ﺻﻨﺪﻭﻗﭽﻪ ﺧﺎﻙ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺯﻧﺪﮔﻴﻢ ﺭﺍ ﮔﺸﻮﺩﻡ ﺗﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻛﺮﺩﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻢ ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻧﻮﺭﻱ ﺑﺘﺎﺑﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺁﻥ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻢ ﺁﻳﺎ ﻋﺸﻖ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻡ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﻨﺪﻭﻗﭽﻪ ﻛﻮﭼﻚ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ ؟ ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﺍﻥ ﺭﺍ ﮔﺸﻮﺩﻡ ﭼﻴﺰﻱ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻜﺮﺩﻡ ﻳﻚ ﻣﺸﺖ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺑﻮﺩ ﻳﻚ ﻣﺸﺖ ﺩﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻳﻚ ﻣﺸﺖ ﺧﺎﻙ!... ﻭ ﺁﻥ ﭼﻴﺰﻱ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺣﺴﺮﺕ ﺑﻮﺩ ﺁﻥ ﺣﺴﺮﺕ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﺑﻪ ﻃﻮﺭﻱ ﻛﻪ ﺣﺘﻲ ﺣﺲ ﻣﻴﻜﺮﺩﻡ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﻗﻔﺲ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻙ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻭﺭ ﻣﻲ ﮐﻨﻨﺪ! ... ﺁﻳﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩ...؟! ... ﺩﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺭﺍ ﻭﺭﻕ ﺯﺩﻡ ﺑﻪ ﺍﻣﻴﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻥ ﻋﺸﻖ ﺍﻣﺎ ﭼﻴﺰﻱ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﺪﻳﺪﻡ ﺟﺰ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻳﻲ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﻛﺎﻏﺬ ﺍﻧﮕﺎﺭﺑﻪ ﻣﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻲ ﮔﻔﺘﻨﺪ:ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻲ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻣﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺍﻧﺪﻛﻲ ﺩﺍﺭﻡ ﻭ ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺑﺎﺯ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﮔﺸﺘﻦ ﻛﺮﺩﻡ ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻴﺰﻱ ﺑﻴﺎﺑﻢ ﻭﺭﻗﻬﺎ ﺭﺍ ﺯﻳﺮ ﺭﻭ ﻛﺮﺩﻡ ﭼﻴﺰﻱ ﻧﺒﻮﺩ ﻫﻴﭻ ﻧﺸﺎﻧﻲ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻧﺪﻳﺪﻡ ﻭﻟﻲ ﺩﺭ ﺗﻪ ﺻﻨﺪﻭﻗﭽﻪ ﻳﻚ ﮔﻞ ﺳﺮﺥ ﺑﻮﺩ ﺁﻥ ﮔﻞ ﺳﺮﺥ ﺧﺸﻜﻴﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻮﻱ ﻣﻌﻄﺮ ﮔﻞ ﺳﺮﺥ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺭﺍ ﭘﺮ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺁﻥ ﻧﺸﺎﻧﻲ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﺶ ﻓﺮﺳﻨﮕﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻢ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺧﺎﻙ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺑﺴﺎﺯﻡ ﺑﻲ ﺍﻧﻜﻪ ﺑﺪﺍﻧﻢ ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻧﻢ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺟﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﻣﻦ ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ، ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺕ ﻳﮏ ﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺕ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﻡ...
تاریخ: دوشنبه 20 آذر 1391
ارسال توسط pasargadn7
آخرین مطالب
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید