ﺑﺮﻭ ، ﺍﯾﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺗﺎﺏ ﺍﺯ
ﮐﻔﻢ ﺑﺮﺩ
ﺑﺬﺍﺭ ﺩﻧﯿﺎ ﺑﺘﺎﺯﻩ ﺑﺮ ﻏﺮﻭﺭﻡ¤
ﺑﺬﺍﺭ ﻧﺎﻣﺮﺩﻣﯽ ﻫﺎﯼﺯﻣﻮﻧﻪ
ﺑﮕﯿﺮﻩ ﺷﻮﮐﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺳﺮﻭﺭﻡ¤
ﺑﺮﻭ ، ﻃﺎﻗﺖ ﻧﻤﻮﻧﺪﻩ ﺗﻮﯼ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ
ﺩﯾﺎﺭ ﻗﻠﺒﻤﻮ ؛ ﻃﺎﻋﻮﻥ ﮔﺮﻓﺘﻪ
¤
ﺗﻤﻮﻡ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺩﻝ ﺭﻭ ﺣﺘﯽ ،
ﻓﻠﮏ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻦ ، ﺁﺳﻮﻥ ﮔﺮﻓﺘﻪ¤
ﺑﺒﯿﻦ!ﻧﻌﺶ ﻏﺮﻭﺭﻡ ﺭﻭﯼ ﺩﺳﺘﺎﻡ
ﺷﺪﻩ ﺑﺪﺑﻮ ، ﻫﻤﻪ ﺩﻭﺭ ﻣﯿﺸﻦ ﺍﺯ ﻣﻦ
¤
ﺑﺎﯾﺪ ﺭﺧﺘﺎﯼ ﻣﺸﮑﯿﻤﻮ ﺑﭙﻮﺷﻢ
ﺁﺧﻪ ﮐﻮﭼﯿﺪﻩ ﺩﻝ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺍﯾﻦ ﺗﻦ¤
ﺩﯾﮕﻪ ﺭﻧﮕﯽ ﺗﻮ ﺗﺎﺭ ﻭ ﭘﻮﺩ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ
ﺷﺪﻡ ﭘﺎ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻓﺮﺷﯽ ﮐﻬﻨﻪ ﭘﺎﺭﻩ
¤
ﺩﻋﺎ ﮐﻦ ﺍﯾﻦ ﭼﺸﺎﯼ ﻣِﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ،
ﺑﺮﺍﯼ ﺷُﺴﺘﻨﺶ ﺗﺎ ﺷﺐ ﺑﺒﺎﺭﻩ
تاریخ: پنجشنبه 06 مهر 1391
ارسال توسط pasargadn7
آخرین مطالب
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید