◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙◙
ﺳﮑﻮﺗﻢ ﻓﺮﯾﺎﺩ ِﺑﻐﻀﯽ ﺷﻮﻡ ﺷﺪﻩ ﺭﺍﻩ ﮔﻠﻮﯾﻢ ﺭﺍ ﻭ ﺑﺎ ﭘﻨﺠﻪ ﻫﺎﯼ ﺩﺭﺩ ﻣﯿﻔﺸﺎﺭﺩ... ﺍﺑﺮﻫﺎﯼ ﺗﺎﺭﯾﮏِ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﻡ ، ﺁﺑﺴﺘﻦ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﻢ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ِﺩﺭﺩ ﻫﺎ ﻓﺎﺭﻍ ﺷﻮﻡ ﺑﻐﻀﻢ ، ﻃﺎﻗﺖِ ﺣﻤﻞ ِ ﻧﻮﺯﺍﺩ ِﻧﺎﻣﺸﺮﻭﻉ ِﻃﻐﯿﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺯﺍﯾﺶ ِﺩﺭﺩِ ﮔﻠﻮﯾﻢ ، ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﯾﺴﺖ ﺍﺯ ﺳﻮﺯﺵ ِﺗﺎﻭﻝ ِﺯﺧﻢ ﻫﺎﯼ ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ ﻃﻐﯿﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺷﻼﻕ ِﭘﺎﺋﯿﺰ ﺑﺮ ﺗﺎﺑﻮﺕِ ﺗﻦ ِﺍﺷﮑﺒﺎﺭﻡ ﻣﻦ ﭘﮋﻭﺍﮎ ِﻣﻈﻠﻮﻣﺎﻧﻪ ﺗﺮﯾﻦ ﺷﻌﺮ ِﺧﻔﺘﻦ ِﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﮔﻮﺵ ِﺛﺎﻧﯿﻪ ﻫﺎ ﯾﻢ...
تاریخ: یکشنبه 30 مهر 1391
ارسال توسط pasargadn7
آخرین مطالب
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید