ﻣﺮﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺑﻪ ﺧﻮﯾﺸﺘﻦ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻼﻃﻢ ﺩﺭﯾﺎ ﺗﻮ ﻭ ﺻﻼﺑﺖ ﺳﻨﮓ ﻣﻦ ﻭ ﺷﮑﻮﻩ ﺗﻮ ﺍﯼ ﭘﺮﺷﮑﻮﻩ ﺧﺸﻢ ﺁﻫﻨﮓ ﻣﻦ ﻭ ﺳﮑﻮﺕ ﻭ ﺻﺒﻮﺭ ﯼ؟ ﻣﻦ ﻭ ﺗﺤﻤﻞ ﺩﻭﺭﯼ ؟ ﻣﮕﺮ ﭼﻪ ﺑﻮﺩ ﻣﺤﺒﺖ ﮐﻪﺳﻨﮓﺳﻨﮕﺶﺭﺍﺑﻪﺳﺮﺯﺩﻡﺑﺎ ﺷﻮﻕ ؟ ﻣﻦﺍﺯﻫﺠﻮﻡﻫﺠﺎﻫﺎﯼﻋﺸﻖﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ﺍﻣﯿﺪﺑﯽﺛﻤﺮﯼﺧﺎﻧﻪﺩﺭﺩﻟﻢﮐﺮﺩﻩ ﺳﺖ ﺑﻪ ﺩﺷﺖ ﻭ ﺑﺎﻍ ﻭ ﺑﯿﺎﺑﺎﻥ ﺑﻪ ﺑﺮﮒ ﺑﺮ ﮒ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺳﺒﺰ ﮔﯿﺎﻫﺎﻥ ﮔﺮ ﺍﺯ ﮐﻤﻨﺪ ﺗﻮ ﺩﻝ ﺭﺳﺖ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻭﺭﻡ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﯿﻬﻮﺩﻩ ﺳﺖ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﻣﺮﺍﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﺳﭙﺎﺭ ﮐﺴﯽ ؟ ﻧﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﺩﮔﺮ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺧﻮﺷﺎ ﺻﻔﺎﯼ ﺻﺒﻮﺣﯽ ﺻﺪﺍﯼ ﻧﻮﺷﺎﻧﻮﺵ ﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺭﺍﻥ ﺧﻮﺷﺎ ﺷﺮﺍﺭ ﺷﺮﺍﺏ ﻭ ﺗﺮﻧﻢ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﮔﻠﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺒﻮﺗﺮ ﮔﻠﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﻬﺎﺭﺍﻥ ﮔﻠﯽﺑﺮﺍﯼﮐﺴﯽﮐﻪﻣﺮﺍﺑﻪﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﺯ ﭘﺸﺖ ﻧﯿﺰﺍﺭﺍﻥ
تاریخ: دوشنبه 22 آبان 1391
ارسال توسط pasargadn7
آخرین مطالب
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید