ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﻓﺴﻮﻥ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺯ ﺭﻩ ﺑﺮﺩه ﺳﺖ ﻭ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ؛ ﭼﺮﺍ ﺑﯿﻬﻮﺩﻩ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﯽ ﺩﻝ ﭼﻮﻥ ﺁﻫﻨﯽ ﺩﺍﺭﻡ ؟ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﯽ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺟﺰ ﭼﺸﻢ ﺍﻓﺴﻮﻥ ﮔﺮ؛ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺟﺎﻡ ﻟﺒﺎﻧﻢ ﺑﺎﺩﻩ ﻣﺮﺩ ﺍﻓﮑﻨﯽ ﺩﺍﺭﻡ ؛ ﻧﻤﯽ ﺗﺮﺳﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﺮﺳﯽ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﯾﺴﻨﺪ ﻧﺎﻣﺖ ﺭﺍ؛ ﺑﻪ ﺳﻨﮓ ﺗﯿﺮﻩ ﮔﻮﺭﯼ ﺷﺐ ﻏﻤﻨﺎﮎ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ ؛ ﺑﯿﺎ ﺩﻧﯿﺎ ﻧﻤﯽ ﺍﺭﺯﺩ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﭘﺮﻫﯿﺰ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺩﻭﺭﯼ ؛ ﻓﺪﺍﯼ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﺷﺎﺩﯼ ﮐﻦ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﯾﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﯽ ﺭﺍ؛ ﻟﺒﺖ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻟﺒﻢ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺗﺎ ﺯﯾﻦ ﺳﺎﻏﺮ ﭘﺮ ﻣﯽ ؛ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺴﺘﺖ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﯽ ﻗﺪﺭ ﻣﺴﺘﯽ ﺭﺍ؛ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﻓﺴﻮﻥ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺯ ﺭﻩ ﺑﺮﺩه ﺳﺖ ﻭ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ؛ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎ ﺑﻪ ﺳﻮﺯ ﺧﻮﺍﻫﺸﯽ ﺑﯿﻤﺎﺭ ﻣﯽ ﺳﻮﺯﯼ ؛ ﺩﺭﻭﻍ ﺍﺳﺖ ﺍﯾﻦ ﺍﮔﺮ؟ ﭘﺲ ﺁﻥ ﺩﻭ ﭼﺸﻢ ﺭﺍﺯ ﮔﻮﯾﺖ را؟ ﭼﺮﺍ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﻣﯽ ﺩﻭﺯﯼ ؟

تاریخ: چهارشنبه 01 شهریور 1391