ﺩﻭ ﮐﺒﻮﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﻭﺝ، ﺑﺎﻝ ﺩﺭ ﺑﺎﻝ ﮔﺬﺭ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺩﻭ ﺻﻨﻮﺑﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﻍ، ﺳﺮ ﻓﺮﺍ ﮔﻮﺵ ﻫﻢ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻪ ﻧﺠﻮﺍ ﻏﺰﻟﯽ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ .ﻣﺮﻍ ﺩﺭﯾﺎﺋﯽ، ﺑﺎ ﺟﻔﺖ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ ﺳﺎﺣﻞ ﺩﻭﺭ ﺭﻭ ﻧﻬﺎﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﻧﻮﺭ... ﭼﻤﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻦ ﻧﯿﺰ ﺯ ﺟﺎﻥ ﻣﺎﯾﻪ ﻋﺸﻖ، ﺩﺭ ﺳﺮﺍ ﭘﺮﺩﻩ ﺩﻝ ﻏﻨﭽﻪ ﺍﯼ ﻣﯽ ﭘﺮﻭﺭﺩ، -ﻫﺪﯾﻪ ﺍﯼ ﻣﯽ ﺁﻭﺭﺩ- ﺑﺮﮒ ﻫﺎﯾﺶ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻧﺪ! ﺑﺮﮒ ﻫﺎ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻧﺪ: ـ... »ﯾﺎﻓﺘﻢ!ﯾﺎﻓﺘﻢ!ﺁﻥ ﻧﮑﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﻤﺶ! ﺑﺎ ﺷﮑﻮﻓﺎﺋﯽ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﻭ ، ﮔﻞ ﺍﻓﺸﺎﻧﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻮ، ﺁﺭﺍﺳﺘﻤﺶ! ﺗﺎﺭ ﻭ ﭘﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺑﯽ ﻭ ﻣﻬﺮ، ﺧﻮﺷﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﺎﻓﺘﻪ ﯾﺎﺱ ﻭ ﺳﺤﺮﺑﺎﻓﺘﻪ ﺍﻡ: ))ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ((ﺭﺍ ﻣﻦ ﺩﻻﻭﯾﺰ ﺗﺮﯾﻦ ﺷﻌﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺍﻡ!
تاریخ: چهارشنبه 01 شهریور 1391
ارسال توسط pasargadn7
آخرین مطالب
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید