ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺍﺳﺖ ﻭ ، ﺑﯿﺎﺑﺎﻥ ﭼﻪ ﻓﺮﺍﺥ!
ﻧﯿﺴﺖ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻪ ﮔﯿﺎﻩ ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭﺧﺖ.
ﻏﯿﺮ ﺁﻭﺍﯼ ﻏﺮﺍﺑﺎﻥ ، ﺩﯾﮕﺮ
ﺑﺴﺘﻪ ﮬﺮ ﺑﺎﻧﮕﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻭﺍﺩﯼ ﺭﺧﺖ.
ﺩﺭ ﭘﺲ ﭘﺮﺩﻩ ﺍﯼ ﺍﺯ ﮔﺮﺩ ﻭ ﻏﺒﺎﺭ
ﻧﻘﻄﻪ ﺍﯼ ﻟﺮﺯﺩ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﺳﯿﺎﻩ:
ﭼﺸﻢ ﺍﮔﺮ ﭘﯿﺶ ﺭﻭﺩ ، ﻣﯽ ﺑﯿﻨﺪ
ﺁﺩﻣﯽ ﮬﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﭘﻮﯾﺪ ﺭﺍﻩ.
ﺗﻨﺶ ﺍﺯ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺯ ﮐﺎﺭ.
ﺑﺮ ﺳﺮ ﻭ ﺭﻭﯾﺶ ﺑﻨﺸﺴﺘﻪ ﻏﺒﺎﺭ.
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺗﺸﻨﮕﯽ ﺍﺵ ﺧﺸﮏ ﮔﻠﻮ.
ﭘﺎﯼ ﻋﺮﯾﺎﻧﺶ ﻣﺠﺮﻭﺡ ﺯ ﺧﺎﺭ.
ﮬﺮ ﻗﺪﻡ ﭘﯿﺶ ﺭﻭﺩ ، ﭘﺎﯼ ﺍﻓﻖ
ﭼﺸﻢ ﺍﻭ ﺑﯿﻨﺪ ﺩﺭﯾﺎﯾﯽ ﺁﺏ.
ﺍﻧﺪﮐﯽ ﺭﺍﻩ ﭼﻮ ﻣﯽ ﭘﯿﻤﺎﯾﺪ
ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻓﮑﺮ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﺪ ﺧﻮﺍﺏ.
تاریخ: پنجشنبه 02 شهریور 1391
ارسال توسط pasargadn7
آخرین مطالب
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید