ﺍﻟﻬﯽ ﺣﮑﺎﯾﺖ ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﯽ ﺳﺖ
ﺷﻮﻕ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﻟﻬﺎﯼ ﺳﻮﺧﺘﻪ.
ﺷﻮﻗﯽ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺣﻠﻘﻪ ﺑﺮ ﮔﺮﺩﻧﻢ
ﺍﻓﮑﻨﺪﻩ ﺍﯼ ﻭ ﺁﺗﺸﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻫﺴﺘﯿﻢ
ﻓﮑﻨﺪﯼ ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﯽ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﻟﻬﺎ...
ﺩﺭ ﺩﻭﺯﺥ ﻫﺠﺮﺍﻥ ﺗﻮ ﻫﺮ ﺻﺒﺢ ﻭ ﺷﺎﻡ
ﻣﯽ ﺳﻮﺯﻡ.ﻫﺮ ﺻﺒﺢ ﻭ ﺷﺎﻡ
ﺳﺮﺍﻓﮑﻨﺪﻩ ﺑﻪ ﺩﺭﮔﺎﻫﺖ ﻣﯽ ﺁﯾﻢ
ﻭ ﺷﺮﻡ ﺳﺎﺭ ﺑﺎﺯ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﻡ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺗﮑﺮﺍﺭﻣﺮﺍ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭﯼ ﻧﯿﺴﺖ.
ﻣﯽ ﺭﺍﻧﯽ ﻭ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﯽ
ﻭ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﺷﺘﯿﺎﻕ ﻭ ﺍﺟﺒﺎﺭ ﺗﻮ ﺣﯿﺮﺍﻧﻢ.
ﺍﻣّﺎ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﻪ ﻧﺎﻣﺖ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻧﯽ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺑﻪ ﺩﺭﮔﺎﻫﺖ ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺎﻟﻬﺎﯼ ﺳﻮﺧﺘﻪ
ﺑﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻋﺸﻖ ﻣﯽ ﻧﺸﯿﻨﻢ.
تاریخ: دوشنبه 10 مهر 1391
ارسال توسط pasargadn7
آخرین مطالب
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید