻢ ﺭﺍ ، ﺍﯾﻨﮏ ﺗﻨﻬﺎ ﻗﻠﺒﯽ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻪ ﺣﺲ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﺪﺟﻮﺭ ﭘﺸﯿﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ ﭼﺮﺍ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻋﻬﺪ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﺴﺖ ، ﻋﺸﻖ ﺗﻨﻬﺎ) ﮏﯾﮐﻠﻤﻪ(ﺑﻮﺩ ﻧﻪ ﺁﻥ ﺍﺣﺴﺎﺳﯽ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺁﻣﺪﯼ ﻭﮏﯾﯾﺎﺩﮔﺎﺭﯼ ﺗﻠﺦ ﺩﺭ ﻗﻠﺒﻢ ﮔﺬﺍﺷﺘﯽ ﻭ ﺍﯾﻨﮏ ﻫﻮﺍﯼ ﻗﻠﺒﻢ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭﺕ ﺳﺮﺩ ﮐﺮﺩﯼ ﺷﺐ ﮐﻪ ﻣﯿﺮﺳﺪ ﺧﯿﺲ ﺍﺳﺖ ﭼﺸﻤﻬﺎﯼ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﻡ ، ﺍﺯ ﻓﺮﺩﺍ ﺑﯿﺰﺍﺭﻡ ﺩﻟﻢ ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺴﯽ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ ﺩﻟﺸﮑﺴﺘﻪ ﺍﻡ ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﻫﻢ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺎ ﻏﺮﻭﺏ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﻮﻡ ، ﻏﺮﻭﺏ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺗﺸﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯼ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯿﺴﻮﺯﺍﻧﺪ ﺩﻟﻢ ﺭﺍ ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮﺍﻧﻢ ،ﺍﻣﺎ ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﻫﻢ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ، ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﻫﻢ ﺩﯾﮕﺮﮏﯾﻟﺤﻈﻪ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺣﺎﻝ ﻭ ﻫﻮﺍﯼ ﺭﻓﺘﻨﺖ ﺍﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯼ ﺳﺮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﮔﺮﯾﻪ ﺳﺮ ﮐﻨﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﺩﻟﻢ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﺖ ﮐﻨﻢ ، ﺧﯿﻠﯽ ﺩﻟﻢ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﺪ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻗﻠﺒﻢ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻢ ، ﺍﻣﺎ ﻧﻤﯿﺘﻮﺍﻧﻢ! ﺁﯾﻨﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﯿﺪ ، ﻃﺎﻗﺖ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﻬﺮﻩﯼﭘﺮﯾﺸﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺭﺍ ﺑﺒﻨﺪﯾﺪ ، ﺗﺤﻤﻞ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺁﻥ ﻏﺮﻭﺏ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﺗﺎ ﺩﯾﺮﻭﺯ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﻮﺩﻡ ، ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻨﮏ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺩﻟﺒﺴﺘﻦ ﺑﻪﮏﯾﻋﺸﻖ ﺩﺭﻭﻏﯿﻨﻢ، ﺗﺎ ﺑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﺑﯽ ﻭﻓﺎﯼ ﺗﻮ ﺣﺒﺲ ﺑﻮﺩ، ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻧﯿﺰ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺣﺒﺲ ﺍﺑﺪ ﺑﺎﺷﻢ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﻢ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﻫﻤﯿﻦ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺷﻢ... ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻢ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﺶ ﮐﻨﻢ...

تاریخ: یکشنبه 19 شهریور 1391

ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﯾﯽ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻗﻠﺒﻢ ﮐﻪﻣﺜﻞﺳﺘﺎﺭﻩﻣﯿﺪﺭﺧﺸﯽﺩﺭﺷﺒﻬﺎﯼ ﺗﯿﺮﻩ ﻭ ﺗﺎﺭﻡ ﮐﻪﻫﺮﺳﺤﺮﮔﺎﻩﻣﺜﻞﺧﻮﺭﺷﯿﺪﻃﻠﻮﻉ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻗﻠﺐ ﻋﺎﺷﻘﻢ ﺑﺎﻃﻠﻮﻉﺗﻮﺍﯼﺧﻮﺭﺷﯿﺪﻣﻦ،ﻏﻤﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﺭ ﺩﻟﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﺍﺣﺴﺎﺱﺁﺭﺍﻣﺶﻣﯿﮑﻨﻢﻭﻗﺘﯽﮐﻪﺗﻮ ﻧﻮﺭﺍﻧﯽ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯼ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﻗﻠﺒﻢ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﯾﯽ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻗﻠﺒﻢ ﮐﻪﻣﺜﻞﭘﺮﻧﺪﻩﺍﯼﭘﺮﻭﺍﺯﻣﯿﮑﻨﯽﺩﺭ ﻗﻠﺒﻢ،ﺍﻭﺝﻣﯿﮕﯿﺮﯼﺩﺭﺁﺳﻤﺎﻥﺁﺑﯽ ﺍﺣﺴﺎﺳﻢ ﻭ ﻣﺮﺍﺑﻪﺑﺎﻻﺗﺮﯾﻦﻧﻘﻄﻪﯼﻋﺸﻖ ﻣﯿﺮﺳﺎﻧﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﯾﯽ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻗﻠﺒﻢ ﺗﻮﯾﯽﮐﻪﻣﺜﻞﺑﺎﺭﺍﻥﻣﯿﺒﺎﺭﯼﺑﺮﮐﻮﯾﺮ ﺗﺸﻨﻪﯼﻗﻠﺐ ﻋﺎﺷﻘﻢ ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺘﺮﻣﯿﮑﻨﯽﻣﺮﺍﺑﺎﻃﺮﺍﻭﺕﻗﻄﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﯾﯽ ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﺍﺣﺴﺎﺳﻢ ﺗﻮﯾﯽﮐﻪﻫﺮﻟﺤﻈﻪﻗﺪﻡﺑﺮﻣﯿﺪﺍﺭﯼﺑﺮ ﺧﺎﮎ ﺩﻟﻢ ، ﺍﺯ ﺟﻨﺲ ﻋﺸﻖ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﺧﺎﮎ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺯﻣﯿﻨﯽ ﮐﻪﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼﺑﻮﺩﻫﯿﭻﺭﻫﮕﺬﺭﯼﺍﺯﺁﻥ ﻋﺒﻮﺭ ﻧﻤﯿﮑﺮﺩ ﺁﺭﯼﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼﺑﻮﺩﮐﻪﻫﯿﭻﺳﺘﺎﺭﻩﺍﯼ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻗﻠﺒﻢ ﻧﻤﯿﺪﺭﺧﺸﯿﺪ ﻫﯿﭻ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪﯼ ﻃﻠﻮﻉ ﻧﻤﯿﮑﺮﺩ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ، ﺁﻣﺪﯼ ﻭ ﮔﻔﺘﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻨﺲ ﻣﺎﯾﯽ ﻋﺸﻖﺭﺍ ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﯽ ،ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﻣﺎ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﯽ ﻣﻦﻭﻗﻠﺒﻢﻧﯿﺰﺗﻮﺭﺍﺑﺎﻭﺭﮐﺮﺩﯾﻢ،ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥﺁﺑﯽﺍﺣﺴﺎﺱﺟﺸﻦﻋﺸﻖﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﯾﻢ... ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﯾﯽ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎﺳﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﻣﺎﻧﺪ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻗﻠﺒﻢ

تاریخ: یکشنبه 19 شهریور 1391

ﺑﻪ ﺩﻟﻢ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﮐﻪیکﺑﺎﺭ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺗﻮ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺁﺭﺯﻭ ﺷﺪﻩ ﮐﻪیکﮐﻼﻡ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ، ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺗﻮ ﺑﺸﻨﻮﻡ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺩﻟﺒﺴﺘﻢ ، ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﺩﻟﺸﮑﺴﺘﻪ ﻫﺴﺘﻢ ﺗﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺗﻮ ﺭﺍ ﯾﺎﺩ ﻣﯿﮑﻨﻢ ، ﺗﺎ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﻢ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﻫﻢ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ ﯾﺎﺩ ﺗﻮ ﻧﻤﯿﮕﺬﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﺨﻮﺍﺑﻢ، ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺷﺒﯽ ﺑﺎ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻣﯿﺨﻮﺍﺑﻢ ﺧﻮﺍﺏ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ ﺣﺘﯽ ﺩﯾﺪﻥ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻧﯿﺰ ﻣﺮﺍ ﻋﺎﺷﻘﺘﺮ ﻣﯿﮑﻨﺪ ، ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﻢ ﺍﯾﻦ ﺩﻝ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺍﻡ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯼ ﻧﻔﺴﮕﯿﺮ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﺭﺍ ﺳﺮ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﺑﻪ ﺩﻟﻢ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺣﺎﻟﯽ ﺍﺯ ﺩﻟﻢ ، ﺍﺣﻮﺍﻟﯽ ﺍﺯ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺑﭙﺮﺳﯽ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺍﯾﻨﺠﺎیکﺩﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺟﻮﺭ ﻋﺎﺷﻖ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ، ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻃﺮﻑ ﻫﻢ ﺑﯿﻨﺪﺍﺯیک ﻧﻔﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺟﻮﺭ ﺑﻪ ﻫﻮﺍﯼ ﺩﯾﺪﻥ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺘﻬﺎ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺍﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﺮﺍ ﻧﺒﯿﻦ، ﺩﻟﻢ ﺗﻨﻬﺎﯼ ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ ، ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻦ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺘﻢ ، ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺕیکﻟﺤﻈﻪ ﻣﺤﺒﺖ ﻫﺴﺘﻢ ﺑﻪ ﺩﻟﻢ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ ﺧﯿﺮﻩ ﻣﯿﺸﻮﻡ ، ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻕ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺑﻪ ﺩﻟﻢ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭﻗﺘﯽ ﺻﺪﺍﯾﺖ ﺭﺍ ﻣﯿﺸﻨﻮﻡ ، ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﻼﻗﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻕ ﺻﺪﺍﯾﺖ ﺣﺲ ﮐﻨﻢ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ، ﺗﻨﻬﺎ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﻭ یکی ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ... یکی ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ، ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﯾﺪﻥ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ، ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﺷﻨﯿﺪﻥ ﺻﺪﺍﯼ ﻣﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ، ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﺩﻟﺘﻨﮓ ﻣﯿﺸﻮﺩ ، ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﻣﺮﺍ ﯾﺎﺩ ﻣﯿﮑﻨﺪ، ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﻭﻗﺘﯽ ﺩﻟﺶ ﻣﯿﮕﺮﺩ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺩﺭﺩ ﺩﻝ ﮐﻨﺪ ، ﻣﺜﻞ ﻣﻦ... ﺭﺍﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﯽ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﻟﻢ ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺩﺭﺩ ﺩﻝ ﮐﻨﻢ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﺷﻮﻡ ﺑﻪ ﺩﻟﻢ ﻣﺎﻧﺪﻩیکﺑﺎﺭ ﻫﻢ ﺣﺮﻓﻬﺎﯼ ﻣﺮﺍ ﺑﺸﻨﻮﯼ ، ﻋﺸﻖ ﻣﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﯽ ﻭﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﺧﻮﺩﺕ ﺑﮕﯿﺮﯼ... ﺑﻪ ﺩﻟﻢ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺮ ﺳﺮیکی ﺍﺯ ﻗﻮﻝ ﻭ ﻗﺮﺍﺭﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺍﺩﯼ ﺑﻤﺎﻧﯽ ، ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯼ ﺳﺨﺖ ﻣﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﮕﺬﺍﺭﯼ... ﺑﻪ ﺩﻟﻢ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﻟﻢ ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺕ ﮔﻔﺘﻨﺶ ﺑﻮﺩ...

تاریخ: یکشنبه 19 شهریور 1391

یکﻟﺤﻈﻪﺧﻮﺩﻡﺭﺍﺩﺭﮐﻮﭼﻪﺍﯼﭘﺎﯾﯿﺰ ﺯﺩﻩ ﺩﯾﺪﻡ یکﻋﻤﺮ ﻋﺎﺷﻖ ﭘﺎﯾﯿﺰ ﺷﺪﻡ ﻓﺼﻞﻃﻼﯾﯽ ﻣﻦ ،ﺯﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ ﻓﺼﻞ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻤﻬﺎﯼ ﻣﻦ ﺩﺭﺍﯾﻦﮐﻮﭼﻪﺑﺎﻍﭘﺎﯾﯿﺰﯼ،ﺍﮔﺮﺑﯽ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﯽ ، ﺍﯾﻦﻓﺼﻞ ﺭﻭﯾﺎﯾﯽ ﺗﻮﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭﺝ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩ ﺣﺎﻻﻣﻦﻫﺴﺘﻢﻭﻗﻠﺐﭘﺮﺍﺣﺴﺎﺳﻢﻭ ﮏﯾﺩﻧﯿﺎ ﺑﺮﮔﻬﺎﯼ ﻃﻼﯾﯽ ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻣﯽ ﺑﺎﺭﺩ ﺑﺮﮒ ، ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﺭﯾﺨﺘﻪﮏﯾﺩﺭﯾﺎﯼ ﺑﺮﮒ ﺩﻧﯿﺎ ﻣﯿﺪﺭﺧﺸﺪ ﺩﺭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻓﺼﻠﻬﺎﯼ ﺳﺎﻝ ﺁﺳﻤﺎﻥﻃﻼﯾﯽﺍﺳﺖ،ﻭﺍﯼﮐﻪﻏﺮﻭﺏ ﭘﺎﯾﯿﺰ ﭼﻪ ﺭﻭﯾﺎﯼ ﺯﯾﺒﺎﯾﯿﺴﺖ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪﻣﯿﺪﺭﺧﺸﺪﺩﺭﻻﺑﻪﻻﯼ ﺑﺮﮔﻬﺎﯼ ﻃﻼﯾﯽ ﻭ ﻣﯿﺪﺭﺧﺸﻨﺪ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥﻣﺜﻞﺟﻮﺍﻫﺮﯼﺩﺭﻗﻠﺐﭘﺎﯾﯿﺰﯼ ﺩﻧﯿﺎ ﺩﻟﻢﻣﯿﺨﻮﺍﻫﺪﻏﺮﻕﺷﻮﻡﺩﺭﺩﺭﯾﺎﯼ ﺑﺮﮔﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﺭﯾﺨﺘﻪ، ﺩﺭﺯﯾﺮﺍﯾﻦﺩﺭﯾﺎ،ﺑﻪﺧﻮﺍﺏﻣﯿﺮﻭﻡﻣﺜﻞ ﮏﯾﺭﻭﯾﺎ ﺧﻮﺍﺏﭘﺎﯾﯿﺰﯼﻣﻦ،ﺻﺪﺍﯼﺧﺶﺧﺶ ﺑﺮﮔﻬﺎ، ﭼﻪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺩ ﺩﻝ ﺑﺮﮔﻬﺎﯼ ﺧﺸﮑﯿﺪﻩ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﻟﻢﻣﯿﺨﻮﺍﻫﺪﺍﯾﻦﮐﻮﭼﻪﺑﺎﻍﭘﺎﯾﯿﺰﺯﺩﻩ ﮐﻪﺩﺭﺁﻥﻗﺪﻡﮔﺬﺍﺷﺘﻪﺍﻡﺑﯽﭘﺎﯾﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩﮐﻪﻗﺮﺍﺭﺍﺳﺖﺑﻪﭘﺎﯾﺎﻥﺁﻥﺑﺮﺳﻢ ﺍﺯﺩﻧﯿﺎ ﻭﺩﺍﻉﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ، ﺗﺎﺗﻨﻬﺎ ﭘﺎﯾﯿﺰ ﺭﺍ ﺑﺒﯿﻨﻢ ، ﺩﯾﮕﺮﻧﻤﯿﺨﻮﺍﻫﻢﺭﻫﮕﺬﺭﯼﺭﺍﺑﺒﯿﻨﻢﮐﻪ ﺑﺮﺭﻭﯼﺑﺮﮔﻬﺎ ﭘﺎﻣﯿﮕﺬﺍﺭﺩﻭ ﻗﺪﺭﭘﺎﯾﯿﺰ ﺭﺍ ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﺪ ﺑﺒﯿﻦ ﮐﻪ ﭘﺎﯾﯿﺰ ﭼﻪ ﻓﺼﻞ ﺯﯾﺒﺎﯾﯿﺴﺖ ، ﮐﺸﯿﺪﻥﺗﺼﻮﯾﺮﭘﺎﯾﯿﺰﺣﺘﯽﺩﺭﺗﻮﺍﻥﮏﯾ ﻧﻘﺎﺵ ﻣﺎﻫﺮ ﻫﻢ ﻧﯿﺴﺖ.

تاریخ: شنبه 18 شهریور 1391