ﻣﻦ ﺳﮑﻮﺕ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ؛ ﻻﺟﺮﻡ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻫﯿﺎﻫﻮ ﮔﻢ ﺷﺪﻡ☼ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻢ ؛ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﺪﻡ ☼ ﺍﯼ ﺳﮑﻮﺕ ﺍﯼ ﻣﺎﺩﺭ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻫﺎ ؛ ﺳﺎﺯ ﺟﺎﻧﻢ ﺍﺯ ﺗﻮ ﭘﺮ ﺁﻭﺍﺯﻩ ﺑﻮﺩ ☼ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺭﺍﻫﯽ ﺩﺍﺷﺘﻢ؛ ﭼﻮﻥ ﺷﺮﺍﺏ ﮐﻬﻨﻪ ﺷﻌﺮﻡ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻮﺩ☼ ﺩﺭ ﭘﻨﺎﻫﺖ ﺑﺮﮒ ﻭ ﺑﺎﺭ ﻣﻦ ﺷﮑﻔﺖ؛ ﺗﻮ ﻣﺮﺍ ﺑﺮﺩﯼ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﯾﺎﺩ ﻫﺎ ☼ ﻣﻦ ﻧﺪﯾﺪﻡ ﺧﻮﺷﺘﺮ ﺍﺯ ﺟﺎﺩﻭﯼ ﺗﻮ؛ ﺍﯼ ﺳﮑﻮﺕ ﺍﯼ ﻣﺎﺩﺭ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻫﺎ ☼ ﮔﻢ ﺷﺪﻡ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻫﯿﺎﻫﻮ ﮔﻢ ﺷﺪﻡ؛ ﺗﻮ ﮐﺠﺎﯾﯽ ﺗﺎ ﺑﮕﯿﺮﯼ ﺩﺍﺩ ﻣﻦ ☼ ﮔﺮ ﺳﮑﻮﺕ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﭘﺮ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻣﻦ

تاریخ: دوشنبه 27 شهریور 1391