ﻳﺎﺩ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﻪ ﺩﻝ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﺩﺭﻳﻎ☼
☼ﻧﻴﺴﺖ ﻳﺎﺭﻱ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﻳﺎﺩ ﮐﻨﺪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﻡ ﺧﻴﺮﻩ ﺑﻪ ﺭﻩ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﻧﺪﺍﺩ☼
ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻱ ﺗﺎ ﺩﻝ ﻣﻦ ﺷﺎﺩ ﮐﻨﺪ
☼
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﻧﻢ ﭼﻪ ﺧﻄﺎﻳﻲ ﮐﺮﺩﻡ☼
ﮐﻪ ﺯ ﻣﻦ ﺭﺷﺘﻪ
ﺍﻟﻔﺖ ﺑﮕﺴﺴﺖ
☼
ﺩﺭ ﺩﻟﺶ ﺟﺎﻳﻲ ﺍﮔﺮ ﺑﻮﺩ ﻣﺮﺍ☼
ﭘﺲ ﭼﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭﻡ ﺑﺴﺖ
؟☼
ﻫﺮ ﮐﺠﺎ ﻣﻴﻨﮕﺮﻡ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺍﻭﺳﺖ
☼
ﮐﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﺮﻡ ﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻩ
☼
ﺩﺭﺩﻋﺸﻘﺴﺖﮐﻪﺑﺎﺣﺴﺮﺕﻭ
ﺳﻮﺯ
☼
ﺑﺮ ﺩﻝ ﭘﺮ ﺷﺮﺭﻡ ﭼﻴﺮﻩ ﺷﺪﻩ☼
ﮔﻔﺘﻢ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻩ ﭼﻮ ﺩﻭﺭﺵ ﺳﺎﺯﻡ☼
ﺑﻲ ﮔﻤﺎﻥ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻝ ﺑﺮﻭﺩ
☼
ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ☼
ﻭﺭﻧﻪ
ﺩﺭﺩﻳﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻞ ﺑﺮﻭﺩ
☼
ﺗﺎ ﻟﺒﻲ ﺑﺮ ﻟﺐ ﻣﻦ ﻣﻲ ﻟﻐﺰﺩ
☼
ﻣﻲ ﮐﺸﻢ ﺁﻩ ﮐﻪ ﮐﺎﺵ ﺍﻳﻦ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ☼
ﮐﺎﺵ ﺍﻳﻦ ﻟﺐ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﻣﻲ ﺑﻮﺳﺪ☼
ﻟﺐ ﺳﻮﺯﻧﺪﻩ ﺁﻥ ﺑﺪﺧﻮ ﺑﻮﺩ
☼
ﻣﻲ ﮐﺸﻨﺪﻡ ﭼﻮ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﺑﻪ ﻣﻬﺮ☼
ﭘﺮﺳﻢ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺷﺪ ﺁﻏﻮﺷﺶ☼
ﭼﻪ ﺷﺪ ﺁﻥ ﺁﺗﺶ ﺳﻮﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﻮﺩ☼
ﺷﻌﻠﻪ ﻭﺭ ﺩﺭ ﻧﻔﺲ ﺧﺎﻣﻮﺷﺶ☼
ﺷﻌﺮ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺯ ﺩﻝ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﻡ
☼
ﺑﺎﺭ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻏﻢ ﻋﺸﻘﺶ ﺭﺍ☼
ﺷﻌﺮ ﺧﻮﺩ ﺟﻠﻮﻩ ﺍﻱ ﺍﺯ ﺭﻭﻳﺶ ﺷﺪ☼
ﺑﺎ ﮐﻪ ﮔﻮﻳﻢ ﺳﺘﻢ ﻋﺸﻘﺶ ﺭﺍ؟☼
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻧﻪ ﺯ ﻣﻮﻳﻢ ﺑﺮﺩﺍﺭ☼
ﺳﺮﻣﻪ ﺭﺍ ﭘﺎﮎ ﮐﻦ ﺍﺯ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ
☼
ﺑﮑﻦ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮﻫﻨﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻦ
☼
ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺠﺰ ﺯﻧﺪﺍﻧﻢ
☼
ﺗﺎﺩﻭﭼﺸﻤﺶﺑﻪﺭﺧﻢﺣﻴﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ
☼
ﺑﻪ ﭼﮑﺎﺭ ﺁﻳﺪﻡ ﺍﻳﻦ ﺯﻳﺒﺎﻳﻲ
؟☼
ﺑﺸﮑﻦ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻨﻪ ﺭﺍ
ﺍﻱ ﻣﺎﺩﺭ
☼
ﺣﺎﺻﻠﻢ ﭼﻴﺴﺖ ﺯ ﺧﻮﺩﺁﺭﺍﻳﻲ؟☼
ﺩﺭ ﺑﺒﻨﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﮕﻮﻳﻴﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ
☼
ﺟﺰ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻫﻤﻪ ﮐﺲ ﺑﮕﺴﺴﺘﻢ☼
ﮐﺲ ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺖ ﭼﺮﺍ ؟ ﺑﺎﮐﻢ ﻧﻴﺴﺖ☼
ﻓﺎﺵ ﮔﻮﻳﻴﺪ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﺴﺘﻢ☼
ﻗﺎﺻﺪﻱ ﺁﻣﺪ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺭﻩ ﺩﻭﺭ
☼
ﺯﻭﺩ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﻐﺎﻡ ﺍﺯ ﮐﻴﺴﺖ؟☼
ﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﮕﻮﻳﻴﺪ ﺁﻥ ﺯﻥ
☼
ﺩﻳﺮ ﮔﺎﻫﻴﺴﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺰﻝ ﻧﻴﺴﺖ
(فروغ فرخزاد)
تاریخ: سهشنبه 28 شهریور 1391
ارسال توسط pasargadn7
آخرین مطالب
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید