ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺍﺷﮑﻢ ﺩﺭﮎ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﯼ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺑﻮﺩ.ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻳﻬﺎ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺎﻳﺪ ﻭﻧﺒﺎﻳﺪﻫﺎ ﺑﺎﻭﺭ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﯼ ﺩﺭﺩﯼ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻝ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺧﺎﻣﻮﺷﻴﻢ ﺑﻔﻬﻤﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻟﻢ ﻏﻮﻏﺎﻳﯽ ﺑﺮﭘﺎﺳﺖ.ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﮐﻮﺩﮐﻴﻢ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﺭﺍ ﺫﺭﻩ ﺍﯼ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩﺕ ﺑﺪﺍﻧﯽ.ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﺑﺎ ﻣﮑﺚ ﺧﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻢ ﭘﻴﻮﻧﺪ ﻣﯽ ﺩﺍﺩﯼ ﻭ ﻫﺴﺘﯽ ﺭﺍ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺑﺨﺸﻴﺪﯼ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺛﺮﯼ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺧﻔﻪ ﺍﻳﻦ ﮔﻞ ﺑﺨﺎﮎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺗﻦ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪ ﺑﻪ ﺑﺎﺩ ﻧﻤﯽ ﺳﭙﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻧﻪ ﺑﺎﺩﯼ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ ﻧﻪ ﻣﻦ،ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻳﮑﯽ ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺍﯼ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺞ ﺩﻟﺖ ﺁﺷﻴﺎﻧﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﻧﻮﺭ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻭﺳﻌﺖ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻫﺎﯼ ﺩﻳﮕﺮﺕ ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﮔﻠﯽ ﺑﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﻧﺎﺑﻮﺩﯼ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﻳﺸﺪ ﻭ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺩﺳﺘﯽ ﻣﯽ ﺁﻣﺪ ﻭ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﻴﻦ ﺧﻮﺵ ﺧﻴﺎﻝ(ﺯﻣﻴﻨﯽ ﮐﻪ ﻋﺎﺩﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﺭﻫﮕﺬﺭﺍﻧﺶ)ﺩﻋﻮﺕ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ.ﻭﻟﯽ ﻣﻦ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺧﻨﺪﻳﺪﻳﻢ،ﻫﺮ ﭼﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﮐﺮﺩﻡ،ﻫﺮ ﭼﻪ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﮐﺮﺩﻡ ﻳﮏ ﺷﺒﻪ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﯽ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﺷﺪ.ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﮐﺪﺍﻡ ﺁﺭﺯﻭ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﮐﺮﺩ؟!ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﮐﺪﺍﻡ ﺧﻮﺍﻫﺶ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﺧﻮﺍﻫﺶ ﻣﻦ ﺷﺪ؟!ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﮐﺪﺍﻡ ﺷﮏ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎﯼ ﺩﺭﺩ ﺁﻟﻮﺩ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﻳﺎﺩﺕ ﺑﺮﺩ،ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﻗﺼﺮﯼ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻔﺴﻬﺎﻳﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺤﺒﻮﺱ ﺑﻮﺩ ﻳﮏ ﺷﺒﻪ ﺧﺮﺍﺏ ﮐﺮﺩﯼ؟!تاریخ: شنبه 25 آذر 1391
ارسال توسط pasargadn7
آخرین مطالب
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید