ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪﺑﻪﺍﺳﺎﺭﺕﻧﮕﺎﻩﺗﻮﺩﻝ
ﺧﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ؛
ﺑﻪﺍﯾﻦ ﺍﻣﯿﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭼﺎﺭﭼﻮﺏ ﮐﻮﭼﮏ
ﻗﻠﺒﻢ ﺑﮕﻨﺠﯽ؛
ﺑﺮ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﻢ ﺑﺘﺎﺑﯽ؛
ﺷﻤﻊ ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺷﻮﯼ؛
ﭘﺮﻭﺍﻧﻪﯼﺧﯿﺎﻟﻢ ﮔﺮﺩﯼ
.
.
.
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﺻﺪﺍﯾﺖ ﻣﯽ ﺯﻧﻢ
ﺑﯽ ﺗﺎﺏ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﻣﯽ ﺷﻮﻡ؛
ﺍﻣﺎ ﺗﻮ!
ﻧﺮﻡ ﻭ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﮔﺮﯾﺰﯼ
ﺍﺯ ﻗﻠﺒﻢ
ﺍﺯ ﺳﺎﯾﻪ ﺳﺎﺭ ﻭﺟﻮﺩﻡ
.
.
ﻣﺮﻭ،
ﮐﻪ ﮐﻮﺩﮎ ﺩﺭﻭﻧﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮ
ﭘﯿﺮﺯﻥﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩﯼﻣﺨﻤﻮﺭﯼﻣﯽ
ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺎﯾﻪﯼﻧﮕﺎﻫﺶ ﻫﻢ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﮔﺮﯾﺰﺍﻥ ﺍﺳﺖ!
.
.
ﺑﯿﺎ،
ﻧﺮﻡ ﻭ ﺁﻫﺴﺘﻪ
ﮐﻮﺩﮎﺩﺭﻭﻧﻢﺭﺍﺑﺎﻟﺒﺨﻨﺪِﻧﮕﺎﻫﺖ
ﻣﻌﻨﺎ ﺑﺨﺶ!
تاریخ: چهارشنبه 29 شهریور 1391
ارسال توسط pasargadn7
آخرین مطالب
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید