ﻫﻤﺎﻥﻃﻮﺭﺩﺭﺍﺯﮐﺶ ﯾﮏﺩﺳﺘﻢﺭﺍ ﺣﻠﻘﻪﻣﯽﮐﻨﻢﺩﻭﺭﮔﺮﺩﻧﺶﻭﺯﻝ ﻣﯽ ﺯﻧﻢﺑﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ.ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﺎﺯﮐﯽﺗﻮﯼﺻﻮﺭﺗﻢﻣﯽﭘﺎﺷﺪﻭﺩﯾﻮﺍﺭ ﺳﮑﻮﺗﺶﺭﺍﺁﻭﺍﺭﻣﯽﮐﻨﺪﺭﻭﯾﻢ.ﻣﺤﻮ ﻧﮕﺎﻫﺶﻣﯽﺷﻮﻡ.ﺷﺐﻫﺎﯾﯽﻣﺜﻞ ﺍﻣﺸﺐ،ﮐﻪﺍﺣﺴﺎﺱﻣﯽﮐﻨﻢﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯿﺴﺖﮐﻪﺑﺮﺍﯾﻢ ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﺩﺭﺩ ﻭﺩﻟﻢﺭﺍ ﭘﻬﻦﻣﯽﮐﻨﻢﺭﻭﯼﺩﻟﺶﻭﺍﻭﻓﻘﻂ ﮔﻮﺵ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ. ﺳﮑﻮﺕﺁﺯﺍﺭﺩﻫﻨﺪﻩﺍﺵﮔﺎﻫﯽﺁﻧﻘﺪﺭ ﻟﺠﻢﺭﺍﺩﺭﻣﯽﺁﻭﺭﺩﮐﻪﺣﺘﯽﺑﺎﺍﻭﻫﻢ ﻗﻬﺮﻣﯽﮐﻨﻢ.ﺍﻣﺎﻓﻘﻂﺑﺮﺍﯼﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖﻭﺑﺎﺯ ﺩﻟﻢﺗﻨﮓ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺑﺮﺍﯾﺶ. (((((بقیه داستان را در ادامه مطلب دنبال کنید)))))
ﻫﻤﺎﻥﻃﻮﺭﺩﺭﺍﺯﮐﺶ ﯾﮏﺩﺳﺘﻢﺭﺍ ﺣﻠﻘﻪﻣﯽﮐﻨﻢﺩﻭﺭﮔﺮﺩﻧﺶﻭﺯﻝ ﻣﯽ ﺯﻧﻢﺑﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ.ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﺎﺯﮐﯽﺗﻮﯼﺻﻮﺭﺗﻢﻣﯽﭘﺎﺷﺪﻭﺩﯾﻮﺍﺭ ﺳﮑﻮﺗﺶﺭﺍﺁﻭﺍﺭﻣﯽﮐﻨﺪﺭﻭﯾﻢ.ﻣﺤﻮ ﻧﮕﺎﻫﺶﻣﯽﺷﻮﻡ.ﺷﺐﻫﺎﯾﯽﻣﺜﻞ ﺍﻣﺸﺐ،ﮐﻪﺍﺣﺴﺎﺱﻣﯽﮐﻨﻢﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯿﺴﺖﮐﻪﺑﺮﺍﯾﻢ ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﺩﺭﺩ ﻭﺩﻟﻢﺭﺍ ﭘﻬﻦﻣﯽﮐﻨﻢﺭﻭﯼﺩﻟﺶﻭﺍﻭﻓﻘﻂ ﮔﻮﺵ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ. ﺳﮑﻮﺕﺁﺯﺍﺭﺩﻫﻨﺪﻩﺍﺵﮔﺎﻫﯽﺁﻧﻘﺪﺭ ﻟﺠﻢﺭﺍﺩﺭﻣﯽﺁﻭﺭﺩﮐﻪﺣﺘﯽﺑﺎﺍﻭﻫﻢ ﻗﻬﺮﻣﯽﮐﻨﻢ.ﺍﻣﺎﻓﻘﻂﺑﺮﺍﯼﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖﻭﺑﺎﺯ ﺩﻟﻢﺗﻨﮓ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺑﺮﺍﯾﺶ. ﻧﮕﺎﻫﯽﺑﻪﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶﻣﯽﺍﻧﺪﺍﺯﻡﻭ ﺭﻫﺎﻣﯽﮐﻨﻢﺧﻮﺩﻡﺭﺍﻻﺑﻼﯼﺁﻥﻫﻤﻪ ﺳﯿﺎﻫﯽ.ﺍﺯﮐﻮﺩﮐﯽﻫﻢﻋﺎﺷﻖﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﺶﺑﻮﺩﻡ.ﺩﺳﺘﻢﺭﺍﻻﯼﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﻓﺮﻭﻣﯽ ﺑﺮﻡ ﻭ ﺷﺮﻭﻉﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﯼ ﺑﺎﺁﻧﻬﺎ.ﻣﺜﻞﻫﻤﯿﺸﻪﺣﺲﺧﻮﺏ ﻧﻮﺍﺯﺷﮕﻮﻧﻪ ﺍﯼ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﺳﺖ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ. ﺧﻂﺭﻭﺷﻨﯽﺍﺯﻧﻮﺭ،ﮐﻪﺍﺯﻣﯿﺎﻥﺩﺭ ﻧﯿﻤﻪﺑﺎﺯﺍﺗﺎﻕﺧﻮﺩﺵﺭﺍﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪﺭﻭﯼ ﺗﺨﺖ،ﺑﺮﻗﯽﺑﻪﺣﻠﻘﻪﯼﺩﺭﻭﻥﺩﺳﺘﻢ ﻣﯽﺯﻧﺪﻭﺗﻠﻨﮕﺮﯼﺑﻪﻧﮕﺎﻫﻢ.ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵﺭﺍﮐﺮﺩ.ﻣﺮﺍﭘﺮﺕﻣﯽﮐﻨﺪ ﻣﯿﺎﻥ ﺷﻠﻮﻏﯽﺑﺎﺯﺍﺭﻃﻼﻓﺮﻭﺵﻫﺎ.ﭘﺸﺖ ﻭﯾﺘﺮﯾﻦﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻩﺍﻡﻭﺗﻨﺪﺗﻨﺪﺍﺯﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﺣﻠﻘﻪﻫﺎﯾﯽﮐﻪﻣﯽﺑﯿﻨﻢﻣﯽﮔﻮﯾﻢ. ﺣﻤﯿﺪﮐﻨﺎﺭﻡﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻩﻭﺑﺎﻧﻮﮎﻧﺎﺧﻮﻥ ﻫﺎﯾﺶ،ﺗﺎﺭﻫﺎﯼﻧﺎﺯﮎﺳﺒﯿﻠﺶﺭﺍﻣﯽ ﮐﺸﺪﻭﮔﺎﻫﯽﯾﮑﯽﺭﺍﺍﻧﺘﺨﺎﺏﻣﯽﮐﻨﺪ ﻭﺑﺎﺩﻧﺪﺍﻥﻫﺎﯾﺶﻣﺸﻐﻮﻝﺟﻮﯾﺪﻥﺁﻥ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ. ﺣﺮﻓﻢﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡﻣﯽ ﺷﻮﺩ،ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﺭﻭﯼ ﻟﺐﻫﺎﯾﺶﻣﯽﻧﺸﯿﻨﺪﻭﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻭﻗﺘﯽﺗﻮﻣﯽﮔﯽﺧﻮﺑﻪ،ﺣﺘﻤﺎًﺧﻮﺑﻪ ﺩﯾﮕﻪ.ﻣﯽﺧﻮﺍﯼﺑﺮﯾﻢﺩﺍﺧﻞﯾﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻨﺪﺍﺯﯾﻢ. ﺩﺭﺭﺍﺑﺎﺯﻣﯽﮐﻨﻢ.ﻣﯽﺭﻭﯾﻢﺩﺍﺧﻞﻭ ﭘﺮﺕﻣﯽﺷﻮﻡﺭﻭﯼﺗﺨﺖﺍﻧﮕﺎﺭ.ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﻢﺗﺮﺷﺪﻩﺑﺎﺯ.ﺍَﻩ…ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﻢﭼﺮﺍ ﺍﯾﻦﺍﺷﮏﻟﻌﻨﺘﯽ،ﻣﺜﻞﺑﭽﮕﯽﻫﺎﮐﻪ ﻣﯿﺎﻥﺯﺍﻧﻮﻫﺎﯾﻢﻣﭽﺎﻟﻪﻣﯽﺷﺪﻡ،ﺑﯿﺨﻮﺩ ﺳﺮﺍﺯﯾﺮﻣﯽﺷﻮﺩ؟!ﺑﺪﻧﻢﮔُﺮﮔﺮﻓﺘﻪ؛ ﻣﺜﻞﺍﯾﻨﮑﻪﺍﺯﻓﺮﻕﺳﺮﺗﺎﻧﻮﮎﭘﺎﯾﻢﺭﺍ ﺳﻮﺯﻥﺯﺩﻩﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺳﺘﻢﺭﺍﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺣﻠﻘﻪﻣﯽ ﮐﻨﻢﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﻧﺶﻭ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﻣﯽﮐﺸﻢﺳﻤﺘﺶ.ﻣﺤﮑﻢﺑﻪ ﺁﻏﻮﺷﺶ ﻣﯿﮕﯿﺮﻡﻭﺳﺮﻡﺭﺍﺭﻭﯼﺷﺎﻧﻪﻫﺎﯾﺶ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺭﻡ. ﺍﺷﮏﻫﺎﯾﻢﺗﻨﺪﺗﺮ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﻭ ﻣﯿﺎﻥ ﻫﻖ ﻫﻖﺑﯽ ﺻﺪﺍﯾﻢ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﻪﺩﺭﺩﺩﻝﺑﺎﺍﻭ.ﻣﯽﮔﻮﯾﻢﻭﺍﻭﮔﻮﺵ ﻣﯽﺩﻫﺪ،ﮔﺮﯾﻪﻣﯽﮐﻨﻢﻭﺍﻭﺳﮑﻮﺕ ﻣﯽﮐﻨﺪ،ﻣﺜﻞﺗﻤﺎﻡﺍﯾﻦﺷﺐﻫﺎ.ﺍﺷﮏ ﻫﺎﯾﻢﮐﻪﺗﻤﺎﻡﻣﯽﺷﻮﺩﺑﺎﻗﯽﺩﺭﺩﻭ ﺩﻟﻢﺭﺍﻗﻮﺭﺕﻣﯽﺩﻫﻢﻭﻧﻔﺲﺑﻠﻨﺪﯼ ﻣﯽﮐﺸﻢ.ﺳﺮﻡﺭﺍﺍﺯﺷﺎﻧﻪﺍﺵﺟﺪﺍ ﻣﯽﮐﻨﻢ.ﭼﺮﺧﯽ ﻣﯽﺯﻧﻢ ﻭﻣﯽ ﻧﺸﯿﻨﻢ ﺭﻭﯼﻟﺒﻪﯼﺗﺨﺖ.ﺩﺳﺘﻢﺭﺍﺑﺎﻻﻣﯽ ﺁﻭﺭﻡ ﻭﺍﺷﮏ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﭘﺎﮎ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. ﻗﺎﺏﻋﮑﺲﺭﻭﺯﻋﺮﻭﺳﯿﻤﺎﻥﮐﻪ ﺭﻭﺑﺮﻭﯾﻢ،ﺭﻭﯼﺩﯾﻮﺍﺭﺧﺸﮑﺶﺯﺩﻩ،ﺑﺎ ﻗﻄﺮﻩﻫﺎﯼﺑﺎﻗﯿﻤﺎﻧﺪﻩﺍﺷﮏ،ﺩﺭ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢﻣﻮﺝﻣﯿﺰﻧﺪﻭﻏﻮﻃﻪﻭﺭﻡﻣﯽ ﮐﻨﺪﻣﯿﺎﻥﺁﻥﻫﻤﻪﺧﻮﺷﯽ.ﻣﻦﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥﻟﺒﺎﺱﺳﻔﯿﺪﻧﺸﺴﺘﻪﺍﻡﺭﻭﯼ ﺻﻨﺪﻟﯽﻭﺣﻤﯿﺪﯾﮏﺩﺳﺘﺶﺭﺍ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺭﻭﯼﺩﻭﺷﻢﻭﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻩﮐﻨﺎﺭﻡ.ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ ﮐﺖﻭﺷﻠﻮﺍﺭﺧﺎﮐﺴﺘﺮﯼﻭﮐﺮﺍﻭﺍﺕ ﺳﺮﺥﺭﻧﮕﯽﮐﻪﺭﻭﯼﭘﯿﺮﺍﻫﻦﺳﻔﯿﺪﺵ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﯾﮏ…،ﺩﻭ…،ﺳﻪ…ﻭﻋﮑﺎﺱﮐﻪﻣﺎﺭﺍ ﻗﺎﺏﻣﯽﮐﻨﺪﮐﻨﺞﺩﯾﻮﺍﺭ.ﺻﺪﺍﯼﺗﯿﮏ ﺗﺎﮎﺳﺎﻋﺖﭘﺎﻧﺪﻭﻟﯽ ﺑﺎﻻﯼ ﺗﺨﺖ، ﻫﭽﻮﻥ ﺳﯿﻠﯽﻣﺤﮑﻤﯽﻣﺮﺍﺍﺯﺍﯾﻦﻓﻀﺎ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﻣﯽﮐﺸﺪﻭﻟﯽﻟﯽﮐﻨﺎﻥﺭﻭﯼﺍﻋﺼﺎﺑﻢ ﺭﺍﻩﻣﯽﺭﻭﺩ.ﺳﺮﻡﺭﺍﻣﯽﭼﺮﺧﺎﻧﻢ ﺳﻤﺘﺶﻭﭘﻠﮏﻫﺎﯾﻢﺭﺍﭼﻨﺪﯾﻦﺑﺎﺭﺑﻪ ﻫﻢﻣﯽﺯﻧﻢﻭﭼﺸﻤﺎﻧﻢﺭﺍﮐﻤﯽﻧﺎﺯﮎ ﻣﯽﮐﻨﻢﺗﺎﺗﺼﻮﯾﺮﺗﺎﺭﺳﺎﻋﺖﺑﺮﺍﯾﻢ ﺧﻮﺍﻧﺎﺷﻮﺩ.ﺳﺎﻋﺖ۱۲:۲۰ﺩﻗﯿﻘﻪﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥﻣﯽﺩﻫﺪ.ﮐﻤﯽﻣﯽﭼﺮﺧﻢﻭ ﺩﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﺩﺭﺍﺯ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺳﻤﺘﺶ. ﻋﺮﻭﺳﮑﻢﺭﺍﺑﻠﻨﺪﻣﯽﮐﻨﻢﻭﺭﻭﯼ ﺩﺭﺍﻭﺭﮐﻨﺎﺭﺗﺨﺖﺧﻮﺍﺏ،ﻣﯽﻧﺸﺎﻧﻢ. ﺩﻭﺑﺎﺭﻩﺭﻭﯼﺗﺨﺖﺩﺭﺍﺯﻣﯽﮐﺸﻢ.ﺑﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺩﯾﮕﺮﻣﯽ ﭼﺮﺧﻢ ﺗﺎ ﺧﻂ ﺭﻭﺷﻦﻧﻮﺭﺭﺍﻧﺒﯿﻨﻢ.ﻫﻨﻮﺯﭼﺸﻤﻬﺎﯾﻢ ﻃﻌﻢﺧﻮﺍﺏﺭﺍﻧﭽﺸﯿﺪﻩﮐﻪﺻﺪﺍﯼ ﭼﺮﺧﺶﮐﻠﯿﺪﺩﺭﻭﻥﻗﻔﻞﺩﺭ،ﺯﻭﺩﺗﺮﺍﺯ ﺍﻭ،ﭘﺎﯾﺶﺑﻪﺩﺭﻭﻥﺧﺎﻧﻪﺑﺎﺯﻣﯽﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﻮﯼﺗﻨﺪ ﺳﯿﮕﺎﺭﺑﻪﺯﯾﺮ ﺩﻣﺎﻏﻢ ﻣﯽ ﺧﺰﺩ. ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﻢﺭﺍﺑﺮﺭﻭﯼﻫﻢﻣﯽﮔﺬﺍﺭﻡ ﻭ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﯽ ﺯﻧﻢ!
ﻫﻤﺎﻥﻃﻮﺭﺩﺭﺍﺯﮐﺶ ﯾﮏﺩﺳﺘﻢﺭﺍ ﺣﻠﻘﻪﻣﯽﮐﻨﻢﺩﻭﺭﮔﺮﺩﻧﺶﻭﺯﻝ ﻣﯽ ﺯﻧﻢﺑﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ.ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﺎﺯﮐﯽﺗﻮﯼﺻﻮﺭﺗﻢﻣﯽﭘﺎﺷﺪﻭﺩﯾﻮﺍﺭ ﺳﮑﻮﺗﺶﺭﺍﺁﻭﺍﺭﻣﯽﮐﻨﺪﺭﻭﯾﻢ.ﻣﺤﻮ ﻧﮕﺎﻫﺶﻣﯽﺷﻮﻡ.ﺷﺐﻫﺎﯾﯽﻣﺜﻞ ﺍﻣﺸﺐ،ﮐﻪﺍﺣﺴﺎﺱﻣﯽﮐﻨﻢﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯿﺴﺖﮐﻪﺑﺮﺍﯾﻢ ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﺩﺭﺩ ﻭﺩﻟﻢﺭﺍ ﭘﻬﻦﻣﯽﮐﻨﻢﺭﻭﯼﺩﻟﺶﻭﺍﻭﻓﻘﻂ ﮔﻮﺵ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ. ﺳﮑﻮﺕﺁﺯﺍﺭﺩﻫﻨﺪﻩﺍﺵﮔﺎﻫﯽﺁﻧﻘﺪﺭ ﻟﺠﻢﺭﺍﺩﺭﻣﯽﺁﻭﺭﺩﮐﻪﺣﺘﯽﺑﺎﺍﻭﻫﻢ ﻗﻬﺮﻣﯽﮐﻨﻢ.ﺍﻣﺎﻓﻘﻂﺑﺮﺍﯼﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖﻭﺑﺎﺯ ﺩﻟﻢﺗﻨﮓ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺑﺮﺍﯾﺶ. ﻧﮕﺎﻫﯽﺑﻪﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶﻣﯽﺍﻧﺪﺍﺯﻡﻭ ﺭﻫﺎﻣﯽﮐﻨﻢﺧﻮﺩﻡﺭﺍﻻﺑﻼﯼﺁﻥﻫﻤﻪ ﺳﯿﺎﻫﯽ.ﺍﺯﮐﻮﺩﮐﯽﻫﻢﻋﺎﺷﻖﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﺶﺑﻮﺩﻡ.ﺩﺳﺘﻢﺭﺍﻻﯼﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﻓﺮﻭﻣﯽ ﺑﺮﻡ ﻭ ﺷﺮﻭﻉﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﯼ ﺑﺎﺁﻧﻬﺎ.ﻣﺜﻞﻫﻤﯿﺸﻪﺣﺲﺧﻮﺏ ﻧﻮﺍﺯﺷﮕﻮﻧﻪ ﺍﯼ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﺳﺖ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ. ﺧﻂﺭﻭﺷﻨﯽﺍﺯﻧﻮﺭ،ﮐﻪﺍﺯﻣﯿﺎﻥﺩﺭ ﻧﯿﻤﻪﺑﺎﺯﺍﺗﺎﻕﺧﻮﺩﺵﺭﺍﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪﺭﻭﯼ ﺗﺨﺖ،ﺑﺮﻗﯽﺑﻪﺣﻠﻘﻪﯼﺩﺭﻭﻥﺩﺳﺘﻢ ﻣﯽﺯﻧﺪﻭﺗﻠﻨﮕﺮﯼﺑﻪﻧﮕﺎﻫﻢ.ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵﺭﺍﮐﺮﺩ.ﻣﺮﺍﭘﺮﺕﻣﯽﮐﻨﺪ ﻣﯿﺎﻥ ﺷﻠﻮﻏﯽﺑﺎﺯﺍﺭﻃﻼﻓﺮﻭﺵﻫﺎ.ﭘﺸﺖ ﻭﯾﺘﺮﯾﻦﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻩﺍﻡﻭﺗﻨﺪﺗﻨﺪﺍﺯﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﺣﻠﻘﻪﻫﺎﯾﯽﮐﻪﻣﯽﺑﯿﻨﻢﻣﯽﮔﻮﯾﻢ. ﺣﻤﯿﺪﮐﻨﺎﺭﻡﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻩﻭﺑﺎﻧﻮﮎﻧﺎﺧﻮﻥ ﻫﺎﯾﺶ،ﺗﺎﺭﻫﺎﯼﻧﺎﺯﮎﺳﺒﯿﻠﺶﺭﺍﻣﯽ ﮐﺸﺪﻭﮔﺎﻫﯽﯾﮑﯽﺭﺍﺍﻧﺘﺨﺎﺏﻣﯽﮐﻨﺪ ﻭﺑﺎﺩﻧﺪﺍﻥﻫﺎﯾﺶﻣﺸﻐﻮﻝﺟﻮﯾﺪﻥﺁﻥ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ. ﺣﺮﻓﻢﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡﻣﯽ ﺷﻮﺩ،ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﺭﻭﯼ ﻟﺐﻫﺎﯾﺶﻣﯽﻧﺸﯿﻨﺪﻭﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻭﻗﺘﯽﺗﻮﻣﯽﮔﯽﺧﻮﺑﻪ،ﺣﺘﻤﺎًﺧﻮﺑﻪ ﺩﯾﮕﻪ.ﻣﯽﺧﻮﺍﯼﺑﺮﯾﻢﺩﺍﺧﻞﯾﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻨﺪﺍﺯﯾﻢ. ﺩﺭﺭﺍﺑﺎﺯﻣﯽﮐﻨﻢ.ﻣﯽﺭﻭﯾﻢﺩﺍﺧﻞﻭ ﭘﺮﺕﻣﯽﺷﻮﻡﺭﻭﯼﺗﺨﺖﺍﻧﮕﺎﺭ.ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﻢﺗﺮﺷﺪﻩﺑﺎﺯ.ﺍَﻩ…ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﻢﭼﺮﺍ ﺍﯾﻦﺍﺷﮏﻟﻌﻨﺘﯽ،ﻣﺜﻞﺑﭽﮕﯽﻫﺎﮐﻪ ﻣﯿﺎﻥﺯﺍﻧﻮﻫﺎﯾﻢﻣﭽﺎﻟﻪﻣﯽﺷﺪﻡ،ﺑﯿﺨﻮﺩ ﺳﺮﺍﺯﯾﺮﻣﯽﺷﻮﺩ؟!ﺑﺪﻧﻢﮔُﺮﮔﺮﻓﺘﻪ؛ ﻣﺜﻞﺍﯾﻨﮑﻪﺍﺯﻓﺮﻕﺳﺮﺗﺎﻧﻮﮎﭘﺎﯾﻢﺭﺍ ﺳﻮﺯﻥﺯﺩﻩﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺳﺘﻢﺭﺍﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺣﻠﻘﻪﻣﯽ ﮐﻨﻢﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﻧﺶﻭ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﻣﯽﮐﺸﻢﺳﻤﺘﺶ.ﻣﺤﮑﻢﺑﻪ ﺁﻏﻮﺷﺶ ﻣﯿﮕﯿﺮﻡﻭﺳﺮﻡﺭﺍﺭﻭﯼﺷﺎﻧﻪﻫﺎﯾﺶ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺭﻡ. ﺍﺷﮏﻫﺎﯾﻢﺗﻨﺪﺗﺮ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﻭ ﻣﯿﺎﻥ ﻫﻖ ﻫﻖﺑﯽ ﺻﺪﺍﯾﻢ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﻪﺩﺭﺩﺩﻝﺑﺎﺍﻭ.ﻣﯽﮔﻮﯾﻢﻭﺍﻭﮔﻮﺵ ﻣﯽﺩﻫﺪ،ﮔﺮﯾﻪﻣﯽﮐﻨﻢﻭﺍﻭﺳﮑﻮﺕ ﻣﯽﮐﻨﺪ،ﻣﺜﻞﺗﻤﺎﻡﺍﯾﻦﺷﺐﻫﺎ.ﺍﺷﮏ ﻫﺎﯾﻢﮐﻪﺗﻤﺎﻡﻣﯽﺷﻮﺩﺑﺎﻗﯽﺩﺭﺩﻭ ﺩﻟﻢﺭﺍﻗﻮﺭﺕﻣﯽﺩﻫﻢﻭﻧﻔﺲﺑﻠﻨﺪﯼ ﻣﯽﮐﺸﻢ.ﺳﺮﻡﺭﺍﺍﺯﺷﺎﻧﻪﺍﺵﺟﺪﺍ ﻣﯽﮐﻨﻢ.ﭼﺮﺧﯽ ﻣﯽﺯﻧﻢ ﻭﻣﯽ ﻧﺸﯿﻨﻢ ﺭﻭﯼﻟﺒﻪﯼﺗﺨﺖ.ﺩﺳﺘﻢﺭﺍﺑﺎﻻﻣﯽ ﺁﻭﺭﻡ ﻭﺍﺷﮏ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﭘﺎﮎ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. ﻗﺎﺏﻋﮑﺲﺭﻭﺯﻋﺮﻭﺳﯿﻤﺎﻥﮐﻪ ﺭﻭﺑﺮﻭﯾﻢ،ﺭﻭﯼﺩﯾﻮﺍﺭﺧﺸﮑﺶﺯﺩﻩ،ﺑﺎ ﻗﻄﺮﻩﻫﺎﯼﺑﺎﻗﯿﻤﺎﻧﺪﻩﺍﺷﮏ،ﺩﺭ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢﻣﻮﺝﻣﯿﺰﻧﺪﻭﻏﻮﻃﻪﻭﺭﻡﻣﯽ ﮐﻨﺪﻣﯿﺎﻥﺁﻥﻫﻤﻪﺧﻮﺷﯽ.ﻣﻦﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥﻟﺒﺎﺱﺳﻔﯿﺪﻧﺸﺴﺘﻪﺍﻡﺭﻭﯼ ﺻﻨﺪﻟﯽﻭﺣﻤﯿﺪﯾﮏﺩﺳﺘﺶﺭﺍ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺭﻭﯼﺩﻭﺷﻢﻭﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻩﮐﻨﺎﺭﻡ.ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ ﮐﺖﻭﺷﻠﻮﺍﺭﺧﺎﮐﺴﺘﺮﯼﻭﮐﺮﺍﻭﺍﺕ ﺳﺮﺥﺭﻧﮕﯽﮐﻪﺭﻭﯼﭘﯿﺮﺍﻫﻦﺳﻔﯿﺪﺵ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﯾﮏ…،ﺩﻭ…،ﺳﻪ…ﻭﻋﮑﺎﺱﮐﻪﻣﺎﺭﺍ ﻗﺎﺏﻣﯽﮐﻨﺪﮐﻨﺞﺩﯾﻮﺍﺭ.ﺻﺪﺍﯼﺗﯿﮏ ﺗﺎﮎﺳﺎﻋﺖﭘﺎﻧﺪﻭﻟﯽ ﺑﺎﻻﯼ ﺗﺨﺖ، ﻫﭽﻮﻥ ﺳﯿﻠﯽﻣﺤﮑﻤﯽﻣﺮﺍﺍﺯﺍﯾﻦﻓﻀﺎ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﻣﯽﮐﺸﺪﻭﻟﯽﻟﯽﮐﻨﺎﻥﺭﻭﯼﺍﻋﺼﺎﺑﻢ ﺭﺍﻩﻣﯽﺭﻭﺩ.ﺳﺮﻡﺭﺍﻣﯽﭼﺮﺧﺎﻧﻢ ﺳﻤﺘﺶﻭﭘﻠﮏﻫﺎﯾﻢﺭﺍﭼﻨﺪﯾﻦﺑﺎﺭﺑﻪ ﻫﻢﻣﯽﺯﻧﻢﻭﭼﺸﻤﺎﻧﻢﺭﺍﮐﻤﯽﻧﺎﺯﮎ ﻣﯽﮐﻨﻢﺗﺎﺗﺼﻮﯾﺮﺗﺎﺭﺳﺎﻋﺖﺑﺮﺍﯾﻢ ﺧﻮﺍﻧﺎﺷﻮﺩ.ﺳﺎﻋﺖ۱۲:۲۰ﺩﻗﯿﻘﻪﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥﻣﯽﺩﻫﺪ.ﮐﻤﯽﻣﯽﭼﺮﺧﻢﻭ ﺩﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﺩﺭﺍﺯ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺳﻤﺘﺶ. ﻋﺮﻭﺳﮑﻢﺭﺍﺑﻠﻨﺪﻣﯽﮐﻨﻢﻭﺭﻭﯼ ﺩﺭﺍﻭﺭﮐﻨﺎﺭﺗﺨﺖﺧﻮﺍﺏ،ﻣﯽﻧﺸﺎﻧﻢ. ﺩﻭﺑﺎﺭﻩﺭﻭﯼﺗﺨﺖﺩﺭﺍﺯﻣﯽﮐﺸﻢ.ﺑﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺩﯾﮕﺮﻣﯽ ﭼﺮﺧﻢ ﺗﺎ ﺧﻂ ﺭﻭﺷﻦﻧﻮﺭﺭﺍﻧﺒﯿﻨﻢ.ﻫﻨﻮﺯﭼﺸﻤﻬﺎﯾﻢ ﻃﻌﻢﺧﻮﺍﺏﺭﺍﻧﭽﺸﯿﺪﻩﮐﻪﺻﺪﺍﯼ ﭼﺮﺧﺶﮐﻠﯿﺪﺩﺭﻭﻥﻗﻔﻞﺩﺭ،ﺯﻭﺩﺗﺮﺍﺯ ﺍﻭ،ﭘﺎﯾﺶﺑﻪﺩﺭﻭﻥﺧﺎﻧﻪﺑﺎﺯﻣﯽﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﻮﯼﺗﻨﺪ ﺳﯿﮕﺎﺭﺑﻪﺯﯾﺮ ﺩﻣﺎﻏﻢ ﻣﯽ ﺧﺰﺩ. ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﻢﺭﺍﺑﺮﺭﻭﯼﻫﻢﻣﯽﮔﺬﺍﺭﻡ ﻭ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﯽ ﺯﻧﻢ!
تاریخ: سهشنبه 05 دی 1391
ارسال توسط pasargadn7
آخرین مطالب
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید